);

ΠΟΕΔΗΝ: Παναττική στάση εργασίας

 1.200 επικουρικοί υπάλληλοι, νοσηλευτές και λοιπό προσωπικό, των νοσοκομείων απολύονται αν και υπηρετούν και προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες πάνω από τέσσερα χρόνια, αναφέρει η Ομοσπονδία .

Από τις 10.00 έως τις 15.00 παναττική στάση εργασίας
και συγκέντρωση του επικουρικού προσωπικού έξω από το υπουργείο Υγείας την Πέμπτη 3 Ιανουαρίου, προγραμματίζει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ).


«έως τον ερχόμενο Μάιο, 1.200 επικουρικοί υπάλληλοι, νοσηλευτές και λοιπό προσωπικό, των νοσοκομείων απολύονται αν και υπηρετούν και προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες πάνω από τέσσερα χρόνια» και προσθέτει ότι «εκδόθηκε η προκήρυξη, η οποία προβλέπει αυξημένη μοριοδότηση της εμπειρίας που απέκτησαν τα τέσσερα και πλέον χρόνια, μόνο για το 10% των θέσεων των υπηρετούντων». αναφέρει η Ομοσπονδία.

Σύμφωνα με την ΠΟΕΔΗΝ «η απόλυσή τους δημιουργεί τεράστια κενά στα νοσοκομεία».

Πώς θα προστατεύσετε τη μέση σας κατά τη διάρκεια των εορτών;


Δυσκολίες στη διαχείριση των υποχρεώσεων που προκύπτουν την εορταστική περίοδο αντιμετωπίζουν όσοι υποφέρουν από χρόνιο πόνο στη μέση ή έχουν πρόσφατα υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση σε αυτήν. Οι διακοπές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς αποτελούν για όλους ευκαιρία συνεύρεσης με συγγενείς και φίλους. Όμως, για να ανταπεξέλθουν οι συγκεκριμένοι ασθενείς επιδιώκουν την υιοθέτηση μέτρων, ώστε να μην επιβαρύνουν την κατάσταση της υγείας τους, χωρίς να απέχουν από τις εκδηλώσεις που επιθυμούν.

Η εποχή δημιουργεί ευφορία, αλλά, σύμφωνα με τον χειρουργό σπονδυλικής στήλης Δρ. Κωνσταντίνο Σταραντζή, είναι ταυτόχρονα εξαντλητική και επώδυνη για τους συγκεκριμένους ασθενείς. Ο κυριότερος λόγος είναι η αύξηση της δραστηριότητας για την εκπλήρωση των επιπλέον αναγκών και υποχρεώσεων. Αυτή περιλαμβάνει πολύωρη ορθοστασία, κάμψεις, συστροφές του κορμού και άρση βαρών. Ωστόσο, η απόλυτη αποχή είναι σχεδόν αδύνατη, αλλά και επιβαρυντική, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο. «Μέτρον άριστον. Αυτό θα πρέπει να ακολουθούν πιστά οι πάσχοντες, διότι τόσο η αδράνεια όσο και η υπερβολική κίνηση προκαλούν ή επιτείνουν την οσφυαλγία. Λαμβανομένων δε υπόψη και των χαμηλών θερμοκρασιών που επικρατούν αυτή την εποχή, οι ασθενείς θα πρέπει να είναι διπλά προσεκτικοί για να μπορέσουν να απολαύσουν χωρίς πόνο τις διακοπές τους», επισημαίνει ο Διευθυντής στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του North Staffordshire και επιστημονικός Διευθυντής και υπεύθυνος του τμήματος σπονδυλικής της Osteon Orthopedic & Spine Clinic Δρ. Σταραντζής.

Προτεραιότητα αποτελεί η γνώση της αιτίας του πόνου, για εκείνους που δεν την έχουν ήδη αναζητήσει. Η διάγνωση της πάθησης που τον προκαλεί επιτρέπει την ορθότερη διαχείρισή του. Σε ορισμένους η χαλάρωση των επαγγελματικών υποχρεώσεων δίνει την ευκαιρία για αναζήτηση ιατρικής συμβουλής, με την εφαρμογή της οποίας η περίοδος των Χριστουγέννων θα περάσει κατά το δυνατόν πιο ανώδυνα.

Επόμενος στόχος θα πρέπει να είναι η διατήρηση ενός υγιούς βάρους. Η αύξησή του, η οποία είναι σχεδόν αναπόφευκτη κατά την εορταστική περίοδο, ενισχύει τον πόνο, ιδιαίτερα όταν τα πλεονάζοντα κιλά βρίσκονται στην περιοχή της κοιλιάς. Ο λόγος είναι η κακή στάση σώματος που προκαλούν, αφού παρασύρουν την πύελο (λεκάνη) μπροστά, διαταράσσοντας την ευθυγράμμιση της σπονδυλικής στήλης. Μια ισορροπημένη διατροφή αποτρέπει την αύξηση του βάρους και βοηθά στη μείωση του πόνου. Τέτοια είναι εκείνη που περιλαμβάνει επαρκή πρωτεΐνη (πηγή δομικών στοιχείων για την επούλωση των μαλακών ιστών) και φρέσκα φρούτα και λαχανικά (πηγή βιταμινών και ιχνοστοιχείων για την αποτελεσματική ανάρρωση).

Η ορθή διαχείριση του χρόνου ώστε να ελαχιστοποιηθεί η κόπωση και η καταπόνηση που θα δεχθεί το μυοσκελετικό σύστημα εκείνη την περίοδο είναι, βέβαια, το κλειδί για τη μείωση του κινδύνου εμφάνισης ή επιδείνωσης του πόνου. Η επιλογή των σημαντικότερων εκδηλώσεων, η  αναζήτηση βοήθειας από συγγενείς και φίλους, η έγκαιρη έναρξη των αναγκαίων εργασιών μπορούν να βοηθήσουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Ο ασθενής θα πρέπει να θυμάται ότι «κάθε είδους σωματική κόπωση που θα μπορούσε να επιδεινώσει τον πόνο ή να θέσει σε κίνδυνο την ανάρρωσή του θα πρέπει να ανατίθεται σε κάποιον άλλον. Ωστόσο, ήπιες αερόβιες ασκήσεις (π.χ. περπάτημα) επιτρέπονται, καθώς γυμνάζουν χωρίς να καταπονούν. Παράλληλα, βοηθούν στην παραγωγή ενδορφινών, ενός φυσικού αναλγητικού παράγοντα του σώματος. Βέβαια, εάν η εορταστική περίοδος συμπίπτει με την ανάρρωση από χειρουργική επέμβαση στη μέση, ο χειρουργός ήδη έχει περιγράψει λεπτομερώς τις ασφαλέστερες για τον ασθενή κινήσεις, τη διάρκεια και την έντασή τους», εξηγεί ο Δρ. Απόστολος Λαγάρας, εξειδικευμένος χειρουργός σπονδυλικής στήλης και επιμελητής της  Osteon.

Για εκείνους που θα ταξιδέψουν με αυτοκίνητο πρέπει να υπάρξει μέριμνα ώστε η μέση να υποστεί τη μικρότερη δυνατή επιβάρυνση. Φαίνεται οξύμωρο, αλλά η καθιστή στάση ασκεί μεγαλύτερη πίεση στη σπονδυλική στήλη από ό,τι η όρθια. Αρχικά, οι πάσχοντες-οδηγοί θα πρέπει να κάθονται με τρόπο ώστε οι γλουτοί, η μέση και οι ώμοι να ακουμπούν καλά στο κάθισμα, τα γόνατα να είναι λυγισμένα και οι αγκώνες να σχηματίζουν γωνία 30-40 μοίρες. Έτσι στηρίζεται καλά η σπονδυλική στήλη και μειώνεται ο πόνος. Οι τακτικές στάσεις (ανά μια ώρα περίπου) βοηθούν στη χαλάρωση των μυών της και στην αποφυγή του πόνου και των μυϊκών σπασμών. Επιπλέον, ενισχύεται η κυκλοφορία του αίματος, που μεταφέρει θρεπτικά συστατικά και οξυγόνο σε αυτήν. Οι στάσεις δίνουν την ευκαιρία για την εκτέλεση απλών ασκήσεων που καταπραΰνουν τον πόνο. Εάν δε το ταξίδι είναι υπερβολικά μακρύ, ενδεχομένως η διακοπή και συνέχισή του την επόμενη μέρα να διευκολύνει τον ασθενή. Οι ίδιες οδηγίες ισχύουν και για τους πάσχοντες από ισχιαλγία, αλλά και για όσους ταξιδεύουν με άλλα μέσα μεταφοράς. Οι επιβάτες αεροπλάνου ή τρένου πρέπει να περπατούν κάθε 30 λεπτά και όταν κάθονται τα πέλματά τους να πατούν καλά στο πάτωμα και τα γόνατα να βρίσκονται σε ορθή γωνία.

Μικρά επιθέματα θερμοθεραπείας ή κρυοθεραπείας μιας χρήσης που ενεργοποιούνται από χημικές αντιδράσεις μπορούν να μειώσουν ή εξαφανίσουν τα συμπτώματα της οσφυαλγίας ή της ισχιαλγίας. Αναλόγως της πάθησης η κρυοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει μειώνοντας τη φλεγμονή και μουδιάζοντας τον πονεμένο ιστό. Η δε θερμοθεραπεία χαλαρώνει τους μυς και διεγείρει τους υποδοχείς θερμότητας στο δέρμα, προκαλώντας στον εγκέφαλό να εστιάσει λιγότερο στον πόνο. Εκτός από τα επιθέματα, καλό είναι να υπάρχουν διαθέσιμα αναλγητικά και μυοχαλαρωτικά φάρμακα. Η οποιαδήποτε θεραπεία, όμως, δεν θα πρέπει να λαμβάνεται αυθαίρετα, παρά μόνο μετά από προτροπή γιατρού.

Όπως επισημαίνει, τέλος, ο Δρ. Κωνσταντίνος Σταραντζής, ανεξάρτητα εάν ο ασθενής ταξιδέψει ή παραμείνει στην εστία του, πρέπει να προστατεύει τη μέση του από το κρύο. Διότι με τις χαμηλές θερμοκρασίες οι μύες παγώνουν, οι τένοντες και οι σύνδεσμοι γίνονται άκαμπτοι, οπότε πιο ευάλωτοι σε τραυματισμούς ακόμα και με την ελάχιστη απότομη κίνηση.  Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δίδεται και όταν επικρατούν συνθήκες σχηματισμού πάγου. Προς αποφυγή τραυματισμών οι πεζοί πρέπει να φορούν παπούτσια με αντιολισθητικές σόλες και οι οδηγοί να λαμβάνουν κάθε μέτρο για την αποφυγή τροχαίων ατυχημάτων που θα μπορούσαν να γίνουν αιτία τραυματισμού της σπονδυλικής στήλης.

Αιμορροΐδες: Ποιες ασκήσεις πρέπει να αποφεύγονται;

Αιμορροΐδες: Ποιες ασκήσεις πρέπει να αποφεύγονται;

Η προπόνηση με αντιστάσεις και η προπόνηση αντοχής αυξάνουν τις πιθανότητες για εμφάνιση αιμορροΐδων, μιας πάθησης που ταλαιπωρεί πολύ μεγάλο ποσοστό ανθρώπων. Η ηλικία αποτελεί επιβαρυντικό παράγοντα, καθώς οι σημερινοί αθλητές αλλά και όσοι έχουν ενεργό τρόπο ζωής επιλέγουν να συνεχίζουν αυτές τις δραστηριότητες έως πιο προχωρημένη ηλικία, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο.

«Η άσκηση ωφελεί τον οργανισμό ποικιλοτρόπως. Ενισχύει το καρδιαγγειακό, αναπνευστικό και ανοσοποιητικό σύστημα, ενδυναμώνει τους μυς και βοηθά στη διατήρηση του βάρους σε κανονικά επίπεδα. Παράλληλα, βελτιώνει τη λειτουργία του εντέρου προλαμβάνοντας τη δυσκοιλιότητα, η οποία είναι η κύρια αιτία εμφάνισης της αιμορροϊδοπάθειας. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένοι τύποι άσκησης που θα μπορούσαν να επιδεινώσουν τις φλεγμαίνουσες αιμορροΐδες. Βέβαια, η ύπαρξη της πάθησης δεν πρέπει να αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα και να αποτρέπει τους ασθενείς από την άσκηση. Το μόνο που χρειάζεται είναι η σωστή επιλογή του είδους της γυμναστικής που θα πρέπει να ακολουθούν», επισημαίνει ο γενικός χειρουργός Δρ. Αναστάσιος Ξιάρχος – Διευθυντής της χειρουργικής κλινικής του Ομίλου Ιατρικού Αθηνών – Ιατρικού Περιστερίου και Πρόεδρος της Επιστημονικής Εταιρείας Ορθοπρωκτικής Χειρουργικής (www.axiarchos.gr).

Τι είναι όμως οι αιμορροΐδες και ποιες οι αιτίες εμφάνισής τους; «Οι αιμορροΐδες δεν είναι άλλο από αιμοφόρα αγγεία, μικρές φλέβες και αρτηρίες γύρω από τον πρωκτό ή στο εσωτερικό του ορθού. Το πλέγμα που σχηματίζουν είναι γεμάτο με αίμα, το οποίο κατά την αφόδευση αδειάζει και ξαναγεμίζει μετά το πέρας της λειτουργίας αυτής. Κατά τη διάρκεια της κένωσης δρα σαν προστατευτικό μαξιλάρι στην περιοχή που βρίσκεται ο σφιγκτήρας του πρωκτού, ο οποίος συγκρατεί τα κόπρανα μέσα στο τελευταίο μέρος του εντέρου, αλλά και επιτρέπει την δίοδό τους κατά την αφόδευση. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν οι αιμορροΐδες διογκώνονται, μεγαλώνουν και φουσκώνουν και οι ιστοί που τις κρατούν στη θέση τους χαλαρώνουν, οπότε προκύπτει η αιμορροϊδοπάθεια. Η πάθηση συχνά προκαλεί συμπτώματα που περιλαμβάνουν αιμορραγία, πόνο, κνησμό ή πρήξιμο. Κύριο αίτιο εμφάνισής της είναι η εξασθένιση των μυών και του συνδετικού ιστού στην περιπρωκτική περιοχή που σχετίζεται συνήθως με την ηλικία. Εκτός από την ηλικία, η εγκυμοσύνη και η παχυσαρκία είναι επίσης πρωταρχικοί παράγοντες κινδύνου», εξηγεί ο Δρ. Ξιάρχος.

Η τακτική άσκηση συστήνεται, αφού βοηθά στην πρόληψη και στη θεραπεία τους, δεδομένου ότι προωθεί τις φυσιολογικές κενώσεις του εντέρου, οι οποίες με τη σειρά τους μπορούν να αποτρέψουν τη δυσκοιλιότητα και την τάνυση κατά την κένωση. Η ενίσχυση των μυών και η βελτίωση της ροής του αίματος που προκαλεί η άσκηση συμβάλει και στη θεραπεία τους. Οι ασκήσεις που προωθούν την καρδιαγγειακή υγεία, καθώς και οι ασκήσεις γιόγκα και πιλάτες ωφελούν, όπως και όσες βελτιώσουν τον μυϊκό τόνο, δυναμώνουν τους κοιλιακούς μυς, τον μυ του σφιγκτήρα και τον πρωκτικό ιστό.

Όμως, μερικές ασκήσεις προκαλούν πίεση στις φλέβες της περιοχής που μπορεί να επιδεινώσουν την κατάσταση των αιμορροΐδων. «Καταρχάς είναι εξαιρετικής σημασίας η αποφυγή οποιασδήποτε δραστηριότητας προκαλεί ενόχληση ή πόνο. Σπορ όπως η ιππασία, η ποδηλασία και η κωπηλασία μπορεί να επιδεινώσουν το πρόβλημα, εξαιτίας της πίεσης που προκαλούν στην περιοχή του πρωκτού. Σοβαρό πρόβλημα δημιουργεί και η άρση βαρών (και όχι μόνο στους αθλητές αλλά και σε όλους όσοι σηκώνουν βάρη στην καθημερινότητά τους), αφού η πίεση στην περιοχή της κοιλιάς και του πρωκτού -ιδίως σε όσους κρατούν την αναπνοή τους πιέζοντας κατά την εκπνοή (ελιγμός Valsalva)- επιδεινώνει το πρόβλημα», προειδοποιεί ο Δρ. Ξιάρχος.

Η ύπαρξη αιμορροϊδοπάθειας δεν πρέπει να αποτελεί εμπόδιο στην επιθυμία του ασθενή να γυμνάζεται. Ακόμα και επαγγελματίες αθλητές σε αθλήματα που δημιουργούν σημαντική κοιλιακή και αρτηριακή πίεση που μπορούν να προπονούνται σκληρά και να είναι ανταγωνιστικοί. «Με τη συνεργασία προπονητή, αθλητή και ειδικού γιατρού και την τροποποίηση των τεχνικών προπόνησης είναι εφικτή η ελαχιστοποίηση των συμπτωμάτων, αλλά και η πρόληψη της πάθησης. Παράλληλα, οι αθλητές πρέπει να υιοθετούν ορισμένες απλές οδηγίες που δίνονται σ’ όλους τους ανθρώπους που ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου για εμφάνιση αιμορροΐδων. Το τρίπτυχο: περισσότερες ίνες, περισσότερα υγρά και περισσότερη άσκηση, είναι ο χρυσός κανόνας», συμβουλεύει.

Εάν όμως το τρίπτυχο αυτό δεν αρκεί για την αποφυγή της δυσκοιλιότητας, συστήνονται καθαρτικά που βοηθούν στις κενώσεις. Όταν τα συμπτώματα είναι ενοχλητικά και δεν υποχωρούν με συντηρητικές μεθόδους, τότε απαιτείται χειρουργική επέμβαση για να διακοπεί η παροχή αίματος.

Σύμφωνα με τον Δρ. Ξιάρχο, η καθοδηγούμενη με υπέρηχο απολίνωση των αιμορροϊδικών αρτηριών είναι μια ελάχιστα επεμβατική μέθοδος, που αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια στηριζόμενη στη γνώση της ανατομίας των αιμορροϊδικών αγγείων και της σχέσης αιματικής ροής και δημιουργίας αιμορροϊδικών όζων, για την αντιμετώπιση της αιμορροϊδοπάθειας. Οι εντοπισμένες με υπέρηχο Doppler αιμορροϊδικές αρτηρίες απολινώνονται, διακόπτεται η κυκλοφορία του αίματος, οι αιμορροΐδες παύουν να τροφοδοτούνται, ατροφούν και συρρικνώνονται. Πρόκειται για μια ανώδυνη μέθοδο που δεν απαιτεί χρήση γενικής αναισθησίας, ούτε τομές και ολοκληρώνεται σε περίπου 15-30 λεπτά, οπότε ο ασθενής επιστρέφει στο σπίτι του την ίδια ημέρα χωρίς την ανάγκη φροντίδας ή φαρμακευτικής αγωγής.

Αρθροπλαστική ισχίου: Η επέμβαση χαρίζει χρόνια ζωής στους ασθενείς

Αρθροπλαστική ισχίου: Η επέμβαση χαρίζει χρόνια ζωής στους ασθενείς

Πολλαπλά είναι τα οφέλη της υποβολής σε ολική αρθροπλαστική ισχίου, καθώς, πέραν της βελτίωσης της ποιότητας ζωής που προσφέρει, μπορεί να αυξήσει ελαφρά και το προσδόκιμο ζωής εντός της δεκαετίας μετά την επέμβαση. Σε αρθροπλαστική ισχίου υποβάλλονται οι ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα, την πιο συχνή μορφή αρθρίτιδας που προκύπτει από τη φθορά των χόνδρων, των συνδέσμων και των οστών της άρθρωσης, εξαιτίας της γήρανσης αλλά και εξαιτίας τραυματισμού.

«Οι περισσότεροι ασθενείς με συμπτωματική οστεοαρθρίτιδα υποβάλλονται σε ολική αρθροπλαστική ισχίου για να ανακουφιστούν από τον επίμονο πόνο, που δεν ανταποκρίνεται σε καμία άλλη θεραπεία. Η εξάλειψή του και η μεγαλύτερη κινητικότητα των αρθρώσεων επιφέρουν βελτίωση της δραστηριότητας των ασθενών και της ποιότητας ζωής. Από τη συγκεκριμένη μελέτη φαίνεται ότι προσθέτει και χρόνια ζωής τη δεκαετία μετά τη χειρουργική επέμβαση, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο σε ηλικία και φύλο πληθυσμό. Αν και είναι πολυπαραγοντικοί οι λόγοι της αύξησης της επιβίωσης, μεταξύ αυτών είναι και ότι η εξάλειψη του πόνου και η καλύτερη λειτουργικότητα της άρθρωσης καθιστά ικανούς τους ασθενείς να κινούνται περισσότερο. Συνέπεια αυτού είναι η βελτίωση της καρδιαγγειακής τους υγείας και η διατήρηση του βάρους τους σε φυσιολογικά επίπεδα, με τα γνωστά σε όλους οφέλη», διευκρινίζει ο εξειδικευμένος στις αρθροπλαστικές ισχίου και γόνατος ορθοπαιδικός χειρουργός Δρ. Αθανάσιος Τσουτσάνης.

Σύμφωνα με τη δημοσιευμένη μελέτη στο Clinical Orthopaedics and Related Research, ο Peter Cnudde, MD και οι συνάδελφοί του χρησιμοποίησαν δεδομένα από το σουηδικό μητρώο αρθροπλαστικής ισχίου για να εντοπίσουν 131.808 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ολική αρθροπλαστική της άρθρωσης. Οι ερευνητές συνέκριναν την επιβίωση των ασθενών ή τη σχετική επιβίωση με δεδομένα επιβίωσης ανά ηλικία και φύλο του σουηδικού πληθυσμού. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι υπάρχει αύξηση στο ποσοστό επιβίωσης εντός της δεκαετίας μετά την επέμβαση. Συγκεκριμένα, οι χειρουργημένοι ασθενείς είχαν 1% αυξημένο ποσοστό επιβίωσης 1 χρόνο μετά από μετά την επέμβαση, ποσοστό που αυξήθηκε στο 3% μετά από 5 χρόνια. Μετά από 10 χρόνια, η διαφορά ήταν 2% και μετά από 12 χρόνια το ποσοστό μεταξύ εκείνων που είχαν υποβληθεί σε ολική αρθροπλαστική ισχίου και του γενικού πληθυσμού εξισώθηκε. Επίσης, παρατηρήθηκε παρόμοιο ποσοστό επιβίωσης στους ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ολική αρθροπλαστική ισχίου λόγω της νόσου του ισχίου της παιδικής ηλικίας.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, η διαφορά ήταν σημαντική κυρίως στους ασθενείς που διαγνώστηκαν με πρωτογενή οστεοαρθρίτιδα. Αυτή η πάθηση, που αφορά τη φθορά της άρθρωσης λόγω της γήρανσης, αντιστοιχούσε στο 91% των ασθενών που υποβλήθηκαν σε ολική αρθροπλαστική ισχίου. Ωστόσο, σε ασθενείς με άλλες διαγνώσεις – συμπεριλαμβανομένης της οστεονέκρωσης, της φλεγμονώδους αρθρίτιδας και της δευτεροπαθούς οστεοαρθρίτιδας – η επιβίωση μετά από την ολική αρθροπλαστική ισχίου ήταν μικρότερη σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό. Δεν αποτελεί έκπληξη και το γεγονός ότι οι ασθενείς με περισσότερες συννοσηρότητες είχαν μικρότερη επιβίωση μετά από την υποβολή τους σε ολική αρθροπλαστική ισχίου. Επίσης, μικρότερη επιβίωση παρατηρήθηκε στους ανύπαντρους ασθενείς αλλά και σε όσους δεν είχαν υψηλή εκπαίδευση.

Κατά τον Δρ. Cnudde τα ευρήματα της μελέτης δεν θα πρέπει να προτρέψουν τους χειρουργούς να συστήνουν στους ασθενείς τους την ολική αρθροπλαστική ισχίου μόνο και μόνο για να ζήσουν περισσότερο. Όμως, είναι πιθανό μετά από μια επιτυχή επέμβαση οι ασθενείς να έχουν περισσότερες πιθανότητες να παρατείνουν τη ζωή τους.

Σύμφωνα με τον Δρ. Τσουτσάνη, η πρόληψη ή η καθυστέρηση της εκδήλωσης της πάθησης είναι το αρχικό ζητούμενο. Αυτή μπορεί να επιτευχθεί με τη διατήρηση ενός κανονικού βάρος και την τακτική άσκηση, η οποία ενδυναμώνει τους μυς γύρω από την άρθρωση. Οι δυνατότεροι μύες βοηθούν στην αποφυγή φθοράς του χόνδρου της άρθρωσης του ισχίου. Στην περίπτωση αποτυχίας των μέτρων αυτών (ή όταν κληρονομικοί λόγοι ή τραυματισμός είναι η αιτία της εκδήλωσής της) αλλά και των προσπαθειών ελέγχου των συμπτωμάτων με συντηρητικά μέσα, η οστεοαρθρίτιδα θεραπεύεται χειρουργικά. Ειδάλλως, η κάθε κίνηση του ασθενή επηρεάζεται, καθιστώντας τη ζωή του βασανιστική.

«Η αντικατάσταση ισχίου είναι μια χειρουργική διαδικασία κατά την οποία το ισχίο αφαιρείται και αντικαθίσταται με μια τεχνητή άρθρωση. Τέτοιες χειρουργικές αντικαταστάσεις πραγματοποιούνται εδώ και χρόνια και οι χειρουργικές τεχνικές βελτιώνονται συνεχώς. Οι ελάχιστα επεμβατικές χειρουργικές τεχνικές που έχουν αναπτυχθεί τις τελευταίες δεκαετίες έχουν περιορίσει σημαντικά την ταλαιπωρία των ασθενών. Όμως, υπάρχουν πολλές που διαφημίζονται ως ελάχιστα επεμβατικές μα στην ουσία είναι τεχνικές μόνο μειωμένων τομών. Η λιγότερο επεμβατική τεχνική είναι η AMIS (Anterior Minimally Invasive Surgery – Πρόσθια Ελάχιστης Επεμβατικότητας Χειρουργική) και η μοναδική ατραυματική. Στην πραγματικότητα, στη πρόσθια προσπέλαση ο χειρουργός περνά ανάμεσα από μυϊκούς και νευρικούς ιστούς για να φτάσει στην άρθρωση, οπότε ο κίνδυνος τραυματισμού των μυών, των τενόντων, των αγγείων και των νεύρων εξαλείφεται. Αποτέλεσμα αυτού είναι ο ασθενής, έχοντας σημαντικά μικρότερο κίνδυνο διεγχειρητικών και μετεγχειρητικών επιπλοκών, να αναρρώνει γρηγορότερα», επισημαίνει ο Δρ. Τσουτσάνης.

Η απλοποίηση της επέμβασης καθιστά ευκολότερη την απόφαση για επέμβαση αντικατάστασης ισχίου, η οποία προσθέτει και ζωντάνια στα χρόνια που θα ζήσει ο ασθενής και χρόνια στη ζωή του.

Εμμηνόπαυση: Η ορμονοθεραπεία μειώνει το σπλαχνικό λίπος

 

Εμμηνόπαυση: Η ορμονοθεραπεία μειώνει το σπλαχνικό λίπος

Οι εμμηνοπαυσιακές γυναίκες που λαμβάνουν ορμονοθεραπεία έχουν λιγότερο σπλαχνικό λιπώδη ιστό και δείκτη μάζας σώματος σε σύγκριση με εκείνες που δεν επιλέγουν αυτή τη θεραπεία για την ύφεση των συμπτωμάτων τους. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε μια νέα μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Endocrine Society Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism. Ωστόσο, οι ερευνητές προειδοποιούν τους γιατρούς να είναι προσεκτικοί μετά τη διακοπή της θεραπείας και τις γυναίκες να ακολουθήσουν πρακτικές προκειμένου να αποφύγουν την αύξηση του σωματικού τους βάρους.

«Η εμμηνόπαυση σηματοδοτεί την οριστική λήξη του εμμηνορρυσιακού κύκλου της γυναίκας, η οποία προκαλείται εξαιτίας της γήρανσης των ωοθηκών και τη μείωση των οιστρογόνων. Διαγιγνώσκεται μετά από 12μηνη απουσία εμμήνου ρύσεως, η οποία συμβαίνει συνήθως όταν η γυναίκα διανύει τη δεκαετία των 40 ή των 50. Είναι μια σταδιακή, βιολογική διαδικασία, που η ηλικία έναρξής της δε σχετίζεται με την εμμηναρχή. Οι εμμηνοπαυσιακές γυναίκες μπορεί να βιώσουν κολπική ξηρότητα και διαταραχές του ύπνου, να έχουν εξάψεις, νυχτερινές εφιδρώσεις, τριχόπτωση, ξηροδερμία αλλά και επιβράδυνση του μεταβολισμού με τις ιδιαίτερα αρνητικές επιπτώσεις που αυτή επιφέρει», μας εξηγεί ο κ. Αντώνιος Χατζηιωαννίδης, επιστημονικά υπεύθυνος του Ενδοκρινολογικού τμήματος του Ιδιωτικού Πολυϊατρείου Ηλιούπολης.

Οι γυναίκες που διέρχονται σ’ αυτή τη φάση της ζωής τους συχνά είναι πιο επιρρεπείς στην αύξηση του βάρους και οι επιστήμονες εξακολουθούν να ερευνούν προκειμένου να ανακαλύψουν τρόπους για τη μείωση των συμπτωμάτων που προκαλούνται. Στη συγκεκριμένη μελέτη οι ερευνητές -με επικεφαλής τον Γεώργιο Ε. Παπαδάκη, MD, FMH, της Υπηρεσίας Ενδοκρινολογίας, CHUV, του πανεπιστημιακού νοσοκομείου της Λωζάνης- θέλοντας να κατανοήσουν καλύτερα την επίδραση της ορμονοθεραπείας στη σύνθεση του σώματος, εξέτασαν στοιχεία από μια υπομελέτη της μελέτης CoLaus, που αφορά την αξιολόγηση των παραγόντων που επηρεάζουν την έκβαση των καρδιαγγειακών νοσημάτων. Οι 1.086 συμμετέχουσες στην υπομελέτη OsteoLaus, ήταν εμμηνοπαυσιακές γυναίκες ηλικίας 50 έως 80 ετών, οι οποίες ρωτήθηκαν εάν λαμβάνουν ή έλαβαν κάποια στιγμή στο παρελθόν εμμηνοπαυσιακή ορμονοθεραπεία. Επιπλέον, υποβλήθηκαν σε Απορροφησιομετρία Ακτίνων Χ Διπλής Ενέργειας (Dual-Energy X-Ray Absorptiometry – DXA), προκειμένου οι ερευνητές να προσδιορίσουν τη σύσταση των μαλακών ιστών τους.

Διαπιστώθηκε ότι όσες βρίσκονταν σε ορμονοθεραπεία τη χρονική περίοδο της μελέτης εμφάνισαν σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα λιπώδους ιστού στην κοιλιά από ό,τι οι γυναίκες που δεν είχαν ποτέ υποβληθεί σε εμμηνοπαυσιακή ορμονοθεραπεία. Επίσης, εκείνες που έκαναν θεραπεία με ορμόνες έτειναν να έχουν ελαφρώς χαμηλότερα επίπεδα ολικής λιπώδους μάζας και Δείκτη Μάζας Σώματος.

Όσον αφορά στις γυναίκες που είχαν υποβληθεί στο παρελθόν σε εμμηνοπαυσιακή ορμονοθεραπεία, τα ευρήματα δεν έδειξαν να υπάρχει επίδραση στον κοιλιακό λιπώδη ιστό. Ανεξάρτητα από το πόσο καιρό οι γυναίκες υποβλήθηκαν σε θεραπεία και πόσο χρονικό διάστημα είχε περάσει από τη χρήση της, τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι η θετική επίδραση εξαφανίζεται μετά την παύση της.

Τα αποτελέσματα της μελέτης ενισχύουν αυτά προηγούμενων μελετών, σύμφωνα με τα οποία η απώλεια οιστρογόνων είναι από τις κύριες αιτίες αύξησης του λίπους στην κοιλιά. Μια προηγούμενη αμερικανική ανασκόπηση του 2014 που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό BioMed Research International έδειξε ότι τα ποσοστά παχυσαρκίας σημειώνουν κατακόρυφη άνοδο μετά την ηλικία των 40 ετών οπότε αρχίζει και η μεταβατική περίοδο στην εμμηνόπαυση. Τα ευρήματά της κατέδειξαν ότι το 65% των γυναικών ηλικίας 40 έως 59 ετών ήταν παχύσαρκες και το 73,8% των γυναικών ηλικίας 60 ετών και άνω ήταν παχύσαρκες. Οι ερευνητές σημείωσαν ότι κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας οι γυναίκες αποθηκεύουν το μεγαλύτερο μέρος του σωματικού τους βάρους ως κοιλιακό λίπος, που ονομάζεται επίσης σπλαγχνικός λιπώδης ιστός. Οι ίδιοι ερευνητές σε επόμενη μελέτη τους διαπίστωσαν ότι η πλήρης απώλεια οιστρογόνων προκαλεί αύξηση του σπλαχνικού λίπους κατά 10% σε μόλις πέντε μήνες.

Όπως εξηγεί περαιτέρω ο κ. Χαζηιωαννίδης, υπάρχουν δύο είδη κοιλιακού λίπους: το υποδόριο, που εντοπίζεται ακριβώς κάτω από το δέρμα και το σπλαχνικό που περιβάλει τα ζωτικά όργανα. Το τελευταίο, διεγείρει την έκκριση ορμονών που εμποδίζουν την επαρκή λειτουργία του παγκρέατος, οπότε αυξάνεται ο κίνδυνος για εμφάνιση διαβήτη τύπου ΙΙ. Επιπλέον οδηγεί σε αύξηση της LDL (κακής) χοληστερόλης αλλά και της αρτηριακής πίεσης. Όλα αυτά αποτελούν παράγοντες κινδύνου για εμφάνιση καρδιαγγειακών παθήσεων αλλά και καρκίνου, όπως έδειξε μια μελέτη του Πανεπιστημίου του Μίτσιγκαν που δημοσιεύθηκε πέρσι στο Oncogene. Από τα αποτελέσματά της καταδείχθηκε ότι ο σπλαχνικός λιπώδης ιστός παράγει μεγάλες ποσότητες ινωδοβλαστικού αυξητικού παράγοντα 2 (FGF2), μια πρωτεΐνη που έχει ευρεία δράση στην κυτταρική επιβίωση και που εμπλέκεται σε μια ποικιλία βιολογικών διεργασιών, συμπεριλαμβανομένης της εμβρυϊκής και κυτταρικής ανάπτυξης, της μορφογένεσης, της αποκατάστασης των ιστών αλλά και της ανάπτυξης όγκων.

Η ορμονοθεραπεία που αποτελείται από οιστρογόνα ή από συνδυασμό οιστρογόνων και προγεστερόνης και χρησιμοποιείται για τον έλεγχο των συμπτωμάτων της εμμηνόπαυσης που σχετίζονται με την πτώση των επιπέδων των οιστρογόνων έχει πλεονεκτήματα αλλά και μειονεκτήματα, όπως δείχνει πλήθος μελετών.  Επίσης, τα τελευταία χρόνια γίνεται λόγος και για τις βιομιμητικές ή βιοπανομοιότυπες ορμόνες (bioidentical hormones), οι οποίες κατασκευάζονται στο εργαστήριο και έχουν την ίδια μοριακή δομή με τις ορμόνες που εκκρίνει φυσικά ο οργανισμός. Κυκλοφορούν στο εμπόριο σε μορφή τζελ ή κρέμας, αλλά δεν έχει ακόμα επαληθευτεί η ασφάλειά τους.

«Η απόφαση σχετικά με τη λήψη ή όχι ορμονοθεραπείας είναι πολύ προσωπική και για τη λήψη της θα πρέπει να συνεκτιμηθεί το ιατρικό ιστορικό της γυναίκας, τα οφέλη και οι πιθανές αρνητικές επιπτώσεις. Όποια κι αν είναι η απόφαση οι γυναίκες θα πρέπει να γνωρίζουν ότι είναι πολύ πιθανή η αύξηση του σπλαχνικού λίπους μετά την εμμηνόπαυση και η γνώση αυτή θα πρέπει να τις προτρέψει να βελτιστοποιήσουν τη διατροφή τους, να γυμνάζονται περισσότερο επιδιώκοντας την καύση κατά το δυνατόν περισσότερων θερμίδων καθημερινά, προκειμένου να αποφύγουν την αύξηση του σωματικού τους βάρους», καταλήγει ο κ. Αντώνιος Χατζηιωαννίδης.

ΩΡΛ έλεγχος στα παιδιά πριν χτυπήσει το πρώτο κουδούνι: είναι απαραίτητος!

ΩΡΛ έλεγχος στα παιδιά πριν χτυπήσει το πρώτο κουδούνι: είναι απαραίτητος!

Οι διακοπές τελείωσαν και μετράμε αντίστροφα για την επιστροφή στα θρανία. Αυτή είναι η κατάλληλη περίοδος για μια επίσκεψη στον ωτορινολαρυγγολόγο μαζί με τα παιδιά μας, καθώς κάποια προβλήματα που, ως γονείς, έχουμε παρατηρήσει σε αυτά, καλό είναι να αντιμετωπιστούν πριν έρθει ο χειμώνας.

Κρεατάκια, αμυγδαλές, ροχαλητό, αλλά και προβλήματα ακοής είναι κάποια από τα πιο συνήθη ζητήματα, που καλείται να επιλύσει ο ειδικός γιατρός.

«Η έγκαιρη διάγνωση διαταραχών της ακοής εξασφαλίζει στο παιδί άριστη θεραπευτική παρέμβαση. Η βαρηκοΐα επηρεάζει την ανάπτυξη της ομιλίας στα παιδιά, γι’ αυτό και η παρέμβαση του ειδικού είναι πολύ σημαντική, ώστε το παιδί να μπορέσει να αναπτύξει τις επικοινωνιακές και τις μαθησιακές του δυνατότητες», επισημαίνει η Δρ. Ανατολή Παταρίδου, χειρουργός ωτορινολαρυγγολόγος κεφαλής-τραχήλου, παιδο-ΩΡΛ, επιστημονική συνεργάτης νοσοκομείου ΥΓΕΙΑ-ΜΗΤΕΡΑ (www.pataridou.gr).

«Πέρα, όμως, από αυτό, υπάρχουν αρκετά προβλήματα, που παρατηρούνται συχνά στα παιδιά, τα οποία, χάρη στην πρόοδο της χειρουργικής αντιμετώπισης στην ωτορινολαρυγγολογία, αντιμετωπίζονται πιο αποτελεσματικά από ό,τι στο παρελθόν. Οπότε η επίσκεψη στον παιδο-ΩΡΛ αυτή την εποχή είναι, θα έλεγα, επιβεβλημένη».

Βέβαια βασική προϋπόθεση, κατά την κυρία Παταρίδου, αποτελεί η προσέγγιση από τον γιατρό, η οποία, όταν χαρακτηρίζεται από αγάπη και από ενδιαφέρον, δίνει εξατομικευμένα την κατάλληλη λύση στο πρόβλημα.

«Να μην ξεχνάμε ότι πολλές φορές το παιδί έχει, ήδη, περάσει από άλλα ιατρεία και είναι ταλαιπωρημένο», επισημαίνει η χειρουργός ωτορινολαρυγγολόγος κεφαλής-τραχήλου, παιδο-ΩΡΛ.

Σημαντική πρόοδος έχει συντελεστεί στις μεθόδους διάγνωσης ασθενειών και προβλημάτων, χάρη στη χρήση των ενδοσκοπίων. Τα ενδοσκόπια εξασφαλίζουν μια σωστή και ολοκληρωμένη διάγνωση, με ακρίβεια. Επιπλέον, χάρη σε αυτά, η εξέταση μπορεί να μετατραπεί σε ευχάριστο παιχνίδι, που οδηγεί ανώδυνα σε μια ολοκληρωμένη διάγνωση, η οποία εγγυάται μια στοχευμένη και ριζική αντιμετώπιση.

Τα πιο συχνά προβλήματα στα παιδιά

Τα πιο συχνά ωτορινολαρυγγολογικά προβλήματα στην παιδική ηλικία είναι οι άπνοιες και το ροχαλητό, που οφείλονται συνήθως στα μεγάλα κρεατάκια και στις υπερτροφικές αμυγδαλές, οι υποτροπιάζουσες αμυγδαλίτιδες και η επίμονη παρουσία υγρού στο αυτί.

Επίσης η βραχνή φωνή, που μπορεί να οφείλεται σε θηλώματα, κάλους, πολύποδες του λάρυγγα ή γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση. Πιο σπάνια η εμφάνιση μιας διόγκωσης στον τράχηλο μπορεί να είναι ένας πρησμένος λεμφαδένας, που οφείλεται σε μια απλή λοίμωξη, κάποια συγγενής κύστη, όπως η κύστη του λεγόμενου θυρεογλωσσικού πόρου ή η βραγχιακή κύστη. Αυτές οι κύστες καλό είναι να αφαιρούνται πριν παρουσιάσουν φλεγμονή.

«Ο έλεγχος του λάρυγγα με το εύκαμπτο ενδοσκόπιο σε περιπτώσεις όπως αυτές, που αναφέρονται παραπάνω, είναι πολύ σημαντικό μέσο, ώστε να εξακριβωθεί αν συνυπάρχει άλλη παθολογία», λέει χαρακτηριστικά η Δρ. Ανατολή Παταρίδου.

Το ροχαλητό και οι άπνοιες είναι συχνά χειρουργικά προβλήματα στα παιδιά, που κυρίως οφείλονται σε μεγάλα κρεατάκια και στις αμυγδαλές. Σήμερα οι επεμβάσεις αυτές γίνονται με τη χρήση ραδιοσυχνοτήτων και νέων δυναμικών εργαλείων, τα οποία εξασφαλίζουν μικρότερο τραυματισμό και πολύ πιο ήπια ανάρρωση.

Η παρουσία υγρού στα αυτιά, δηλαδή η εκκριτική ωτίτιδα, σε κάποιες περιπτώσεις αντιμετωπίζεται με παρακέντηση του τυμπάνου, με ή χωρίς τοποθέτηση σωληνίσκου αερισμού, ώστε να αποφευχθούν οι μόνιμες βλάβες στην ακοή. Επίσης η χρόνια ιγμορίτιδα στα παιδιά, όπως και στους ενήλικες εξάλλου, αντιμετωπίζεται πλέον αποτελεσματικά με την ενδοσκοπική χειρουργική, η οποία διορθώνει την αιτία, χωρίς να βλάπτει τις υγιείς ανατομικές δομές. Σπανιότερα προβλήματα αποτελούν οι συγγενείς κύστες του τραχήλου, με πιο συχνή την κύστη του θυρεογλωσσικού πόρου.

Ο δεκάλογος της καθημερινότητας

Η κα Παταρίδου αναφέρει κάποιες καθημερινές πρακτικές, ώστε τα παιδιά να ζουν καλύτερα:

1. Όταν το παιδί γυρίζει από το σχολείο ή τον παιδικό σταθμό, είναι σημαντικό να το μάθουμε να πλένει αμέσως τα χέρια και τη μύτη του.

2. Αδειάζουμε το δωμάτιό του από περιττά παιχνίδια και πράγματα που είναι εκτεθειμένα στη σκόνη.

3. Καλό είναι να αποφύγουμε τα βαριά χαλιά.

4. Διώχνουμε τα μαλλιαρά κουκλάκια – κυρίως από το κρεβάτι του παιδιού -, γιατί συνήθως κοιμάται κολλώντας τα στο πρόσωπό του.

5. Αφήνουμε το παιδί να συμμετέχει στο μαγείρεμα και στην ετοιμασία του φαγητού και ακολουθούμε τους βασικούς κανόνες της μεσογειακής διατροφής.

6. Δεν βάζουμε στα ντουλάπια και στο ψυγείο μας βιομηχανοποιημένα τρόφιμα, που περιέχουν δεκάδες συντηρητικά, πρόσθετα αρώματα και χημικά.

7. Δίνουμε στο παιδί να καταλάβει πως, σε ό,τι αφορά στη διατροφή, η διαδικασία που εγγυάται το ιδανικό αποτέλεσμα έχει έναν σχετικό κόπο (π.χ., είναι προτιμότερο να στύψουμε έναν φυσικό χυμό από ό,τι να τον σερβίρουμε από το κουτί).

8. Αποφεύγουμε εντελώς το κάπνισμα! Διαφορετικά εκθέτουμε το παιδί μας όχι μόνο στους κινδύνους του παθητικού καπνίσματος, αλλά και στο λεγόμενο «κάπνισμα από τρίτο χέρι».

9. Όταν το παιδί ροχαλίζει έντονα, κάνει άπνοιες στον ύπνο ή δεν απαντάει άμεσα όταν του μιλάμε, πρέπει να το δει ωτορινολαρυγγολόγος. Κάποια παιδιά, που αρρωσταίνουν συχνά με λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού, χρειάζονται χειρουργείο.

10. Γινόμαστε σωστό πρότυπο για το παιδί μας, δείχνοντάς του ότι η άθληση, η σωστή διατροφή και ο καλός ύπνος είναι πολύ σημαντικά στοιχεία για την καλή υγεία.

O Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων εγκρίνει τη ριβαροξαμπάνη της Bayer για ασθενείς με στεφανιαία ή περιφερική αρτηριακή νόσο

 

O Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων εγκρίνει τη ριβαροξαμπάνη της Bayer για ασθενείς με στεφανιαία ή περιφερική αρτηριακή νόσο

Η ριβαροξαμπάνη είναι το μόνο από τα νεότερα από του στόματος αντιπηκτικά που εγκρίνεται για τη χορήγηση σε συνδυασμό με ακετυλοσαλικυλικό οξύ (AΣΟ) στην πρόληψη αθηροθρομβωτικών επεισοδίων σε ασθενείς με στεφανιαία νόσο ή συμπτωματική περιφερική αρτηριακή νόσο, που βρίσκονται σε υψηλό κίνδυνο για ισχαιμικά επεισόδια. Το προϊόν θα κυκλοφορήσει με τη νέα ένδειξη, αρχικά στη Γερμανία και μέχρι το 2018 θα κυκλοφορήσει και τις σκανδιναβικές χώρες. Οι υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες θα ακολουθήσουν μέσα στο 2019.

Βερολίνο, 20 Αυγούστου 2018 – Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε το θεραπευτικό σχήμα ριβαροξαμπάνης (εμπορική ονομασία Xarelto), 2,5 mg δύο φορές την ημέρα μαζί με ακετυλοσαλικυλικό οξύ (AΣΟ) 75-100 mg άπαξ ημερησίως, για την πρόληψη αθηροθρομβωτικών επεισοδίων σε ενήλικες ασθενείς με στεφανιαία νόσο (ΣΝ) ή συμπτωματική περιφερική αρτηριακή νόσο (ΠΑΝ), οι οποίοι διατρέχουν υψηλό κίνδυνο ισχαιμικών επεισοδίων. Οι πρώτες χώρες στις οποίες θα είναι διαθέσιμο το Xarelto για αυτούς τους ασθενείς θα είναι η Γερμανία και οι σκανδιναβικές χώρες, μέσα στο 2018.

Η ευρωπαϊκή έγκριση βασίστηκε στα δεδομένα από τη μελέτη φάσης ΙΙΙ COMPASS, η οποία έδειξε ότι η δόση ριβαροξαμπάνης στα 2,5 mg δύο φορές ημερησίως, συν ΑΣΟ 100 mg μία φορά ημερησίως μείωσε τον συνολικό κίνδυνο εμφάνισης εγκεφαλικού, θανάτου καρδιαγγειακής αιτιολογίας και εμφράγματος κατά 24% (μείωση σχετικού κινδύνου) σε σύγκριση με τη μονοθεραπεία με AΣΟ 100 mg μία φορά ημερησίως σε ασθενείς με στεφανιαία (ΣΝ) ή περιφερική αγγειακή νόσο (ΠΑΝ).

«Η περαιτέρω ανάπτυξη του Xarelto στον τομέα της αγγειακής προστασίας αντανακλά τη συνεχή δέσμευση της Bayer στην καινοτομία! Είμαστε ευτυχείς που το Xarelto είναι τώρα διαθέσιμο σε αυτή την ομάδα ασθενών», δήλωσε ο ο Δρ Joerg Moeller, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του Τομέα Φαρμάκων της Bayer AG και επικεφαλής του τμήματος Έρευνας και Ανάπτυξης.

«Παρά τις πολλές προόδους στον τομέα της καρδιαγγειακής περίθαλψης, η ΣΝ και η ΠΑΝ παρέμειναν ένας τομέας με αρκετές ανεκπλήρωτες ανάγκες. Ακόμη και με τις διαθέσιμες σήμερα θεραπευτικές αγωγές για τη δευτερογενή πρόληψη, οι ασθενείς παραμένουν με μη αποδεκτό υψηλό κίνδυνο εμφάνισης θρομβωτικών συμβαμάτων που μπορεί να οδηγήσουν σε αναπηρία, απώλεια άκρων και θάνατο», δήλωσε ο καθηγητής John Eikelboom, Αναπληρωτής Καθηγητής του Τμήματος Αιματολογίας & Θρομβοεμβολισμού, στο πανεπιστήμιο McMaster του Καναδά. «Η έγκριση του συνδυασμού αυτού, δηλαδή της αγγειακής δόσης ενός αντιπηκτικού συν ενός αντιαιμοπεταλιακού παρέχει στους γιατρούς και τους ασθενείς μια άκρως αναγκαία βελτιωμένη θεραπευτική επιλογή».

Σχετικά με τη ριβαροξαμπάνη

Η ριβαροξαμπάνη είναι ένα από τα νεότερα από του στόματος αντιπηκτικά, με το ευρύτερο φάσμα ενδείξεων από αυτά, και διατίθεται στην αγορά με την εμπορική ονομασία Xarelto®. Το Xarelto είναι το μοναδικό από τα νεότερα αντιπηκτικά που έχει εγκριθεί για πέντε ενδείξεις σε επτά διαφορετικούς τομείς για την προστασία των ασθενών από φλεβική και αρτηριακή θρομβοεμβολή. Συγκεκριμένα, οι θεραπευτικοί τομείς χρήσης του Xarelto περιλαμβάνουν:

  • Την πρόληψη του αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου και συστημικής εμβολής σε ενήλικες ασθενείς με μη βαλβιδική κολπική μαρμαρυγή και ένα ή περισσότερους παράγοντες κινδύνου

  • Τη θεραπεία της εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης (ΕΒΦΘ) σε ενήλικες

  • Τη θεραπεία της πνευμονικής εμβολής (ΠΕ) σε ενήλικες

  • Την πρόληψη της υποτροπής της ΕΒΦΘ και της ΠΕ σε ενήλικες

  • Την πρόληψη της φλεβικής θρομβοεμβολής (ΦΘE) σε ενήλικες ασθενείς που υποβάλλονται σε εκλεκτική χειρουργική αντικατάσταση ισχίου

  • Την πρόληψη της φλεβικής θρομβοεμβολής σε ενήλικες ασθενείς που υποβάλλονται σε εκλεκτική χειρουργική αντικατάσταση γόνατος

  • Την πρόληψη των αθηροθρομβωτικών επεισοδίων, μετά από οξύ στεφανιαίο επεισόδιο σε ενήλικες ασθενείς με αυξημένους καρδιακούς βιοδείκτες και χωρίς προηγούμενο αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο ή παροδικό ισχαιμικό επεισόδιο όταν συγχορηγείται με ακετυλοσαλικυλικό οξύ (ΑΣΟ) ή με ΑΣΟ συν κλοπιδογρέλη ή τικλοπιδίνη

Τα αντιπηκτικά είναι ισχυρές θεραπείες που χρησιμοποιούνται για την πρόληψη ή τη θεραπεία σοβαρών ασθενειών που είναι δυνητικά απειλητικές για τη ζωή. Πριν από την έναρξη της θεραπείας με αντιπηκτικά φάρμακα, αλλά και κατά τη διάρκεια αυτής, οι γιατροί πρέπει να αξιολογούν προσεκτικά τα οφέλη και τους κινδύνους για τον κάθε ασθενή.

Η υπεύθυνη χρήση του Xarelto είναι ύψιστη προτεραιότητα για την Bayer, και η εταιρεία έχει αναπτύξει ένα λεπτομερή συνταγογραφικό οδηγό για τους γιατρούς και την κάρτα ασθενούς, ώστε να εξασφαλιστεί στο μέγιστο δυνατό η βέλτιστη χρήση του σκευάσματος

ΤΕΛΟΣ

Σχετικά με την Bayer

Η Bayer είναι ένας παγκόσμιος οργανισμός που δραστηριοποιείται στο χώρο των Βιοεπιστημών και συγκεκριμένα στους τομείς της Υγείας και της Γεωργίας. Τα προϊόντα και οι υπηρεσίες της Bayer σχεδιάζονται με γνώμονα το όφελος των ανθρώπων και τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής τους. Ταυτόχρονα, ο Όμιλος στοχεύει στη δημιουργία αξίας μέσω της καινοτομίας, της ανάπτυξης και της υψηλής απόδοσης. Η Bayer είναι προσηλωμένη στις αρχές της αειφόρου ανάπτυξης και δρα ως ένας κοινωνικά και ηθικά υπεύθυνος εταιρικός πολίτης. Κατά το οικονομικό έτος 2017, ο Όμιλος απασχολούσε περίπου 99.800 άτομα και είχε πωλήσεις της τάξεως των 35 δισεκατομμυρίων ευρώ. Οι επενδύσεις ανήλθαν σε € 2,4 δις ενώ οι  δαπάνες για Έρευνα και Ανάπτυξη σε € 4,5 δις. Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφθείτε το www.bayer.com

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την Bayer Ελλάς, επισκεφθείτε το www.bayer.gr.

Επικοινωνία

Σόνια Μουσαβερέ, Τηλ. +30 210 618 75 62

email: sonia.mousavere@bayer.com

Κοιλιοπλαστική: Όσα πρέπει να ξέρετε

Κοιλιοπλαστική: Όσα πρέπει να ξέρετε

Η κοιλιοπλαστική είναι μία από τις πιο δημοφιλείς επεμβάσεις, με πολύ καλά αποτελέσματα. Χρειάζεται, ωστόσο, να γνωρίζουμε κάποια πράγματα για αυτήν, πριν μπούμε στο χειρουργείο, προκειμένου να έχουμε κάνει μια σωστή προεργασία σχετικά με την όλη διαδικασία και με την επιλογή του κατάλληλου πλαστικού χειρουργού.

Ο πλαστικός χειρουργός Απόστολος Γαϊτάνης, MD CCST, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Πλαστικής Χειρουργικής και της Διεθνούς Ένωσης Πλαστικών Χειρουργών ISAPS, συνεργάτης του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών (www.agaitanis.gr) λύνει τις βασικότερες απορίες των υποψήφιων για την επέμβαση.

Είναι ο γιατρός μου εξειδικευμένος για την ασφαλή εκτέλεση της επέμβασης;

Όλοι οι πλαστικοί χειρουργοί θα πρέπει να πιστοποιούνται από την Ελληνική Εταιρεία Πλαστικής Επανορθωτικής & Αισθητικής Χειρουργικής. Η πλαστική χειρουργική είναι μια εξαιρετικά πολύπλοκη ειδικότητα, που απαιτεί χρόνια εκπαίδευσης και κατάρτισης. Θα πρέπει να έχει την κατάρτιση, την εμπειρία και τις ικανότητες που απαιτούνται για ασφαλή και επιτυχημένα αποτελέσματα.

Πού εκτελείται η χειρουργική επέμβαση, σε ποια κλινική;

Η κοιλιοπλαστική, όπως και κάθε χειρουργική επέμβαση, πρέπει να πραγματοποιείται σε σύγχρονο νοσοκομείο, που να διαθέτει άριστα καταρτισμένο επιστημονικό και νοσηλευτικό προσωπικό, να παρέχει υπηρεσίες υψηλών προδιαγραφών και να διαθέτει σύγχρονη ιατρική τεχνολογία, παρέχοντας, έτσι, ασφάλεια στους ασθενείς.

Θα μπορούσα να δω φωτογραφίες ασθενών σας πριν από την επέμβαση και μετά;

Ένας εξειδικευμένος και έμπειρος πλαστικός χειρουργός πρέπει να διατηρεί αρχείο με φωτογραφίες πριν και μετά από ασθενείς, ώστε να σας δώσει μια ιδέα για την ποιότητα της εργασίας του.

Υπάρχουν διαθέσιμα σχόλια, που έχουν συνταχθεί από ασθενείς σας;

Η ανάγνωση σχολίων (πάντα ανώνυμα λόγω ιατρικού απορρήτου), που γράφτηκαν από ασθενείς του γιατρού σας, μπορεί να σας είναι χρήσιμη, ώστε να λάβετε μία επιπλέον εικόνα ως προς τον τρόπο που παρέχει τις ιατρικές του υπηρεσίες, το προσωπικό του και το περιβάλλον του ιατρείου του και του νοσοκομείου, με το οποίο συνεργάζεται.

Είμαι καλός υποψήφιος για κοιλιοπλαστική;

Ο πλαστικός χειρουργός σας θα εξετάσει την υγεία σας, το ιατρικό σας ιστορικό και τους στόχους της θεραπείας. Μετά από αξιολόγηση θα μπορέσει να σας απαντήσει αν η κοιλιοπλαστική θα σας δώσει τα αποτελέσματα που θέλετε.

Πώς θα γίνει η επέμβαση στη δική μου περίπτωση;

Ζητήστε από τον χειρουργό σας να σας εξηγήσει τη διαδικασία και τι περιλαμβάνεται στην χειρουργική επέμβαση. Για παράδειγμα, θα επιδιορθωθούν οι κοιλιακοί μύες και θα συνδυαστεί η κοιλιοπλαστική με λιποαναρρόφηση; Πού θα γίνουν οι τομές;

«Όταν ο βαθμός της χαλάρωσης είναι σχετικά μικρός, τότε επιλέγουμε μίνι κοιλιοπλαστική, η οποία πραγματοποιείται με χειρουργική τομή ακριβώς πάνω από το εφήβαιο. Σε μεγαλύτερου βαθμού χαλάρωση πραγματοποιείται κανονική κοιλιοπλαστική, με την τομή να επεκτείνεται από τη μια πλευρά στην άλλη, ενώ συχνά η επέμβαση συνδυάζεται με λιποαναρρόφηση, για καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα. Με την κοιλιοπλαστική γίνεται συρραφή μυών και αφαιρείται το περιττό δέρμα», εξηγεί ο κύριος Γαϊτάνης.

Ποιοι είναι οι κίνδυνοι της χειρουργικής επέμβασης;

Ο χειρουργός σας θα πρέπει να σας εξηγήσει τους πιθανούς κινδύνους και τις επιπλοκές, ώστε να έχετε όλες τις πληροφορίες που χρειάζεστε για να λάβετε αποφάσεις σχετικά με τη μετεγχειρητική σας φροντίδα.

«Οι κίνδυνοι περιορίζονται πολύ, όταν η επέμβαση πραγματοποιείται από ειδικό πλαστικό χειρουργό, με διαπιστωμένη εμπειρία», τονίζει ο Δρ. Γαϊτάνης.

Ποια είναι η διαδικασία ανάρρωσης;

Ρωτήστε τον γιατρό σας για πόσο καιρό θα πρέπει να απουσιάσετε από την εργασία σας και αν θα έχετε κάποιους περιορισμούς, ειδικά τις πρώτες μέρες.

«Ο χρόνος αποκατάστασης συνήθως είναι μια εβδομάδα, αλλά η κανονική επάνοδος στις βαριές δραστηριότητες θα γίνει μετά από τέσσερις εβδομάδες», υπογραμμίζει ο ειδικός.

Πότε θα δω αποτελέσματα;

Οι περισσότεροι υποψήφιοι θέλουν να γνωρίζουν περίπου το πότε μπορούν να περιμένουν να δουν αξιοσημείωτα αποτελέσματα μετά από την χειρουργική επέμβαση.

Εμφανίζονται σταδιακά και ο χρόνος ολοκλήρωσής τους εξαρτάται από ατομικούς παράγοντες. Στο τέλος της αποθεραπείας η κοιλιά εμφανίζεται σφικτή και γεροδεμένη.

Θα έχω ουλές από τη χειρουργική επέμβαση;

Κάθε χειρουργική επέμβαση αφήνει μια ουλή. Ο πλαστικός χειρουργός της επιλογής σας μπορεί να εξηγήσει πού θα είναι η ουλή και πόσο καλά θα εξασθενίσει με την πάροδο του χρόνου.

Οι χειρουργικές τομές διαφέρουν από άτομο σε άτομο, ανάλογα με το δέρμα, αλλά με την πάροδο του χρόνου βελτιώνονται στις περισσότερες περιπτώσεις. Άλλωστε βρίσκονται σε τέτοιο σημείο, ώστε να καλύπτονται από το εσώρουχο ή το μαγιό.

Δωρεά ωαρίων: Πότε αποτελεί επιλογή για το ζευγάρι

 

Δωρεά ωαρίων: Πότε αποτελεί επιλογή για το ζευγάρι

Ολοένα περισσότερα ζευγάρια με πρόβλημα υπογονιμότητας στρέφονται στη δωρεά ωαρίων για να αποκτήσουν παιδί.

Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στις αρχές Ιουλίου στη δημοσιότητα η Εθνική Αρχή Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής (ΕΑΙΥΑ), το 2015 έγιναν στη χώρα μας 4.768 κύκλοι εξωσωματικής γονιμοποίησης με δωρεά ωαρίων. Ο αριθμός αυτός είναι αυξημένος κατά 41% σε σύγκριση με τους αντίστοιχους κύκλους του 2014.

Περισσότεροι από τους μισούς από αυτούς τους κύκλους ήταν επιτυχημένοι, καθώς το 55,1% οδήγησαν σε εγκυμοσύνη.

Ποιες είναι όμως οι ενδείξεις της δωρεάς ωαρίων και ποιες γυναίκες είναι κατάλληλες δωρήτριες; «Ο κύριος λόγος για τη χρήση δωρεάς ωαρίων είναι η υπογονιμότητα που οφείλεται σε μειωμένη ωοθηκική εφεδρεία», λέει ο μαιευτήρας-χειρουργός γυναικολόγος Δρ. Ιωάννης Π. Βασιλόπουλος, MD, MSc, ειδικός στην Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή και ιδρυτικό μέλος του Institute of Life-ΙΑΣΩ. «Αυτό σημαίνει ότι η γυναίκα έχει μειωμένο αριθμό ωοθυλακίων κυρίως λόγω ηλικίας ή πρόωρης ωοθηκικής ανεπάρκειας».

Πρόωρη ωοθηκική ανεπάρκεια

Η πρόωρη ωοθηκική ανεπάρκεια είναι μία διαταραχή κατά την οποία εξαντλούνται ή υπολειτουργούν τα ωοθυλάκια από πολύ πρώιμη ηλικία, μερικές φορές ακόμα και από την εφηβεία. Αυτό έχει ως συνέπεια να εκδηλώνει η γυναίκα εμμηνόπαυση πολύ πριν την φυσιολογική ηλικία των 45-50 ετών.

Υπολογίζεται ότι μία γυναίκα στις 250 στις ηλικίες κάτω των 30 ετών και μία στις 100 σε ηλικία κάτω των 40 ετών εμφανίζουν πρόωρη ωοθηκική ανεπάρκεια. Αυτή μπορεί να οφείλεται σε πολλούς λόγους, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται:

* Χρωμοσωμικές ανωμαλίες κυρίως του χρωμοσώματος Χ (όπως η λεγόμενη γοναδική δυσγενεσία με ή χωρίς σύνδρομο Turner, και το σύνδρομο του εύθραυστου Χ)

* Χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία για καρκίνο.

* Πολλαπλές ενδοκρινικές παθήσεις (π.χ. υποπαραθυρεοειδισμός και υποαδρεναλισμός).

«Λιγότερο συχνά η πρόωρη ωοθηκική ανεπάρκεια είναι επακόλουθο διηθητικών ή λοιμωδών νόσων, όπως η παρωτίτιδα, ή ακόμα και εγχειρήσεων στην πυελική χώρα», προσθέτει ο Δρ. Βασιλόπουλος. «Μπορεί επίσης να είναι αυτοάνοσο νόσημα σε κάποιες περιπτώσεις. Ωστόσο στο 80-90% των περιπτώσεων η αιτιολογία της είναι άγνωστη και έτσι χαρακτηρίζεται ως ιδιοπαθής».

Η ηλικία και άλλες ενδείξεις

Η προχωρημένη ηλικία επίσης είναι σημαντική ένδειξη για δωρεά ωαρίων. Υπολογίζεται ότι η δωρεά είναι απαραίτητη σε περισσότερο από το 70% των γυναικών ηλικίας άνω των 45 ετών οι οποίες προσπαθούν να αποκτήσουν μωρό, αλλά και σε πολλές γυναίκες ηλικίας άνω των 40 ετών. Οι γυναίκες αυτές έχουν μειωμένο αριθμό ωοθυλακίων που κατά κανόνα υποδηλώνει και χαμηλής ποιότητας ωάρια, γιατί η ποιότητα των ωαρίων φθίνει ραγδαία μετά την ηλικία των 35-40 ετών.

Η δωρεά ωαρίων μπορεί επίσης να είναι απαραίτητη σε περιπτώσεις κατά τις οποίες η εξωσωματική γονιμοποίηση έχει αποτύχει κατ’ επανάληψη, καθώς και όταν υπάρχει κίνδυνος η μητέρα να μεταδώσει κάποιο γενετικό νόσημα στα παιδιά της.

Ειδικά όταν αυτό το γενετικό νόσημα ή το όποιο πρόβλημα στο ωάριο είναι μιτοχονδριακό μπορεί να εφαρμοστεί μια πρωτοποριακή μέθοδος που λέγεται μεταφορά μητρικής ατράκτου (spindle transfer ή MST). 

Η τεχνική MST περιλαμβάνει την αφαίρεση του πυρήνα από το ωάριο της μέλλουσας μητέρας και τη μεταφορά του σε ένα ωάριο δότριας από το οποίο έχει αφαιρεθεί ο πυρήνας. Αυτό γίνεται επειδή τα μιτοχόνδρια βρίσκονται εκτός πυρήνα (στο κυτταρόπλασμα) και εφόσον υπάρχει μιτοχονδριακό πρόβλημα πρέπει να απορριφθεί το κυτταρόπλασμα. Τα μιτοχόνδρια είναι οι δομές όπου παράγεται η ενέργεια κάθε κυττάρου (στην προκειμένη περίπτωση του ωαρίου).

Με τη μεταφορά του πυρήνα της μέλλουσας μητέρας στο κυτταρόπλασμα της δότριας δημιουργείται ένα νέο, διορθωμένο ωάριο, χωρίς μιτοχονδριακό πρόβλημα.

Στο Institute of Life-ΙΑΣΩ διεξάγεται, έπειτα από ειδική άδεια της ΕΑΙΥΑ, μεγάλη έρευνα με τη μέθοδο αυτή για να διαπιστωθεί εάν μπορεί να βοηθήσει:

* Γυναίκες με ενδομητρίωση, εφόσον έχουν προηγουμένως εξαντληθεί οι υπόλοιπες θεραπευτικές επιλογές

* Γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, με επαναλαμβανόμενες αποτυχίες στις προσπάθειες εξωσωματικής

* Γυναίκες αυξημένης αναπαραγωγικής ηλικίας

* Γυναίκες με επαναλαμβανόμενες αποτυχίες εμφύτευσης καλής ποιότητας εμβρύων ή επαναλαμβανόμενες αποβολές. 

Στην έρευνα του Institute of Life- ΙΑΣΩ συμμετέχουν γυναίκες ηλικίας κάτω των 40 ετών οι οποίες ουσιαστικά πάσχουν από υπογονιμότητα εξαιτίας φτωχής ποιότητας ωαρίων και οι οποίες είχαν τουλάχιστον δύο αποτυχημένους κύκλους εξωσωματικής γονιμοποίησης με ή χωρίς εμβρυομεταφορά.

Η μελέτη άρχισε τον Μάιο του 2017 και θα διαρκέσει έως τον Μάρτιο του 2022.

Οι δότριες

Ποιες γυναίκες όμως είναι κατάλληλες δότριες ωαρίων; «Με βάση την ισχύουσα νομοθεσία, οι δότριες πρέπει να έχουν ηλικία άνω των 18 ετών αλλά να μην έχουν συμπληρώσει το 35ο έτος της ηλικίας τους», απαντά ο Δρ. Βασιλόπουλος.

Ωστόσο το ηλικιακό όριο μπορεί να αυξηθεί στα 40 έτη αν συντρέχει σπουδαίος λόγος, ύστερα από απόφαση της Αρχής Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής.

Οι δότριες πρέπει επίσης να έχουν πλήρη δικαιοπρακτική ικανότητα (επομένως να μην έχουν τεθεί σε δικαστική συμπαράσταση), καθώς και να είναι υγιείς.

Δεν γίνονται δεκτές ως δότριες οι γυναίκες που πάσχουν από κληρονομικά, γενετικά ή μεταδοτικά νοσήματα.

Αν η γυναίκα είναι έγγαμη ή συζεί με ελεύθερη ένωση, απαιτείται και η έγγραφη συναίνεση του συζύγου ή συντρόφου, πέρα από τη δική της έγγραφη συναίνεση να προσφέρει τα ωάριά της για την τεκνοποίηση τρίτων προσώπων.

Η διαδικασία της δωρεάς ωαρίων και της εμφύτευσης είναι παρόμοια με την κλασική εξωσωματική γονιμοποίηση. Η λήψη των ωαρίων από τη δότρια γίνεται αφού πρώτα περάσει από μια σειρά εξετάσεων που αφορούν γενικά την υγεία της, την φυσική και νοητική της κατάσταση, αλλά και το γενετικό υλικό της (πρέπει να εξασφαλιστεί ότι δεν είναι η ίδια φορέας κάποιας άγνωστης γενετικής νόσου).

Όταν ο έλεγχος είναι επιτυχημένος, υποβάλλεται σε ωοθηκική διέγερση με ενέσιμες ορμόνες και όταν έρθει η κατάλληλη μέρα, γίνεται η ωοληψία.

Η δότρια είναι ανώνυμη και έτσι δεν επιτρέπεται η δωρεά ωαρίων σε γνωστούς της.

Όσον αφορά, τέλος, την ασφάλεια της μεθόδου, «οι όποιοι κίνδυνοι είναι εξίσου χαμηλοί με εκείνους που θα διέτρεχε μια γυναίκα εάν προχωρούσε σε ωοληψία για να αποκτήσει δικό της παιδί», καταλήγει ο Δρ. Βασιλόπουλος.

Παιδιά: Ποια αθλήματα είναι επικίνδυνα για τραυματισμό στα μάτια

Παιδιά: Ποια αθλήματα είναι επικίνδυνα για τραυματισμό στα μάτια

Οι τραυματισμοί των ματιών αποτελούν την κυριότερη αιτία απώλειας της όρασης στα παιδιά σχολικής ηλικίας, με τους τραυματισμούς στη διάρκεια αθλημάτων να είναι οι πιο συνηθισμένοι. Ευτυχώς, στο 90% των περιπτώσεων οι σοβαροί τραυματισμοί των ματιών στη διάρκεια της άθλησης μπορούν να αποφευχθούν.

«Οι πιθανότητες τραυματισμού στο μάτι εξαρτώνται από τη δραστηριότητα», λέει ο χειρουργός-οφθαλμίατρος Δρ. Αναστάσιος-Ι. Κανελλόπουλος, MD, ιδρυτής και επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Οφθαλμολογίας LaserVision, καθηγητής Οφθαλμολογίας Πανεπιστημίου Νέας Υόρκης, NYU Medical School. «Το μπάσκετ είναι η κύρια αιτία τραυματισμού των ματιών στην εφηβεία, ενώ πολλοί τραυματισμοί συμβαίνουν κατά τα αθλήματα με ρακέτες, τα αθλήματα στο νερό αλλά και το ποδόσφαιρο».

Στην πραγματικότητα, τα αθλήματα μπορεί να ταξινομηθούν ως χαμηλού, υψηλού ή πολύ υψηλού κινδύνου για τραυματισμό στα μάτια.

Τα αθλήματα χαμηλού κινδύνου είναι αυτά που κατά κανόνα δεν απαιτούν επαφή με άλλα άτομα, ούτε χρήση μπάλας, ρακέτας, ροπάλου ή άλλου εξοπλισμού χειρός. Παραδείγματα χαμηλού κινδύνου αθλημάτων είναι η κολύμβηση, ο χορός, η ενόργανη γυμναστική, το τρέξιμο, το βάδην κ.λπ.

Τα υψηλού κινδύνου αθλήματα συχνά χρησιμοποιούν εξοπλισμό ή/και μπορεί να εμπεριέχουν σωματική επαφή, έκθεση στον ήλιο ή έκθεση σε επιβλαβή αντικείμενα. Παραδείγματα τέτοιων αθλημάτων είναι το μπάσκετ, το μπέιζμπολ, το χόκεϊ, το ποδόσφαιρο, το ράγκμπι, το λακρός κ.λπ. Η ποδηλασία σε υπαίθριους χώρους, η ξιφασκία, το τένις, το πινγκ πονγκ και τα άλλα αθλήματα με ρακέτες επίσης είναι υψηλού κινδύνου.

Πολύ υψηλό κίνδυνο τραυματισμού στα μάτια έχουν τα αθλήματα που περιλαμβάνουν άμεση επαφή με το πρόσωπο, όπως το μποξ, η πάλη, οι πολεμικές τέχνες κ.λπ.

Τί είδους τραυματισμοί μπορεί να συμβούν; «Είναι πολλοί και διαφορετικοί, αλλά πιο συχνοί είναι αυτοί που οφείλονται σε αμβλύ τραύμα, δηλαδή σε πρόσκρουση αντικειμένου με το μάτι», απαντά ο Δρ. Κανελλόπουλος.

Πιο επικίνδυνα για σοβαρό τραυματισμό του βολβού και πιθανή απώλεια όρασης είναι τα αθλήματα στα οποία χρησιμοποιείται μπάλα μικρού μεγέθους (μικρότερη από αυτή του τένις). Τα κτυπήματα με μπάλες μεγάλου μεγέθους μπορεί να απειλήσουν κυρίως τα οστά γύρω τον βολβό του ματιού, καθώς και το κεφάλι (κυρίως διάσειση εγκεφάλου).

Η μελανιά στο μάτι (ή «μαυρισμένο» μάτι) συνήθως υποδηλώνει τραύμα γύρω από το μάτι, αλλά σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να συνοδεύεται και από βλάβη στο ίδιο το μάτι.

Πιο σοβαροί τραυματισμοί είναι το κάταγμα της οφθαλμικής κόγχης (δηλαδή το κάταγμα στο οστό κάτω από τον βολβό του ματιού), η ρήξη του οφθαλμικού βολβού και η αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς χιτώνα. Ο αμφιβληστροειδής βρίσκεται βαθιά μέσα στο μάτι και περιέχει τα κύτταρα που είναι υπεύθυνα για την όραση. Γι’ αυτό υπάρχει κίνδυνος τύφλωσης, αν δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως η αποκόλλησή του.

Άλλα είδη τραυματισμών στα μάτια είναι οι διεισδυτικοί τραυματισμοί (διάτρηση του ματιού) που αναπτύσσονται όταν μπαίνει στο μάτι κάποιο αντικείμενο. Κλασικά παραδείγματα είναι να σπάσουν τα γυαλιά που φοράει το παιδί και ένα κομμάτι γυαλί να μπει στο μάτι ή το να κτυπήσει ένα παιδί με το δάκτυλό του το μάτι ενός συμπαίκτη ή αντιπάλου του. Οι διεισδυτικοί τραυματισμοί κυμαίνονται από ήπια έως βαθιά κοψίματα στο βολβό του ματιού.

Τέλος, υπάρχουν και οι τραυματισμοί από την υπεριώδη ακτινοβολία (UV) του ηλίου, που είναι πιο συχνοί με τις υπαίθριες δραστηριότητες, όπως η ποδηλασία, το σκι και τα άλλα αθλήματα στο νερό και στο χιόνι κ.λπ.

Η πρόληψη

«Οι επιπτώσεις των τραυματισμών μπορεί να είναι από ήπιες έως πολύ σοβαρές, καθώς σε μερικές περιπτώσεις οδηγούν σε μερική ή πλήρη απώλεια της οράσεως», λέει ο Δρ. Κανελλόπουλος. «Επομένως, τα παιδιά και οι γονείς τους πρέπει να συμβουλεύονται έναν εξειδικευμένο οφθαλμίατρο για τους τρόπους προστασίας, κυρίως όταν οι ανήλικοι πρόκειται να συμμετάσχουν σε σπορ υψηλού ή πολύ υψηλού κινδύνου».

Το πρώτο βήμα της πρόληψης είναι ο ετήσιος οφθαλμολογικός έλεγχος πριν από την έναρξη της άθλησης. «Μην ξεχάσετε στη διάρκειά του να ενημερώσετε τον οφθαλμίατρο αν το παιδί έχει ιστορικό προβλημάτων με τα μάτια ή αν στην οικογένειά σας υπάρχει ιστορικό προβλημάτων στον αμφιβληστροειδή χιτώνα», συνιστά ο ειδικός. «Αν υπάρχει τέτοιο ιστορικό, είναι απαραίτητο να φορά το παιδί ειδικά προστατευτικά ματιών όταν αθλείται».

Επιπλέον, αν το παιδί πρόκειται να ασχοληθεί με υπαίθρια δραστηριότητα, έχει ζωτική σημασία να φορά ένα καλό ζευγάρι γυαλιών ηλίου.

Ωστόσο, ούτε τα γυαλιά ηλίου ούτε τα διορθωτικά γυαλιά οράσεως ή οι φακοί επαφής μπορούν να προστατεύσουν τα μάτια από τα τραύματα λόγω πρόσκρουσης ή διείσδυσης, υπογραμμίζει ο Δρ. Κανελλόπουλος. Αντιθέτως, «μπορεί να αυξάνουν τους κινδύνους, διότι δημιουργούν ένα ψευδές αίσθημα ασφαλείας», τονίζει. «Αν το παιδί χρειάζεται γυαλιά οράσεως ή φακούς επαφής, είναι απαραίτητο να φορά από πάνω τους ειδικά προστατευτικά γυαλιά. Και αυτό ισχύει ακόμα και για τα αθλήματα στα οποία θα φορά επιπροσθέτως κράνος ή μάσκα (π.χ. ράγκμπι, ξιφασκία κ.λπ.)».

Η αντιμετώπιση

Εάν το παιδί κτυπήσει στο μάτι, δεν πρέπει να προσπαθήσει να αντιμετωπίσει το τραύμα μόνο του. Και αυτό, διότι άλλα μπορεί να νιώθει και άλλα να έχει. Η αμυχή στο μάτι, λ.χ., δημιουργεί την αίσθηση ότι υπάρχει ξένο σώμα (π.χ. μια βλεφαρίδα) την οποία δεν μπορεί να δει για να την αφαιρέσει. Επομένως, αν τρίψει το μάτι του μπορεί να κάνει μεγαλύτερη ζημιά.

Άμεση εξέταση από τον οφθαλμίατρο απαιτείται αν μετά το κτύπημα εκδηλωθούν συμπτώματα όπως διαταραχή ή απώλεια της όρασης, έντονος πόνος, αίμα στο μάτι, εκροή πύου ή υγρού από το μάτι, εμφανές κόψιμο (στον βολβό του ματιού, το βλέφαρο ή στην περιοχή γύρω από το μάτι), αντικείμενο μέσα στο μάτι ή πρήξιμο που «κλείνει» το μάτι.

«Οι περισσότεροι τραυματισμοί στα μάτια απαιτούν θεραπεία, η οποία εξαρτάται από το είδος και τη σοβαρότητα του τραυματισμού», λέει ο Δρ. Κανελλόπουλος. «Ωστόσο στις σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να απαιτηθεί ακόμα και χειρουργική επέμβαση. Σε κάθε περίπτωση, το παιδί δεν πρέπει να επιστρέψει στην άθληση εάν δεν αποθεραπευτεί εντελώς και δεν πρέπει ποτέ να συμμετέχει στα σπορ παίρνοντας παυσίπονα ή βάζοντας τοπικά αναισθητικά. Δεν πρέπει επίσης να επιστρέψει στην άθληση εάν έχει οποιαδήποτε διαταραχή της όρασης εξαιτίας του τραυματισμού. Και βεβαίως μετά από την αποθεραπεία του δεν πρέπει ποτέ ούτε να ξαναπροπονηθεί, ούτε να ξαναγωνιστεί χωρίς να φορά ειδικά προστατευτικά ματιών».