);

Γιατί οι γυναίκες εμφανίζουν κατάθλιψη σε διπλάσια συχνότητα από τους άνδρες;

Η κατάθλιψη, η πιο συνήθης από την ομάδα ψυχικών νόσων που οι ειδικοί ονομάζουν «Διαταραχές Διάθεσης», μπορεί να εμφανιστεί -κάτω από ειδικές συνθήκες- στον έναν στους έξι ανθρώπους στον γενικό πληθυσμό. Το ποσοστό είναι τεράστιο. Επίσης, έχει διαπιστωθεί, ότι η νόσος καταγράφεται να πλήττει σε σχεδόν διπλάσια συχνότητα τις γυναίκες απ’ ότι τους άνδρες και συγκεκριμένα σε ποσοστό 11%, ενώ τους άνδρες σε ποσοστό μόλις 5%. Οι γυναίκες «υπερτερούν» επίσης και στα ποσοστά επανεμφάνισης της νόσου (9%), έναντι των ανδρών (4%). Υπάρχει, όμως, επιστημονική εξήγηση γι’ αυτό;

Οι σύγχρονες μελέτες έχουν καταλήξει σε κάποιους βασικούς λόγους, που εξηγούν γιατί το γυναικείο φύλο είναι πιο ευάλωτο στην εμφάνιση της μείζονος καταθλιπτικής διαταραχής, όπως ονομάζεται επιστημονικά η νόσος. Οι λόγοι είναι κυρίως ψυχολογικοί, ορμονολογικοί, κοινωνικοί, αλλά και άλλοι που φαίνεται να σχετίζονται με διαφορές στη νευροφυσιολογία του εγκεφάλου των δύο φύλων.

«Πράγματι, έχουν παρατηρηθεί πολλές και σημαντικές διαφορές στην εμφάνιση της κατάθλιψης στα δύο φύλα, με μεγάλες «αδικημένες» τις γυναίκες», επισημαίνει ο κ. Γιώργος Παπαγεωργίου, Bsc (Psychology) University of London, MSc (Health Psychology) University of Central Lancashire, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Σχεσιακής Ψυχανάλυσης (IARPP) – ΗΠΑ, διευθυντής και επόπτης επιστημονικού προσωπικού στην ΨΥΧΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ (psychikifrontida.gr), ο οποίος συμπληρώνει: «Ταυτόχρονα, όμως, υπάρχουν και πολλά κοινά χαρακτηριστικά. Σ’ αυτά ανήκουν κυρίως η κληρονομική προδιάθεση (περίπου στο 40%), αλλά και κάποια κοινά συμπτώματα της κατάθλιψης, όπως πχ. αίσθημα αναξιότητας, ενοχές, έλλειψη ικανοποίησης, διαταραχές ύπνου, αδυναμία συγκέντρωσης κ.α. ‘Οσο για τις διαφορές; Αν θέλαμε να δώσουμε ένα πολύ γενικό τίτλο, θα λέγαμε ότι οι γυναίκες είναι συναισθηματικά ικανότερες να συνειδητοποιούν πιο άμεσα τις στεναχώριες που προκαλούν κατάθλιψη», λέει ο ειδικός.

ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ
Ορμόνες
Οι αναπαραγωγικές ορμόνες (οιστρογόνα και ανδρογόνα), φαίνεται ότι παίζουν σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση της κατάθλιψης. Από ερευνητικά δεδομένα έχει αποδειχθεί ότι η αύξηση των ανδρογόνων στον γυναικείο οργανισμό, μπορεί να προκαλέσει αυξημένο κίνδυνο καταθλιπτικού επεισοδίου στις γυναίκες. Ο κ. Γιώργος Παπαγεωργίου συμπληρώνει: «Η αρνητική επιρροή της διαταραχής των ορμονών στις γυναίκες είναι έκδηλη στο προεμμηνορροϊκό σύνδρομο (δηλαδή στην ονομαζόμενη “περίοδο”), όπου εκδηλώνουν συχνότερα νεύρα ή θλίψη. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, επίσης, ότι η εμφάνιση της κατάθλιψης στην προεφηβική ηλικία -κατά την οποία δεν υπάρχουν ακόμα αναπτυγμένες αναπαραγωγικές ορμόνες, δηλαδή κάτω των 12 ετών- δεν έχει διαφοροποίηση μεταξύ των δύο φύλων».
Ο κίνδυνος φαίνεται να επιτείνεται με τη μείωση των οιστρογόνων μετά την εμμηνόπαυση, αλλά και με άλλους παράγοντες που εμπλέκονται στη διακύμανση των δύο αναπαραγωγικών ορμονών, όπως εγκυμοσύνη, λοχεία, αντισυλληπτικά φάρμακα κλπ.
Νευροφυσιολογία εγκεφάλου

Μία άλλη σημαντική διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα στην εμφάνιση της κατάθλιψης, είναι ο τρόπος με τον οποίο ο εγκέφαλος ανδρών και γυναικών επεξεργάζεται τις πληροφορίες. Σύμφωνα με τον Διευθυντή της ΨΥΧΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ, ο ανδρικός εγκέφαλος έχει τη νευρολογική-βιολογική ρύθμιση να αναζητά πρακτικές απαντήσεις στα προβλήματα, ενώ ο γυναικείος βασίζεται περισσότερο στη συναισθηματική ανταλλαγή: «’Ένας άνδρας συνήθως εκφράζει σκέψεις για να βρει πρακτικές λύσεις, ενώ μια γυναίκα κυρίως για να απαλλαγεί από το ψυχικό της φορτίο. Ωστόσο, η κατάθλιψη διεγείρεται περισσότερο από τις μικρές συναισθηματικές απογοητεύσεις, απέναντι στις οποίες ο ανδρικός εγκέφαλος μετριέται πως είναι πιο ανθεκτικός», επισημαίνει ο ειδικός.

Ένα ακόμη -από κατασκευής- γυναικείο χαρακτηριστικό που συνηγορεί επιβαρυντικά στην κατάθλιψη, είναι κι η ικανότητα πολλαπλών ασχολιών, αυτό που ονομάζουμε «multitasking». Αυτό συμβαίνει γιατί ο γυναικείος εγκέφαλος επεξεργάζεται με αρνητικό τρόπο τα πολλαπλά μηνύματα που λαμβάνει μέσω διαφορετικών δραστηριοτήτων κι έτσι επιβαρύνεται η καθημερινότητα της γυναίκας. Ο κ. Γιώργος Παπαγεωργίου εξηγεί: «Αν και μελέτες εμφανίζουν κατά μέσο όρο 3% μεγαλύτερο δείκτη νοημοσύνης στις γυναίκες, οι άνδρες φαίνεται να κάνουν πιο λειτουργική χρήση του εγκεφάλου τους. Έρευνες που έγιναν με τη χρήση ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος απέδειξαν ότι όταν οι άνδρες είναι τόσο προσηλωμένοι στην εργασία που κάνουν, πχ. όταν διαβάζουν ένα βιβλίο, ώστε η ακοή τους πέφτει σχεδόν σε επίπεδο…κώφωσης. Αυτή η χαμηλότερη ικανότητα των ανδρών για multitasking φαίνεται πως δρα προστατευτικά για αυτούς».

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

Από άλλον πλανήτη! ‘Ανδρες από τον ‘Αρη…Γυναίκες από την Αφροδίτη.
Οι ψυχολόγοι έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι διαφορές στον τρόπο με τον οποίο αυτοπροσδιορίζονται τα δύο φύλα, καταλήγουν να βρίσκουν πιο ευάλωτες τις γυναίκες, όπως τονίζει κι ο Διευθυντής της ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ: «Οι άνδρες αυτοπροσδιορίζονται μέσα από τα επιτεύγματά τους (“Άρης”), ενώ οι γυναίκες από τις σχέσεις τους (“Αφροδίτη”). Για τον άνδρα, λοιπόν, η προσωπική του αξία στη ζωή μετράται κυρίως μέσα από τη δουλειά, τις σπουδές, τα επιτεύγματα, τις κατακτήσεις, ενώ οι γυναίκες δίνουν μεγαλύτερη έμφαση κυρίως στις ανθρώπινες σχέσεις και την αξία που παίρνουν μέσα από αυτές. Αυτή η γυναικεία ιδιαιτερότητα, όμως, έχει αρνητικά για τη διατήρηση της ψυχικής ισορροπίας, καθώς πολύ συχνά οι σχέσεις ενέχουν ψυχικά ερεθίσματα που προκαλούν στεναχώρια και πόνο», αναφέρει.

Λόγος και Σκέψη

Ο τρόπος που επικοινωνούν οι γυναίκες είναι ενδεχομένως ένας ακόμη επιβαρυντικός παράγοντας για την ψυχολογία τους. Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι γυναίκες για να διαφυλάξουν την αρμονία στις σχέση τους χρησιμοποιούν πιο πολύ τον έμμεσο λόγο, δηλαδή τον υπαινικτικό, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν περισσότερο από κατάθλιψη. ‘Όπως λέει ο κ. Παπαγεωργίου: «Οι άνδρες χρησιμοποιούν τον άμεσο λόγο που παράγει μεν πιο εύκολα διενέξεις, όμως, ο τρόπος τους είναι πιο εξισορροπιστικός για την ψυχική τους υγεία. Οι γυναίκες μιλάνε με «μασημένα λόγια», όχι γιατί θέλουν να κρύψουν κάτι, αλλά για να μειώσουν την ένταση των διαλόγων, από διακριτικότητα και μετριοπάθεια. Αυτή η επικοινωνία είναι μεν πιο ευγενική, όμως, παράγει μεγαλύτερη κατάθλιψη», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Το «Γυναικείο Ένστικτο»
‘Ένα ακόμη εξαιρετικό χαρακτηριστικό γνώρισμα, που δρα με επιβαρυντικό τρόπο στην ψυχολογία της γυναίκας, είναι και η αυξημένη αντιληπτική της ικανότητα, η οποία της δίνει τη δυνατότητα να συλλαμβάνει τα λεπτά ερεθίσματα του περιβάλλοντός της. «Οι γυναίκες σε τέτοιου είδους μικρό-συλλήψεις της καθημερινότητας έχουν πολύ καλύτερη αντίληψη από τους άνδρες», τονίζει ο κ. Γιώργος Παπαγεωργίου, «γιατί είναι καλύτερα φτιαγμένες ως βιολογικό είδος. Το γεγονός ότι αντιλαμβάνονται πράγματα, όχι με την επεξεργάσιμη λογική αλλά «απλώς επειδή τα γνωρίζουν», (το βαφτίζουμε «γυναικείο ένστικτο», επειδή δεν εξηγείται με την καθημερινή λογική) σημαίνει ότι από νευρολογική άποψη οι γυναίκες έχουν πιο ευαισθητοποιημένους υποδοχείς. Η ικανότητα αντίληψης στο «υπερφυσικό», όμως ενέχει τον κίνδυνο αυξημένων φόβων, κάτι που μπορεί να φέρει στενόχωρες σκέψεις και να προκαλέσει ευκολότερα κατάθλιψη».

Άλλοι κοινωνικοί παράγοντες

Οι παντρεμένες κι εργαζόμενες γυναίκες με παιδιά, εμφανίζουν μεγαλύτερα ποσοστά κατάθλιψης, σε σχέση με άλλες ανύπαντρες γυναίκες, αλλά και με τους άνδρες. Εμπειρίες που πυροδοτούν ένα καταθλιπτικό επεισόδιο, επίσης, μπορεί να είναι: τα προβλήματα στις εργασιακές σχέσεις, οι απαιτήσεις της ανατροφής των παιδιών, το διαζύγιο κ.α. Τέλος, οι γυναίκες έχει αποδειχθεί ότι ενδέχεται να εγκλωβιστούν περισσότερο από τους άνδρες σε μία παρατεταμένη περίοδο κατάθλιψης.

Να σημειωθεί ότι, η “ΨΥΧΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ” (psychikifrontida.gr) διαθέτει υψηλής εξειδίκευσης επιστημονικό προσωπικό, που μπορεί να προσφέρει στον θεραπευόμενο πολύτιμη βοήθεια στη διαχείριση των συμπτωμάτων της κατάθλιψης, ενώ στις υπηρεσίες της παρέχονται και συνεδρίες στον προσωπικό χώρο του ενδιαφερόμενου.

“Διάλογοι Ψυχοθεραπείας” από την ΨΥΧΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ
Την Κυριακή 10 Μαρτίου 2019 και ώρα 19:30, ο κ. Γιώργος Παπαγεωργίου καλεί στην πρώτη συνάντηση του κύκλου ανοιχτών συναντήσεων με το κοινό, με τίτλο:
“ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ”. Πρόκειται για μια σειρά εκδηλώσεων που θα πραγματοποιηθούν στον Πολυχώρο Εικαστικών και Τέχνης “Trii Art Hub” – Δράκου 9, Συγγρού-Φιξ (πλησίον σταθμού Μετρό). ‘Ένα καλαίσθητο νεοκλασικό, στο οποίο οι φίλοι της ΨΥΧΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ θα παρακολουθήσουν, σε ένα χαλαρό περιβάλλον με δυνατότητα να πάρουν το ποτό ή τον καφέ τους, μια σύντομη και ενδιαφέρουσα εισαγωγική ομιλία και στη συνέχεια θα έχουν την ευκαιρία να εκφράσουν απορίες ή να ανταλλάξουν απόψεις με τους ειδικούς και μεταξύ τους, πάνω σε ενδιαφέροντα θέματα ψυχικής υγείας και ψυχοθεραπείας.
Η πρώτη συνάντηση έχει το εισαγωγικό θέμα:
“Ποιοι κάνουν,
ποιοι ΝΑ κάνουν, και
ποιοι ΔΕΝ θα κάνουν ψυχοθεραπεία”.
ΚΥΡΙΑΚΗ 10 ΜΑΡΤΙΟΥ, ώρα 19.30, είσοδος ελεύθερη.

Πώς μπορεί να βλάψει τα παιδιά η τιμωρία

Κατά τις προηγούμενες δεκαετίες αποτελούσε μία από τις βασικές μεθόδους διαπαιδαγώγησης που εφάρμοζαν οι γονείς αλλά και οι εκπαιδευτικοί, σε σχεδόν μόνιμη βάση. Σήμερα, η τιμωρία, αμφισβητείται έντονα από τους ειδικούς, οι οποίοι την αποδέχονται μόνο ως έσχατη λύση.

Στη σύγχρονη εποχή, τη θέση της τιμωρίας παίρνει η επιβράβευση, που προδιαθέτει τα παιδιά να έχουν καλή συμπεριφορά και τα βοηθά να νιώθουν καλά με τον εαυτό τους, σε αντίθεση με την τιμωρία που, όταν συμβαίνει συχνά, έχει αρνητικές επιπτώσεις στην αυτοπεποίθησή τους και στη μετέπειτα ζωή τους.

Δεν είναι μάλιστα σπάνιο το φαινόμενο των παιδιών που στιγματίζονται και υιοθετούν αρνητικές συμπεριφορές έτσι ώστε να συμβεί αυτό που εκ των προτέρων γνωρίζουν. Αντιλαμβανόμενα ότι είναι αυτά που «δεν τα καταφέρνουν», «δεν κάνουν τίποτα σωστό» και είναι μονίμως τιμωρημένα, η αυτοπεποίθησή τους πέφτει σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να οικειοποιούνται το ρόλο του «κακού παιδιού» και στη συνέχεια να πράττουν και να συμπεριφέρονται αναλόγως, έτσι ώστε να προκαλέσουν την προσοχή και να τιμωρηθούν, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο.
« Όταν ήμουν νέα παιδοψυχίατρος και μαμά πίστευα πολύ στη δύναμη της τιμωρίας. Τώρα που μεγάλωσα ως μαμά και ωρίμασα ως παιδοψυχίατρος, πιστεύω μόνο στη δύναμη της επιβράβευσης. Η τιμωρία δεν συνδράμει στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, γιατί έχει πολύ βραχυπρόθεσμα οφέλη και δεν τα βοηθά να κατανοήσουν το λόγο για τον οποίο πρέπει ή δεν πρέπει να κάνουν κάτι. Αντίθετα, η επιβράβευση έχει μακροπρόθεσμα οφέλη και τα παιδιά καταλαβαίνουν για ποιον λόγο πρέπει να πειθαρχήσουν. Επιπλέον, με την τιμωρία εξοικειώνονται και φτάνουν σε ένα σημείο που τους είναι πλέον αδιάφορη. Αυτό είναι κάτι που το βλέπουμε πολύ συχνά», αναφέρει η παιδοψυχίατρος κ. Φρίντα Κωνσταντοπούλου.

Όχι βία και χαρακτηρισμοί

Οι ειδικοί έχουν καταστήσει σαφές ότι η βία δεν έχει καμία θέση στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών και μόνο αρνητικά αποτελέσματα μπορεί να φέρει. Είναι τεκμηριωμένο πλέον ότι το ξύλο δεν βγήκε από τον παράδεισο και ότι ένα παιδί που δέχεται βία προκειμένου να πειθαρχήσει, θα καταφεύγει στην ίδια μέθοδο κάθε φορά που κάτι το θυμώνει και δεν μπορεί να το διαχειριστεί εύκολα.
Και η λεκτική βία, όμως, έχει τραγικές επιπτώσεις στην αυτοπεποίθηση του παιδιού και στη ζωή του. Οι ειδικοί λένε κατηγορηματικά «όχι» σε χαρακτηρισμούς και ταμπέλες, όπως «κακό παιδί», «τεμπέλης», «άχρηστος», «κακομαθημένος» κλπ. και συνιστούν στους γονείς να χρησιμοποιούν την επιβράβευση για να τα συνετίσουν.
«Η σωματική τιμωρία είναι άκρως απαγορευτική και είναι πλέον προφανές ότι κανένας γονιός δεν πρέπει να χρησιμοποιεί αυτή τη μέθοδο. Όσον αφορά στη λεκτική βία, αυτή αποτελεί τεράστιο πλήγμα στην αυτοπεποίθηση του παιδιού. Ό,τι λένε οι γονείς που αφορά τα παιδιά τους θα πρέπει να το σκέφτονται πριν πολύ καλά. Οτιδήποτε αρνητικό πουν, όχι απλά μένει χαραγμένο στο υποσυνείδητο των παιδιών για πάντα αλλά λειτουργεί και σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Αν τα χαρακτηρίσουν ως “άχρηστα”, αυτό που παγιώνεται στη σκέψη τους είναι η ανικανότητά τους να ανταπεξέλθουν σε οτιδήποτε και με τον τρόπο αυτό θα συνεχίσουν να λειτουργούν στη ζωή τους», εξηγεί η κα Κωνσταντοπούλου.
Βασικός, επίσης, κανόνας είναι ότι ποτέ δεν πρέπει να επιπλήττουν τα παιδιά μπροστά σε άλλους, καθώς προσβάλλονται όπως ακριβώς και οι ενήλικες και «πληγώνεται» η αυτοπεποίθησή τους.

Η δύναμη της επιβράβευσης

Το «αντίδοτο» στην αρνητική συμπεριφορά των παιδιών είναι η επιβράβευση, υποστηρίζουν οι ειδικοί. Επιβράβευση, όχι για τις αρνητικές συμπεριφορές τους, αλλά για τα «σωστά» που κάνουν, έστω κι αν πρόκειται για 1 στα 100.
«Αν στα 100 πράγματα που κάνουν τα παιδιά είναι τα 99 λάθος και το 1 σωστό, οι γονείς θα πρέπει να εστιάσουν σε αυτό το ένα και να συνεχίσουν με αυτή τη στάση, έτσι ώστε το ένα να γίνει δύο, τρία κοκ.

Είναι λογικό να μην μπορούν οι γονείς να διαχειριστούν ένα παιδί με δύσκολη συμπεριφορά και να εστιάζουν στα 99 αρνητικά. Δεν είναι όμως και το πιο αποτελεσματικό, καθώς σε αυτήν την περίπτωση το πιθανότερο είναι τα 99 να γίνουν 100», σημειώνει η κα Κωνσταντοπούλου.
Εντούτοις, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να επισημαίνουν τα αρνητικά στα παιδιά τους. Ποιος είναι, όμως, ο σωστός τρόπος για να γίνει αυτό;
«Αρχικά θα πρέπει πάντα να αναφέρεται κάτι θετικό και μετά το αρνητικό, με λεπτό τρόπο.

Για παράδειγμα, μπορεί κανείς να πει «Είσαι τόσο συνεπής στις κοινωνικές σου υποχρεώσεις, αλλά θα ήταν καλό να είσαι πιο συνεπής και με τα μαθήματά σου», απαντάει η ειδικός.

Δικαιώματα και υποχρεώσεις

Το ζητούμενο στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών είναι να μάθουν τι πρέπει να κάνουν και τι όχι για τους ουσιαστικούς λόγους που οι γονείς γνωρίζουν και αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει πλήρως κατανοητό.

Οι απειλές του τύπου «αν δεν κάνεις αυτό που σου λέω δεν θα βγεις έξω», ως παγιωμένη μέθοδος διαπαιδαγώγησης, δεν έχουν κανένα νόημα, καθώς έτσι δεν υπάρχει ουσιαστικό αποτέλεσμα. Τα παιδιά υπακούουν για να κερδίσουν αυτό που τους «έταξαν» οι γονείς τους ή να αποφύγουν αυτό για το οποίο τα απείλησαν, χωρίς να κατανοούν τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους πρέπει ή δεν πρέπει να το κάνουν.

«Είναι πολύ σημαντικό να μαθαίνουν τα παιδιά από μικρά ότι έχουν δικαιώματα και υποχρεώσεις και ότι για να μπορούν να απολαμβάνουν τα δικαιώματά τους θα πρέπει να είναι συνεπή και στις υποχρεώσεις τους. Έτσι θα αποφεύγονται οι συγκρούσεις και, επιπλέον, σιγά σιγά θα μάθουν να αυτονομούνται.
Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να τρώνε για να αναπτυχθούν σωστά -και όχι για να τους πάρουν οι γονείς τους παιχνίδι, να διαβάζουν για να έχουν περισσότερα εφόδια στη ζωή τους -και όχι για να τους πάρουν οι γονείς τους τάμπλετ, να κάνουν αυτά που πρέπει για δικό τους καλό -και όχι για να γίνουν τα τέλεια παιδιά για τους γονείς τους και να κερδίσουν την αγάπη τους. Διαφορετικά, στην ενήλικη ζωή τους θα κάνουν πράγματα για τους λάθος λόγους. Για παράδειγμα, ως ενήλικες, δεν θα οδηγούν μεθυσμένοι για να μην τους γράψει η Τροχαία και όχι για να προστατεύσουν τον εαυτό τους και τους άλλους», εξηγεί η κα Κωνσταντοπούλου. Πόσο σύνηθες είναι, όμως, κάποιος που έχει καταναλώσει αλκοόλ να ακολουθεί εναλλακτική διαδρομή για να αποφύγει το αλκοτέστ; Και πόσο επικίνδυνο είναι αυτό για τον ίδιο και τους άλλους;

Ο πόλεμος των Ρόουζ

Απαραίτητο εφόδιο για τους γονείς στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους είναι η… ατελείωτη υπομονή. Πολλές φορές έχουν την απαίτηση να μιλήσουν στο παιδί τους μία φορά και να υπακούσει. Αυτό, όμως, στην πράξη σπανίως συμβαίνει.
«Συχνά βλέπουμε γονείς παιδιών προσχολικής κυρίως ηλικίας εντελώς πελαγωμένους. Μία οικογένεια που δυσλειτουργεί, γιατί μπαίνει στη διαδικασία του ποιος θα επικρατήσει μέσα στο σπίτι, πεισμώνουν όλοι και έτσι ανοίγει ένας φαύλος κύκλος», αναφέρει η κα Κωνσταντοπούλου.

Όπως η ίδια εξηγεί, καθοριστική είναι η ηλικία 2,5-4 ετών, η λεγόμενη «πρώτη εφηβεία». Σε αυτήν την ηλικία τα παιδιά είναι πολύ απαιτητικά και πρέπει να μάθουν οι γονείς να τα χειρίζονται. Εάν δεν το καταφέρουν, τα παιδιά μαθαίνουν να διαχειρίζονται την κατάσταση με πείσμα, φωνές και κλάματα, να δημιουργείται ένας πανικός μέσα στο σπίτι και να ικανοποιούνται από αυτό το μοτίβο, ακόμη και αν τελικά δεν γίνει το… χατίρι τους.

«Σε αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται πάρα πολλή υπομονή και λεπτός χειρισμός. Όσο δύσκολο κι αν είναι μερικές φορές, οι γονείς θα πρέπει να αδιαφορούν εκείνη τη στιγμή για την άσχημη συμπεριφορά του παιδιού τους, να το αγκαλιάζουν και να του δείχνουν ότι το αποδέχονται. Η τιμωρία και οι φωνές περνούν το μήνυμα της απόρριψης στα παιδιά και αυτό επιδεινώνει τη συμπεριφορά τους», τονίζει η ειδικός.

Απαραίτητα τα όρια

Η αποδοχή δεν σημαίνει ότι οι γονείς πρέπει να αφήνουν τα παιδιά να κάνουν ό,τι θέλουν. Η θέσπιση ορίων από την πλευρά τους είναι απαραίτητη, καθώς τα παιδιά τα έχουν απόλυτη ανάγκη και νιώθουν ασφάλεια μέσα σε αυτά, παρόλο που συνεχώς προσπαθούν να τα υπερβούν.

«Όταν οι γονείς δεν βάζουν όρια, τα παιδιά δεν μπορούν να αυτορυθμιστούν. Νιώθουν συνεχώς μια αναστάτωση και μία σύγχυση, οδηγώντας τα σε μια ανεξέλεγκτη και χαοτική συμπεριφορά, που δεν τους επιτρέπει να σταθούν μέσα στο κοινωνικό περιβάλλον», σημειώνει η κα Κωνσταντοπούλου.

Πότε η τιμωρία είναι μονόδρομος

Η τιμωρία δεν είναι απόλυτα απαγορευτική. Όταν το σφάλμα είναι επαναλαμβανόμενο και το παιδί δεν φαίνεται να έχει τη διάθεση να το διορθώσει, ενδεχομένως να είναι η μοναδική επιλογή. Θα πρέπει, όμως, να γίνεται με συγκεκριμένο τρόπο και καλύτερο θα ήταν να αναφέρεται ως «συνέπεια».
Είναι σημαντικό να καταλάβουν τα παιδιά ότι εφόσον δεν είναι εντάξει στις υποχρεώσεις τους, θα χάσουν έστω και προσωρινά κάποια από τα δικαιώματά τους. Τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις θα πρέπει να είναι ένας σταθερός συνδυασμός και να υπάρχει κάποια ισορροπία μεταξύ τους.

«Τα παιδιά πρέπει να μάθουν από μικρά ότι έχουν τρεις βασικές υποχρεώσεις: Να προσέχουν την υγεία τους και την υγιεινή τους, να είναι συνεπείς στις σχολικές και εξωσχολικές τους υποχρεώσεις και να συμμετέχουν στις οικογενειακές τους ευθύνες τακτοποιώντας το χώρο τους. Η “συνέπεια” (τιμωρία) θα πρέπει να είναι σχετική με το σφάλμα και όχι ανεξάρτητη από αυτό, έτσι ώστε να έχει διαπαιδαγωγικό χαρακτήρα. Αν, για παράδειγμα, το παιδί δεν μαζεύει τα παιχνίδια του, θα μπορούσε να μην πάρει καινούριο παιχνίδι μέχρι να μάθει να το κάνει. Αν δεν τρώει σωστά, να μην φάει γλυκό μέχρι να βελτιώσει τη διατροφή του κοκ», αναφέρει η κα Κωνσταντοπούλου.

Η ίδια τονίζει ότι απαραίτητη προϋπόθεση είναι το παιδί να έχει ενημερωθεί από την προηγούμενη φορά που υπέπεσε στο ίδιο σφάλμα ότι την επόμενη θα υποστεί τη «συνέπεια» και ποια ακριβώς θα είναι αυτή. Και οπωσδήποτε οι γονείς να τηρήσουν το λόγο τους, προκειμένου να διατηρήσουν την αξιοπιστία τους και να έχει νόημα η τιμωρία.

Αυτό που έχει, όμως, τη μεγαλύτερη σημασία είναι όταν το παιδί κάνει τελικά αυτό που πρέπει, να επιβραβεύεται. «Αυτό που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη τα παιδιά είναι να ακούν το «μπράβο» από τους γονείς τους. Όσο πιο πολλές φορές τους το λένε, τόσο πιο συχνά θα κάνουν πράγματα για να το ακούσουν», καταλήγει η κα Κωνσταντοπούλου.

Η Ψυχική διαταραχή που οδηγεί σε αισθητικές επεμβάσεις ακόμα και τους εφήβους

Στην εποχή της κυριαρχίας των selfies και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, έννοιες όπως «εικόνα» και «εξωτερική εμφάνιση» έχουν καταλήξει να καταδυναστεύουν τις ζωές εκατοντάδων ανθρώπων, ανδρών και γυναικών. Οι ψυχολόγοι χαρακτηρίζουν το φαινόμενο ιδιαίτερα ανησυχητικό, καθώς, όπως αποδεικνύουν στατιστικές μελέτες, κάθε χρόνο μειώνεται ο μέσος όρος ηλικίας των ατόμων που δεν είναι ικανοποιημένοι από την εξωτερική τους εμφάνιση και καταφεύγουν σε πλαστικούς χειρουργούς.

Έτσι, σύμφωνα με στοιχεία της Αμερικανικής Εταιρείας Πλαστικών Χειρουργών (ASPA), στις ΗΠΑ το 2017 πραγματοποιήθηκαν 229.000 αισθητικές παρεμβάσεις σε εφήβους ηλικίας από 13 έως 19 ετών. Οι περισσότερες από αυτές ήταν στη μύτη, τους μαστούς, τα αυτιά, χωρίς να είναι μικρό το ποσοστό των εφήβων που κατέφυγαν σε παρεμβάσεις με τη χρήση λέιζερ ή με ενέσιμα προϊόντα μπότοξ.

Ο κ. Γιώργος Παπαγεωργίου, Bsc (Psychology) University of London, MSc (Health Psychology) University of Central Lancashire, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Σχεσιακής Ψυχανάλυσης (IARPP) – ΗΠΑ, διευθυντής και επόπτης επιστημονικού προσωπικού στην ΨΥΧΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ (psychikifrontida.gr) εξηγεί ότι συνηθέστατα πρόκειται για ψυχική διαταραχή, η οποία αφορά στη βαθιά και γενικευμένη αρνητική εικόνα που έχουν αρκετοί άνθρωποι για τον εαυτό τους: «Χωρίς να γενικεύουμε, καθώς δεν ισχύει ότι όλοι όσοι θέλουν να αλλάξουν κάτι πάνω τους δεν είναι ψυχικά υγιείς, ωστόσο στον υπερβολικό βαθμό που ισχύει αυτό το φαινόμενο και λέγεται Δυσμορφοφοβία, είναι μια παθολογική κατάσταση, η οποία δυστυχώς δεν αφορά μόνο στους μεσόκοπους και σ’ όσους αντιμετωπίζουν τα επερχόμενα γηρατειά. Αυτό το αίσθημα μπορεί να ξεκινήσει αρκετά νωρίς, ίσως ακόμη κι από την εφηβεία. Γι’ αυτό και οι πλαστικοί χειρουργοί πλέον αναφέρουν αυξανόμενα περιστατικά σε αυτές τις μικρές ηλικιακές ομάδες», σημειώνει ο κ. Παπαγεωργίου.

Η…αναίτια «δυσαρέσκεια μπροστά στον καθρέφτη»
Η Σωματοδυσμορφική Διαταραχή ή Δυσμορφοφοβία αναφέρεται στη δυσαρέσκεια και την εμμονική ενασχόληση του ατόμου με την εμφάνισή του. Η εικόνα του σωματοδυσμορφικού για το σώμα του, όμως, είναι στρεβλή, δηλαδή κυριολεκτικά δεν αντιλαμβάνεται ο ίδιος την εικόνα του στον καθρέφτη όπως την αντιλαμβάνονται οι άλλοι γύρω του. Για παράδειγμα, μία πολύ αδύνατη κοπέλα που πάσχει από ανορεξία πραγματικά δεν βλέπει στον καθρέφτη το απισχνασμένο άτομο που βλέπουν οι άλλοι γύρω της. Ή, μία κυρία που έχει κυτταρίτιδα μπορεί πραγματικά να θεωρεί ότι δεν έχει θηλυκότητα, ενώ κάτι τέτοιο μπορεί να μην ισχύει. Ή ένας 60χρονος που ζητά ανόρθωση βλεφάρων επειδή “τον ενοχλεί η αντηλιά” ενώ βαθύτερα είναι το ερχόμενο γήρας που τον ενοχλεί.
Και δεν είναι τυχαίο ότι η πάθηση εμφανίζει υψηλότερα ποσοστά στους ανθρώπους που καταφεύγουν συχνά σε πλαστικούς χειρούργους -κυρίως γυναίκες- ακόμα και σε μικρές ηλικίες. Παρά τις επεμβάσεις, όμως, οι πάσχοντες μετά την πλαστική επέμβαση δεν εμφανίζουν υποχώρηση των συμπτωμάτων, λένε οι ψυχολόγοι, αφού εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η εμφάνισή τους δεν είναι ικανοποιητική και η ανησυχία τους εμμένει γι’ αυτά τα οποία μόνο οι ίδιοι αναγνωρίζουν ως ελαττώματα πάνω τους.

«Αν δεν υπάρχει πραγματική σωματική παραμόρφωση και παρ’ όλα αυτά κυριαρχεί το αίσθημα της «απέχθειας για το είδωλο στον καθρέφτη» (δυσμορφοφοβία), όταν ερωτώνται τα άτομα που καταλήγουν σε πολλαπλές πλαστικές, “γιατί το κάνουν”, στις περισσότερες περιπτώσεις απαντούν ότι επιθυμούν να «βελτιώσουν τη ζωή τους». Αυτό, όμως, σε ψυχικούς όρους δεν είναι αληθινό και δεν ισχύει» αναφέρει ο κ. Γιώργος Παπαγεωργίου και συμπληρώνει: «Όταν ο ενδιαφερόμενος φτάσει να αναζητήσει βοήθεια, σχεδόν πάντα ο ψυχοθεραπευτής καταλήγει να συζητάει μαζί του για βαθύτερα θέματα όπως κατάθλιψη, άγχος, ψυχωτικά επεισόδια, βαριές διαταραχές προσωπικότητας κλπ.»

Ποια είναι τα βαθύτερα προβλήματα που προκαλούν Δυσμορφοφοβία;
Η πλαστική επέμβαση προσφέρει μια περιορισμένου τύπου εξωτερική αλλαγή στο σώμα μας, δηλαδή στην εικόνα με την οποία εμφανιζόμαστε τον κόσμο. Αυτό σημαίνει ότι «δεν μας αρέσουμε», επισημαίνει ο ειδικός. «Η βαθύτερη αιτία, όμως, μπορεί να είναι κάτι υπαρξιακό – εσωτερικό, όπως για παράδειγμα η άρνηση του θανάτου όταν μεγαλώνουμε ή η ανάγκη μας να νιώσουμε ξανά ελκυστικοί μετά από μια ερωτική απογοήτευση», συμπληρώνει.
Όταν τα άτομα παρεμβαίνουν σε μία ατέλεια, αμέσως μετά βρίσκουν κάτι άλλο «αταίριαστο» στην εξωτερική τους εμφάνιση, το οποίο πάλι πρέπει να διορθωθεί. Στην πορεία -ακόμη κι αν στην αρχή το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό- ο ενθουσιασμός γρήγορα δίνει τη θέση του σε ένα βαρύ συναίσθημα θλίψης και αυτολύπησης, αναφέρει ο Διευθυντής τηςΨΥΧΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ: «Δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ίδια η απόρριψη του εαυτού του ατόμου, ενώ την μεταφράζει ως απόρριψη για κάποιο συγκεκριμένο σημείο του σώματος του. Ο καθρέφτης όμως, στην πραγματικότητα ΔΕΝ είναι αδιάψευστος μάρτυρας. Διότι μέσω του καθρέφτη βασιζόμαστε στη προσωπική μας αντίληψη που συχνά είναι στρεβλή! Ενώ παράλληλα, ίσως και να ερχόμαστε αντιμέτωποι με γνώμες ανθρώπων, όχι και τόσο αντικειμενικές (π.χ. ένας ιδιοτελής πλαστικός χειρουργός ή μια όχι και τόσο…καλοπροαίρετη φίλη). Έτσι, ο άνθρωπος που δίνει υπερβολική σημασία στα παραπάνω, σ’ ένα καθρέφτισμα θα αντιληφθεί αυτό που …φοβάται!. Θα έρθει αντιμέτωπος με το ψυχικό πλήγμα, κάτι που θα του επιφέρει ψυχική αποσταθεροποίηση», τονίζει ο κ. Παπαγεωργίου.
Πολύ συχνά η Δυσμορφοφοβία, συνυπάρχει και με άλλες ψυχικές διαταραχές, όπως τη Διαταραχή Μετατροπής (ψυχική νόσος που παλιότερα ήταν γνωστή με την κοινή ονομασία Υστερία), με Διατροφικές Διαταραχές (ανορεξία-βουλιμία), με Καταθλιπτικές Διαταραχές ή Διαταραχές Προσωπικότητας (οριακή, αντικοινωνική και ιστριονική-δραματική).

Λίφτινγκ στην…ψυχή, όχι μόνο στο σώμα
Το να απορρίπτει κάποιος τον εαυτό του, είτε λόγω χαρακτήρα είτε λόγω συμπεριφοράς, είναι ένα βαρύ συναίσθημα τόσο για να το βιώσει, όσο και για να το παραδεχθεί κανείς. «Όμως, τα ψέματα δεν ωφελούν και σε αυτό μόνο η ψυχοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει», αναφέρει ο ειδικός, σημειώνοντας επιπλέον ότι οι υπηρεσίες της ΨΥΧΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ προσφέρουν τη δυνατότητα συνεδριών ακόμη και στο σπίτι.
«Υπάρχει μια μικρή κλασική αλήθεια που -αν και κοινότοπη- ισχύει: Αυτός που ασχολείται διαρκώς με την εμφάνισή του, είναι επειδή θέλει να κρύψει από πίσω της την προσωπικότητά του. Είναι αυτό που λένε οι Άγγλοι «Person hides behind the Body». Είναι γεγονός. Η απέχθεια είναι ένα εσωτερικό τέρας που ζητάει να τραφεί με την σάρκα μας», εξηγεί.
Στις συνεδρίες με ένα άτομο που πάσχει από Σωματοδυσμορφική διαταραχή, ο ψυχολόγος επικεντρώνεται στις αιτίες που μπορεί να του προκαλούν δυσαρέσκεια για τα μη ποιοτικά χαρακτηριστικά της ζωής του. Με την αποδοχή και τη φροντίδα που λαμβάνει μέσω της ψυχοθεραπευτικής σχέσης, μπορεί να βοηθηθεί στα προβλήματα και τις ανεπάρκειες του και να καταφέρει να βελτιώσει τη ζωή του με ψυχικούς όρους, επισημαίνει ο ειδικός: «Είναι σημαντικό ο θεραπευόμενος να κατακτήσει την ψυχική αποδοχή του εαυτού του, αυτό που περιγράφεται συνοπτικά με τη φράση «αυτός είμαι και σ’ όποιον αρέσω». Όμως αυτό να κατακτηθεί μέσα στον ίδιο τον θεραπευόμενο όχι με έναν «στεγνό» εγωισμό αλλά με την βαθύτερη αποδοχή της ζωής του, των γεγονότων που την όρισαν αλλά και των ικανοτήτων και των ευκαιριών που είχε.
Πρέπει να τον βοηθήσουμε να ανακαλύψει και να κατανοήσει το «βαθύτερο» που τον βασανίζει ώστε να βοηθηθεί. Επίσης, είναι σημαντικό να καταλάβει ότι το «παιχνίδι της μορφής και της εμφάνισης» ούτως ή άλλως θα παρέλθει με τον χρόνο κι ότι μέσα από τις πλαστικές επεμβάσεις μπορεί μεν να κερδίσει λίγα χρόνια εμφάνισης ακόμα, αλλά αυτά ΔΕΝ θα είναι ποιοτικά», καταλήγει ο κ. Παπαγεωργίου.

Πότε πρέπει να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία

«Χρειάζομαι ψυχοθεραπεία και πως μπορεί να με βοηθήσει ένας ψυχολόγος στα προβλήματα μου;». Το ερώτημα αυτό θέτουν συχνά -στον εαυτό τους και στο περιβάλλον τους- οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν προβλήματα και δεν νιώθουν ικανοποιημένοι από τη ζωή τους.

Η απάντηση, για το άτομο που ήδη αναρωτιέται είναι απλή, μας εξηγεί ο κ. Γιώργος Παπαγεωργίου, BSc MSc (Health) University of Central Lancashire, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Σχεσιακής Ψυχανάλυσης – ΗΠΑ (IARPP -International Αssociation of Relational Psychoanalysis), διευθυντής και επόπτης επιστημονικού προσωπικού στην ΨΥΧΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ.

«Όταν κάποιος καταλήγει να αναρωτιέται αν χρειάζεται βοήθεια, τότε το πιθανότερο είναι να χρειάζεται πράγματι βοήθεια. Όταν κάποιος φτάνει να ζητήσει βοήθεια σε οποιοδήποτε επίπεδο, ναι είναι, είτε αδύναμος είτε απρόθυμος να λύσει το πρόβλημά του μόνος του. Παράλληλα όμως, το να ζητάει κάποιος βοήθεια είναι μια πράξη γενναιότητας. Χρειάζεται κουράγιο να αναγνωρίσει και να παραδεχθεί κανείς έως που φτάνουν οι ικανότητες ή η αντοχή του», συμπληρώνει ο κ. Παπαγεωργίου.

Το προφίλ του ατόμου που μπορεί να λάβει βοήθεια από την ψυχοθεραπεία
Ποιος χρειάζεται την ψυχοθεραπεία, όμως; Ας προσεγγίσουμε το θέμα αντίστροφα: Ποιος δεν χρειάζεται ψυχοθεραπεία; Ο ειδικός απαντά: «Εγώ λέω να μην κάνουν ψυχοθεραπεία όσοι μπορούν να αγαπούν, να εργάζονται και να χαίρονται τη ζωή τους. Οι υπόλοιποι ας κάνουν».
Ποιος να επισκεφθεί ψυχολόγο; «Αυτός που δεν μπορεί να απολαύσει τη ζωή του στις τρεις προηγούμενες βασικές παραμέτρους: όταν δηλαδή, δεν μπορεί να προσφέρει και να λάβει αγάπη, όταν παράγει μεν εργασία αλλά δεν την απολαμβάνει και όταν δεν μπορεί να αντλήσει απόλαυση από καμία πλευρά της ζωής του», τονίζει ο κ. Παπαγεωργίου.

Υπάρχει κατάλληλη στιγμή, όμως, για να ξεκινήσει κάποιος ψυχοθεραπευτικές συνεδρίες; Υπάρχουν τρεις περιπτώσεις, υποστηρίζουν οι ειδικοί: Η πρώτη είναι, να αποφασίσει ο ίδιος ο ενδιαφερόμενος για τον εαυτό του, η δεύτερη περίπτωση είναι να το διαπιστώσει ο κοινωνικός του περίγυρος ή η οικογένειά του και η τρίτη είναι να τον παραπέμψει ο ψυχίατρος που τον παρακολουθεί. Ο Διευθυντής της Ψυχικής Φροντίδας, εξηγεί: «Το πιο “εύκολο” σενάριο είναι το πρώτο και το τρίτο, δηλαδή να είναι αποφασισμένος ο ίδιος ο ενδιαφερόμενος να ξεκινήσει συνεδρίες, ή να τον παραπέμψει ένας γιατρός που τον παρακολουθεί και ο οποίος ενδεχομένως χειρίζεται την φαρμακευτική αγωγή του. Η δεύτερη περίπτωση είναι η πιο δύσκολη, όταν δηλαδή άλλοι σημαντικοί άνθρωποι (π.χ. γονείς, σύζυγος, παιδιά, ή φίλος-η) επισημαίνουν στον άνθρωπο που αντιμετωπίζει δυσκολίες ότι “πρέπει” να επισκεφθεί ψυχολόγο. Αν υπάρχει καλή σχέση μεταξύ τους υπάρχουν πιθανότητες. Αν όμως δεν υπάρχει -καθώς το άτομο μπορεί να έχει προβλήματα επικοινωνίας (π.χ. ναρκισσιστής ή ψυχωτικός)- το πιθανότερο είναι να μην εμπιστευθεί τη συμβουλή άλλων ανθρώπων. Όσοι δεν εμπιστεύονται τους άλλους ή θέλουν να παιδεύουν τους άλλους, δεν δέχονται αυτό το “πρέπει”. Κι όμως, στον ψυχολόγο πρέπει να πάει κάποιος εάν του το συστήνουν οι κοντινοί του άνθρωποι».

Μπορεί να αλλάξει τη ζωή μου η ψυχοθεραπεία;
Στο ερώτημα, εάν η ψυχοθεραπεία μπορεί να αλλάξει τη ζωή κάποιου, που έχει ανάγκη να κάνει μικρές ή μεγάλες αλλαγές, η απάντηση είναι: Ναι! Αρκεί η θεραπεία να είναι επιτυχημένη στην έκβασή της κι αυτό είναι δύσκολο, διότι πολλοί πηγαίνουν για ψυχοθεραπεία απλώς για να πουν ότι το έκαναν κι αυτό, κι όχι διότι εννοούν να παλέψουν για αλλαγές στη ζωή τους, τονίζει ο κ. Γιώργος Παπαγεωργίου και εξηγεί: «Η θεραπεία είναι επιτυχημένη, αν ο θεραπευτής είναι έμπειρος, έντιμος κι ειλικρινής -γεγονός που δεν είναι πάντα εγγυημένο- κι αν ο θεραπευόμενος την επιτρέψει να συμβεί! Η ψυχοθεραπεία συχνά γίνεται ένα παιχνίδι κρυφών προθέσεων, κι από τις δύο μεριές. Εάν τώρα θεωρήσουμε ως δεδομένο πως ο θεραπευτής είναι έντιμος και επαρκής, τότε θα πρέπει να εξετάσουμε και την ψυχική διάθεση του θεραπευόμενου:
Δυστυχώς συμβαίνει τακτικά μέσα στην ψυχοθεραπεία, ενώ κάποιος θεραπευόμενος νομίζει πως προσπαθεί, να καταλήγουμε ύστερα από κόπο στο συμπέρασμα ότι τελικά μέσα του δεν ήταν αποφασισμένος να αλλάξει. Πάρα πολύ συχνά συμβαίνει κι αυτό», συμπληρώνει ο κ. Παπαγεωργίου.Η ψυχοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει αποτελεσματικά σχεδόν σε όλα τα προβλήματα ψυχικής υγείας (αγχώδεις διαταραχές, απώλεια, πένθος, φοβίες, εμμονές, μετατραυματικό στρες, ψυχογενείς διατροφικές διαταραχές κ.α.), εκτός από τη σχιζοφρένεια και τις ψυχώσεις, στις οποίες επιβάλλεται παρακολούθηση και από ψυχίατρο. Ο κ. Γιώργος Παπαγεωργίου συμπληρώνει: «Πολλές φορές δεν υπάρχει “πρόβλημα” με την έννοια της παθολογίας, αλλά αυτός που επισκέπτεται ψυχολόγο απλώς προσπαθεί, θέλει να μάθει να ζει καλύτερα ή προσπαθεί να καταφέρει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικότερα κάποια -ακόμη και απλά- θέματα που τον ταλαιπωρούν».

Τι συμβαίνει όταν κάποιος αρνείται ότι χρειάζεται ψυχοθεραπεία;

Είναι πολύ συνηθισμένο, οι άνθρωποι που χρειάζονται πραγματικά βοήθεια από κάποιον ψυχολόγο, να δυσκολεύονται να παραδεχθούν αυτή την ανάγκη, ή να μοιραστούν τις αρνητικές σκέψεις τους, από φόβο να μην χαρακτηριστούν αρνητικά. Όπως αναφέρει ο ειδικός, αυτό έχει δύο διαστάσεις: η μία είναι κοινωνική και η άλλη προσωπική: «Μπορεί να συμβεί ακόμη και στις μέρες μας -και ειδικά στη χώρα μας όπου δεν υπάρχει ακόμη απόλυτη εξοικείωση με την ψυχοθεραπεία, όπως π.χ. στην Αμερική- ο ενδιαφερόμενος να υποκύπτει στο στερεότυπο, ότι ο κοινωνικός του περίγυρος θα τον χαρακτηρίσει “τρελό” αν υποψιαστεί ότι έχει πρόβλημα», εξηγεί ο κ. Παπαγεωργίου.

Συμπληρώνει, επίσης, ότι ο ίδιος μηχανισμός λειτουργεί και σε προσωπικό επίπεδο: «Πολλοί υποκρίνονται πως είναι ψυχικά δυνατοί και δυσκολεύονται να παραδεχθούν ακόμη και στον εαυτό τους, ότι χρειάζονται βοήθεια. Από την άλλη, υπάρχουν και οι άνθρωποι που αισθάνονται απόλυτα ηττημένοι απέναντι σε αυτόν με τον οποίο έχουν “ψυχική αντιπαλότητα”. Για παράδειγμα, φανταστείτε μια γυναίκα που έχει πάρει πρόσφατα διαζύγιο…Εάν μετά το χωρισμό καταφύγει σε ψυχολόγο, είναι πολύ πιθανόν μετά από κάποιες συνεδρίες να αρχίσει να παραδέχεται, ότι ο άνδρας που την εγκατέλειψε, την διέλυσε, την νίκησε», καταλήγει ο ειδικός.
Μία άλλη συνηθισμένη πρακτική των ανθρώπων που είναι, είτε αδύναμοι, είτε απρόθυμοι να παραδεχθούν ότι χρειάζονται βοήθεια, είναι ότι συνηθίζουν να προβάλλουν τα προβλήματά τους σε άλλους ανθρώπους. Είναι εκείνοι που για όλα πάντα “φταίνε οι άλλοι”, οι συνθήκες ή η κακή τύχη, αλλά σχεδόν ποτέ αυτοί! Βέβαια υπάρχει και το αντίστροφο, σύμφωνα με τον κ. Παπαγεωργίου: «Κάποιοι ξεκινούν ψυχοθεραπεία, πολλές φορές γιατί θέλουν να φτιάξουν ή να θεραπεύσουν όχι τον εαυτό τους αλλά άλλους ανθρώπους τριγύρω τους, που είναι αδύναμοι και θέλουν να τους βοηθήσουν».

«Το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο είναι να αρχίσεις να εμπιστεύεσαι», λέει ο Διευθυντής της Ψυχικής Φροντίδας και συμπληρώνει ότι τόσο ο ίδιος όσο και οι συνεργάτες του έχουν διαπιστώσει ότι κάποιοι άνθρωποι αποφασίζουν πιο εύκολα την έναρξη συνεδριών, όταν αυτές διεξάγονται στον προσωπικό τους χώρο και όχι στο γραφείο του ειδικού: «’Έχουμε δει στην πράξη με τους συνεργάτες μου, ότι κάποιοι άνθρωποι αποφασίζουν ευκολότερα και δεσμεύονται καλύτερα στη θεραπεία τους με εμάς, επειδή τους παρέχουμε τη δυνατότητα να παραμένουν στο γνώριμο περιβάλλον του σπιτιού τους, το οποίο τους δίνει μεγαλύτερη ασφάλεια», καταλήγει.


Αν είστε άνω των 30 ετών κινδυνεύετε λιγότερο από ψυχαναγκασμούς

Οσο μεγαλύτερος είναι κάποιος σε ηλικία, τόσο λιγότερο κινδυνεύει να εκδηλώσει για πρώτη φορά Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή, καθώς σύμφωνα με νεότερα επιστημονικά δεδομένα, αυτή η σοβαρή ψυχιατρική πάθηση έχει περισσότερες πιθανότητες να εκδηλωθεί σε νεαρά άτομα ηλικίας από 25 έως 30 ετών παρά σε μεγαλύτερους ανθρώπους.

Ο κ. Γιώργος Παπαγεωργίου, BSc MSc (Health) University of Central Lancashire, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Σχεσιακής Ψυχανάλυσης – ΗΠΑ (IARPP -International Αssociation of Relational Psychoanalysis), και διευθυντής και επόπτης επιστημονικού προσωπικού στην ΨΥΧΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ επισημαίνει ότι πρόκειται για μία σοβαρή και πολύ διαδεδομένη πάθηση: “Αυτό που λέμε στη καθομιλουμένη “ψυχαναγκασμοί”, ή Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή στην επιστημονική ορολογία (Obsessive–compulsive disorder-OCD), είναι μία από τις πέντε πιο σοβαρές ψυχικές παθήσεις, οι οποίες προκαλούν σημαντική δυσλειτουργία στη ζωή του ατόμου. Θα μπορούσαμε να πούμε πιο απλά ότι περιλαμβάνεται στο top-5 των ψυχικών προβλημάτων, ενώ τα καλά νέα για τους μεγαλύτερους σε ηλικία είναι ότι η συνηθέστερη περίοδος εμφάνισής της είναι τα 25 έως 30 έτη”, τονίζει.
Στον Δυτικό κόσμο η Ι.Ψ.Δ. εμφανίζεται με συχνότητα 3% στον γενικό πληθυσμό, κάτι που σημαίνει ότι στην Ελλάδα νοσούν περίπου 300.000 άνθρωποι.

Πως εκδηλώνεται η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή
Σύμφωνα με τον ειδικό, η νόσος -όπως υποδηλώνει και ο όρος- εκδηλώνεται κυρίως με δύο τρόπους: με ιδεοληψίες και ψυχικούς καταναγκασμούς:
1) Ιδεοληψίες, είναι οι παρορμήσεις, νοητικές εικόνες, επαναλαμβανόμενες σκέψεις και ιδέες καταστροφής που εισβάλλουν στο μυαλό του ατόμου χωρίς να το επιθυμεί, ενώ επιμένουν προκαλώντας του δυσφορία. Π.χ. “Έκλεισα τον θερμοσίφωνα;”, “Έκλεισα τα παράθυρα;”, “Μήπως ξέχασα τα κλειδιά μου;”, “Είδα μαύρη γάτα, ίσως μου συμβεί κάποιο κακό”.
“Το τελευταίο είναι ένα κλασικό παράδειγμα ιδεοληψίας” λέει ο κ. Παπαγεωργίου, “Να διασταυρωθεί κάποιος με μια μαύρη γάτα και να βασανίζεται μετά με την ιδέα ότι κάτι κακό θα του συμβεί ως τιμωρία, αν τυχόν αφαιρεθεί περνώντας από μία εκκλησία και δεν κάνει το σταυρό του. Γενικά οι ιδεοληψίες φέρνουν μεγάλο άγχος και ανασφάλεια”, τονίζει.
2) Ψυχικοί καταναγκασμοί, είναι οι πράξεις, στις οποίες το άτομο που πάσχει καταφεύγει συχνά και επαναλαμβανόμενα, για να μειώσει το άγχος που του προκαλούν οι ιδεοληψίες. Π.χ. μετρά τα φώτα που αναβοσβήνουν στον πίνακα του ασανσέρ που ανεβοκατεβαίνει στους ορόφους, ελέγχει ξανά και ξανά τις πρίζες του σπιτιού του μήπως υπάρχει διαρροή στα καλώδια, ή “τσεκάρει” πολλές φορές το θερμοσίφωνο μήπως το έχει ξεχάσει ανοιχτό. Πρόκειται ουσιαστικά για μια μορφή “τελετουργίας” μέσα από την οποία ο άνθρωπος που πάσχει, επιθυμεί να βεβαιωθεί ότι θα ελέγξει τελικά το απροσδόκητο κι έτσι κατευνάζει το άγχος του, λέει ο κ. Παπαγεωργίου και διευκρινίζει: “Προσωρινά με τις πράξεις αυτές το άτομο ικανοποιείται, διότι την ώρα που τις ασκεί νομίζει ότι καταλαγιάζει το -πολύ βαθύτερης ψυχικής αιτίας- άγχος του. Αν παραταθεί, όμως, αυτή η κατάσταση χωρίς θεραπευτική παρέμβαση, η ζωή των ατόμων αυτών καταλήγει τρομερά δυσλειτουργική, καθώς μειώνεται τραγικά η ικανοποίησή τους από τη ζωή και ο τρόπος που σχετίζονται με τους άλλους ανθρώπους και το περιβάλλον τους”.

Συνήθη συμπτώματα της Ιδεοψυχαναγκαστικής Διαταραχής
Οι άνθρωποι που υποφέρουν από ψυχαναγκασμούς έχουν την τάση να εμμένουν σε τελετουργίες ενοχλητικών και ανυπόφορων επαναλήψεων, όπως να πραγματοποιούν τακτικές τελετουργικές απολυμάνσεις (π.χ. πλένουν τα χέρια τους με 17 τριψίματα για ακριβώς 2′ λεπτά), ή να υποφέρουν όταν δεν υπάρχει εξωφρενική τάξη και συμμετρία, (π.χ. για ένα διπλωμένο τραπεζομάντιλο στο συρτάρι που δεν έχει τοποθετηθεί σωστά). Κάποια άτομα, επίσης, μπορεί να δυσκολεύονται να ολοκληρώσουν ενέργειες και πράξεις, καθώς εμμένουν σε λεπτομέρειες (π.χ. κάποιος δυσκολεύεται να μαγειρέψει γιατί πρέπει σε κάθε κίνησή του να καθαρίζει) ή κάποιοι άλλοι μπορεί να πανικοβάλλονται με σκέψεις επερχόμενης καταστροφής, εάν τυχόν παραβούν στο ελάχιστο κάποια τελετουργία τους.
Ο κ. Γιώργος Παπαγεωργίου συμπληρώνει: “Πολύ συχνά, εξαιρετικά ευφυείς άνθρωποι υποφέρουν από ψυχαναγκασμούς, όμως, καταλήγουν να αναλώνουν την ευφυία τους σε λεπτομέρειες και επαναληπτικές πράξεις, χάνοντας σε αποτελεσματικότητα και τελικά σε αυτοεκτίμηση. Ένα τέτοιο παράδειγμα ήταν ο μεγάλος εφευρέτης Νίκολα Τέσλα, ο οποίος παρότι ευφυέστατος δυσκολευόταν στη καθημερινότητα του ακόμη και να τραφεί σωστά, εξαιτίας της ιδιόρρυθμης τελετουργίας που είχε στο στρώσιμο του τραπεζιού του φαγητού του. Κάποιοι ιδεοψυχαναγκαστικοί, επίσης, μπορεί να εμφανίζουν και βιολογικές εκδηλώσεις, π.χ. ταχυκαρδία, τρέμουλο, λαχάνιασμα, αίσθηση αηδίας, ή άγχος αρρώστιας και φόβο θανάτου. Συνηθισμένη μορφή εκδήλωσης καταναγκασμών, είναι επίσης η συσσώρευση και αποθήκευση άχρηστων αντικειμένων, αλλά και ο αυνανισμός, που μπορεί να γίνεται ψυχαναγκαστικά, προκαλώντας απώλεια δραστηριότητας σε άλλους τομείς της καθημερινότητας”.

Οι τραγικές επιπτώσεις της Ιδεοψυχαναγκαστικής Διαταραχής
Το οικογενειακό, φιλικό ή επαγγελματικό περιβάλλον πολύ συχνά αδυνατεί να κατανοήσει τον πάσχοντα ή τον αντιμετωπίζει με επιπόλαιο τρόπο, ότι δηλαδή έχει κάποιες “κακές συνήθειες” ή ιδιοτροπίες, ή ότι το πρόβλημα του είναι κάπως “αστείο”. Στην πραγματικότητα, όμως, οι ψυχαναγκασμοί είναι βαθιά τραγικοί, αφού μπορεί να καταλήξουν σε πολύ βαριές καταστάσεις, τονίζει ο Διευθυντής της ΨΥΧΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ: “Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ένα διαρκές, ακραίο και ανυπόφορο άγχος, Τα συμπτώματα της Ιδεοψυχαναγκαστικής Διαταραχής -στις πιο ακραίες τους εκδηλώσεις- μπορεί να καταλήξουν σε κατάθλιψη (συχνότερα από το μέσο όρο), κατάχρηση παράνομων ουσιών (για τη μείωση του άγχους), αλκοόλ, τζόγο ή σε συμπεριφορές που απομονώνουν (αυνανισμός, επίμονες καταμετρήσεις, φλυαρία)”.
Τα άτομα που πάσχουν από ιδεοψυχαναγκασμό, όμως, τονίζει ο κ. Παπαγεωργίου, χωρίς να το θέλουν ταλαιπωρούν κι αυτά με τη σειρά τους το περιβάλλον τους: “Έχουν συχνά καυγάδες και παρεξηγήσεις με τους άλλους, εξαιτίας των αφόρητων χρονικών τους καθυστερήσεων. Αργούν στις συναντήσεις τους, στήνουν ανθρώπους και δεν είναι συνεπείς χωρίς να ευθύνονται. Ταυτόχρονα αναστατώνουν σημαντικά την καθημερινότητα όσων συναναστρέφονται, ενώ έχουν μειωμένη ενσυναίσθηση, με αποτέλεσμα να μην αντιλαμβάνονται σε πόσο δύσκολη θέση φέρνουν τους ανθρώπους που αγαπούν”, συμπληρώνει ο ειδικός.

Η αντιμετώπιση της Ιδεοψυχαναγκαστικής Διαταραχής
Όσοι πάσχουν από OCD συχνά δεν θέλουν ή δεν αντέχουν να δουν τις επακόλουθες επιπτώσεις που οι ψυχαναγκασμοί προκαλούν στη ζωή τους. Η θεραπεία καθίσταται απαραίτητη και συμβαίνει κυρίως με ψυχολογική υποστήριξη και όχι με φαρμακευτική αγωγή, αναφέρει ο κ. Παπαγεωργίου: “Κάτι τέτοιο, όμως, προϋποθέτει την ενεργό συμμετοχή του ανθρώπου που έχει ανάγκη από βοήθεια και την αναγνώριση και αποδοχή από μέρους του, πως θέλει να κάνει κάτι για να βοηθήσει τον εαυτό του. Κυρίως χρειάζεται υπομονή, διότι είναι μια κατάσταση που δεν θεραπεύεται γρήγορα”, συμπληρώνει.
Οι ολοκληρωμένες και εξειδικευμένες για κάθε ψυχική νόσο ή ψυχολογικό πρόβλημα υπηρεσίες της ΨΥΧΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ (psychikifrontida.gr) μπορούν να προσφέρουν υποστήριξη και θεραπεία στον πάσχοντα από Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή, ενώ υπάρχει, επίσης, και η δυνατότητα πραγματοποίησης συνεδριών στο σπίτι του θεραπευόμενου.

Με ποιους τρόπους επιδεινώνουμε την Ψυχική μας υγεία

Με ποιους τρόπους επιδεινώνουμε την Ψυχική μας υγεία

Της Σταυρούλας Γεωργακοπούλου, Ψυχολόγου, Ειδίκευση στη Γνωσιακή Συμπεριφορική θεραπεία. Τηλ.6934650265, 210-6413306.

Η φροντίδα του εαυτού μας ξεκινάει από τα απλά πράγματα. Σύμφωνα με την πυραμίδα του Maslow πρώτη μας ανάγκη είναι να καλύψουμε ότι αφορά την επιβίωση μας (φαγητό, νερό, στέγη, υγεία κ.α.). Εφόσον έχουν καλυφθεί τα ανωτέρω σε ένα σημαντικό ποσοστό η ματιά μας στρέφεται στην αντιμετώπιση ζητημάτων που αφορούν την Ψυχική υγεία.

Ποιες στάσεις υιοθετούμε στην προσπάθεια μας να «παλέψουμε» με το άγχος, το θυμό, τις ενοχές ή την πεσμένη μας διάθεση;

Αποφεύγουμε να σκεφτόμαστε αυτό που μας απασχολεί: Έχουμε μάθει ότι όσο δεν σκεφτόμαστε τόσο ξεχνιόμαστε, άρα και ο Ψυχικός μας πόνος μειώνεται. Μύθος ή αλήθεια;

Η αλήθεια είναι ότι οι ανήσυχες σκέψεις δεν ξεχνιούνται έτσι απλά. Αντίθετα, το να μην τις αντιμετωπίζουμε τις κάνει να συσσωρεύονται και να «ξεσπούν» με διαφορετικούς τρόπους. Οι «ξεχασμένες» και άλυτες σκέψεις μας συχνά γίνονται αισθητές μέσω των Ψυχοσωματικών συμπτωμάτων. Άλλοτε εμφανίζονται με τη μορφή μιας αγχώδους διαταραχής όπως η κρίση πανικού, οι φοβίες ή η πεσμένη διάθεση (η οποία μπορεί να εμφανιστεί σε μακρινό διάστημα από αυτό των ανήσυχων σκέψεων).

Υποτίμηση των σκέψεων μας και του εαυτού μας: «Δεν θα έπρεπε να σκέφτομαι έτσι», «Εγώ φταίω για ότι μου συμβαίνει», «Αύριο θα είμαι καλύτερα», «Μπορώ να το ξεπεράσω μόνος μου» είναι φράσεις που δείχνουν ότι μπορεί να μην έχουμε πάρει σοβαρά αυτό που μας συμβαίνει. Με λίγα λόγια αν συνεχίσουμε να είμαστε πεσμένοι ψυχολογικά, βλέποντας ότι οι ανήσυχες σκέψεις μας επιδρούν αρνητικά σε εμάς και τους γύρω μας είναι σημαντικό για αρχή να σταματήσουμε να τα ρίχνουμε στον εαυτό μας ή στις καταστάσεις. Αντί να χάνουμε χρόνο υποτιμώντας αυτό που μας συμβαίνει ή υποβιβάζοντας τον εαυτό μας ας βρούμε τη ρίζα του προβλήματος ώστε να μπορέσουμε να διαχειριστούμε την αρνητική μας ψυχολογία. Παράδειγμα: Αν νιώθω θλίψη για ένα γεγονός, σκέφτομαι: Τι σκέφτηκα που με έκανε να νιώσω τόση θλίψη; – π.χ. Ότι ποτέ δεν θα το ξεπεράσω. Στη συνέχεια ρωτάω τον εαυτό μου: Που το ξέρω αυτό; Ποιες αποδείξεις έχω ότι ισχύει η σκέψη μου αυτή; Ποιες αποδείξεις έχω ότι δεν ισχύει; Που με βοηθάει αυτή η σκέψη; Τι είναι στο δικό μου χέρι και τι όχι; Εγώ τι μπορώ να κάνω από δω και πέρα;

Πώς να διαχειριστούμε αποτελεσματικά την Ψυχολογία μας

Σταμάτα να αποφεύγεις αυτό που συμβαίνει μέσα σου. Όλοι έχουμε στιγμές που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε, είναι ανθρώπινο. Το γεγονός ότι μας δυσκολεύει μια κατάσταση δεν σημαίνει ότι θα είναι έτσι για πάντα, εκτός αν επιλέξουμε να μείνουμε σε αυτόν τον τρόπο σκέψης. Κλάψε, φώναξε αν χρειαστεί, πάρε ένα χαρτί και γράψε, κάνε κάτι να το βγάλεις από μέσα σου. Αν δεις ότι οι ίδιες σκέψεις επανέρχονται, σταμάτα να τις μοιράζεσαι από εδώ και από εκεί «ξύνοντας» και άλλο την πληγή σου και μίλα με έναν εξειδικευμένο ειδικό Ψυχικής υγείας για να διαχειριστείς άμεσα αυτό που σου συμβαίνει. Μη δημιουργείς ούτε συσσωρεύεις άλλο πόνο, αξίζεις να είσαι καλά.

Μην ξεγελιέσαι από ανθρώπους που δείχνουν δυνατοί με το να μην εκφράζουν το συναίσθημα τους, να σηκώνουν τοίχους «ασφαλείας», να προωθούν έντονα πόσο καλά είναι με αυτή τους τη στάση. Θυμήσου ότι αυτό που φαίνεται δεν σημαίνεται και ότι είναι.

Αν δεν μπορούμε μόνοι μας να αντιμετωπίσουμε όσα μας δυσκολεύουν μπορούμε να ζητήσουμε την βοήθεια ενός κατάλληλα καταρτισμένου ειδικού Ψυχικής υγείας. Το να ζητάμε βοήθεια δε σημαίνει ότι παραδεχόμαστε ότι είμαστε αδύναμοι και ανίκανοι να κάνουμε καλά τον εαυτό μας. Αντίθετα σημαίνει ότι πιστεύουμε στον εαυτό μας και επιθυμούμε πραγματικά να γίνουμε καλά.

 

Ακόμη και αν έχουμε προσπαθήσει να ζητήσουμε βοήθεια και δεν έχουμε δει γρήγορα αποτελέσματα χρειάζεται να έχουμε υπομονή. Όσο διάστημα έχουμε αφήσει να πονάμε θέλει τον κατάλληλο χρόνο να επουλωθεί.

 

Ας σταματήσουμε να σκεφτόμαστε τον κόπο της διαδικασίας και ας συνειδητοποιήσουμε ότι:

 

ΑΞΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ.

 

Βιογραφικό Σταυρούλας Γεωργακοπούλου

Η Σταυρούλα Γεωργακοπούλου σπούδασε Ψυχολογία στο Ε.Κ.Π.Α. Έχει εκπαιδευτεί στην Κλινική ψυχοπαθολογία, τον εθισμό στο διαδίκτυο και τη Διαταραχή του Μετατραυματικού Στρες. Έχει παρακολουθήσει εκπαιδευτικά προγράμματα που αφορούν τη Νευροψυχιατρική του παιδιού, τις μαθησιακές δυσκολίες, τις ομάδες αυτογνωσίας και τα θετικά συναισθήματα. Ειδικεύεται στο μοντέλο της Γνωσιακής- Συμπεριφορικής ψυχοθεραπείας στο Κέντρο Εφαρμοσμένης Ψυχοθεραπείας και Συμβουλευτικής. Σε εθελοντικό επίπεδο έχει συνεργαστεί με το Ε.Π.Ι.Ψ.Υ στην Τηλεφωνική Ψυχολογική Υποστήριξη στη «Γραμμή Βοήθειας για την Κατάθλιψη» καθώς και στην Υποδοχή περιστατικών που αφορούσαν την εξάρτηση από το διαδίκτυο στο 18Άνω, με καθήκοντα τη χορήγηση διαγνωστικών τεστ και τη θεραπευτική ομάδα και εποπτεία τους.

 

Η εμπειρία της περιλαμβάνει την εισήγηση σεμιναρίων ποικίλων θεματικών συμπεριλαμβανομένων των Διαφυλικών σχέσεων και Προβλημάτων στην επικοινωνία.Πρόσφατα σεμινάριά της “Κατάθλιψη και Αυτοθεραπεία- Κυκλος σεμιναρίων”, “Πως να επηρεάσεις τον εαυτό σου και τους άλλους”, “Εισαγωγή στη Γνωσιακή- Συμπεριφορική θεραπεία”, “Τοξικές σχέσεις και Διαχείριση”, “Διαταραχές ύπνου”.Σήμερα είναι Διευθύντρια του Ελληνικού site Ψυχολογίας Psychopedia.gr (http://psychopedia.gr/) και ασχολείται με την παροχή υπηρεσιών Ψυχικής υγείας και την εισήγηση σε θέματα που αφορούν την Ψυχική υγεία.

Ψυχική υγεία: Γιατί είναι απαραίτητοι οι καλοί φίλοι

Ψυχική υγεία: Γιατί είναι απαραίτητοι οι καλοί φίλοι

Οι περισσότεροι από εμάς βασιζόμαστε κυρίως στην διατροφή και την άσκηση για καλή υγεία, αλλά ολοένα περισσότερες έρευνες υποδηλώνουν ότι η ευεξία μας επηρεάζεται σημαντικά από τους φίλους μας.

Οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει ότι ορισμένες συμπεριφορές που επηρεάζουν την υγεία είναι μεταδοτικές και πως τα κοινωνικά δίκτυα (δια ζώσης και διαδικτυακά) που έχει κανείς στη ζωή του μπορεί να επηρεάσουν παραμέτρους της υγείας όπως η παχυσαρκία, το άγχος και η ευτυχία. Ακόμα και οι συνήθειές μας όσον αφορά την άσκηση μπορεί να επηρεαστούν από τον κοινωνικό μας ιστό, σύμφωνα με την πιο πρόσφατη από αυτές τις μελέτες.

Γιατί, όμως, συμβαίνει αυτό; «Όταν έχεις αληθινούς φίλους, είσαι πιο ευτυχισμένος, νιώθεις λιγότερο στρες και έτσι είσαι πιο υγιής ψυχικά και σωματικά, δεδομένου ότι ψυχή και σώμα είναι αλληλένδετα», απαντά ο νευρολόγος-ψυχίατρος Δρ. Νίκος Ε. Δέγλερης, διδάσκων Ψυχοθεραπείας στο Πανεπιστήμιο Paris V, στη Γαλλία. «Οι φίλοι ασκούν μεγάλη επιρροή στη ζωή και στην υγεία μας, με τρόπο που κανένα διαιτολόγιο ή πρόγραμμα ασκήσεως δεν θα μπορούσε. Ας μην ξεχνάμε ότι οι φίλοι είναι το αντίδοτο στην μοναξιά και αλλεπάλληλες μελέτες έχουν δείξει πως, παρότι αυτή είναι χρήσιμη μερικές φορές, όταν είναι μόνιμη κατάσταση έχει σοβαρές συνέπειες στην σωματική και ψυχική υγεία. Και οι μοναχικοί άνθρωποι έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό την απουσία αληθινών φίλων».

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι στο μέρος του κόσμου με τους μακροβιότερους κατοίκους, την Οκινάουα της Ιαπωνίας, οι κάτοικοι δημιουργούν ένα κοινωνικό δίκτυο που αποκαλείται moai. Το moai είναι μία ομάδα από πέντε φίλους, που παρέχουν κοινωνική, βιοποριστική, συναισθηματική ακόμα και οικονομική υποστήριξη ο ένας στον άλλο από την ημέρα της γεννήσεως έως τον θάνατό τους. Η επιλογή της πεντάδας γίνεται από τους γονείς όταν γεννιούνται τα μωρά και αυτά μεγαλώνουν και ζουν μαζί έως το τέλος της ζωής τους, περνώντας μαζί όλες τις δύσκολες και τις ευτυχισμένες στιγμές.

Οι στενές φιλίες είναι χαρακτηριστικό και σε άλλους μακρόβιους πληθυσμούς, ενώ υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι οι φιλίες δυναμώνουν καθώς μεγαλώνουμε και ίσως τελικά καθίστανται πιο σημαντικές για την υγεία από τους οικογενειακούς δεσμούς.

Μία από τις μεγαλύτερες αναλύσεις για το θέμα δημοσιεύθηκε το 2017 στο περιοδικό Personal Relationships. Επιστήμονες από το Τμήμα Ψυχολογίας του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν ανέλυσαν στοιχεία από σχεδόν 280.000 ανθρώπους από 100 χώρες του κόσμου, διαπιστώνοντας πως ενώ η επιρροή της οικογένειας στην υγεία και την ευεξία είναι σταθερή στη διάρκεια της ζωής, οι φίλοι μπορεί μακροπρόθεσμα να ευνοήσουν ή να υπονομεύσουν και τα δύο.

Μάλιστα στις προχωρημένες ηλικίες οι φιλίες φάνηκε να είναι πιο σημαντικές για την υγεία και την ευεξία. Έτσι, όσοι εθελοντές ανέφεραν πως είχαν ισχυρή στήριξη από στενούς φίλους, είπαν πως ένιωθαν ευτυχέστεροι και πιο υγιείς. Αντιθέτως, όσοι είπαν πως οι φίλοι τους αποτελούν πηγή στεναχώριας, έπασχαν από περισσότερα χρόνια προβλήματα υγείας.

«Οι δεσμοί που δημιουργούμε με άτομα εκτός οικογενείας είναι πολύ σημαντικοί για την επιβίωσή μας», λέει ο Δρ. Δέγλερης. «Οι άνθρωποι που έχουμε γύρω μας επηρεάζουν – και σε σημαντικό βαθμό διαμορφώνουν – κάθε πλευρά της προσωπικότητας και του ψυχισμού μας. Μοιραία λοιπόν όταν οι κοινωνικοί δεσμοί εκλείπουν, απειλούμαστε όχι μόνο ψυχικά αλλά και σωματικά».

Ωστόσο έχει μεγάλη σημασία να διαλέγουμε τους σωστούς φίλους. «Ένας καλός φίλος μπορεί να φέρει πολλά θετικά πράγματα στη ζωή μας, αλλά ένας κακός μπορεί να μας χαντακώσει», συνεχίζει ο Δρ. Δέγλερης. «Οι στενοί φίλοι είναι η οικογένεια που επιλέγουμε (είναι η λεγόμενη μετα-οικογένεια των συστημικών θεραπευτών), επομένως πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στην διαδικασία αυτή».

Τι μας προσφέρουν

Τι μπορεί λοιπόν να μας προσφέρουν οι καλοί φίλοι; Κατ’ αρχάς μπορούν να βελτιώσουν τον αυτοέλεγχό μας. Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Duke δημοσίευσαν το 2013 στο περιοδικό Psychological Science μελέτη που έδειξε πως όταν κάποιος έχει χαμηλό αυτοέλεγχο, επιδιώκει την παρέα ατόμων με αυξημένο αυτοέλεγχο, ούτως ώστε να μάθει και ο ίδιος να είναι εγκρατής.

Είναι επίσης καλά τεκμηριωμένο ότι οι καλοί φίλοι συμπαραστέκονται στη λύπη μας. Όλοι είναι πρόθυμοι να συμμετάσχουν σε γλέντια και χαρές, αλλά τη δύσκολη ώρα μόνο οι καλοί φίλοι είναι πάντα δίπλα μας για να μας ακούσουν, να μας δώσουν καλές συμβουλές και να προσπαθήσουν να μας τονώσουν.

Αυτό που δεν κάνουν οι καλοί φίλοι είναι να βρίσκουν δικαιολογίες, να μας μειώνουν και να μας ωθούν σε κακές συνήθειες.

Αντιθέτως, μας βοηθούν να αναπτύξουμε κοινωνικές δεξιότητες και δεν μας αφήνουν να κλεινόμαστε στον εαυτό μας και να μένουμε μόνοι.

Μας φέρνουν επίσης αντιμέτωπους με την αλήθεια (και αυτό είναι ένα από τα δυσκολότερα πράγματα που κάνουν). Είναι πάντοτε ειλικρινείς μαζί μας και μας λένε τις σκληρές αλήθειες με καλοσύνη και αγάπη, την κατάλληλη στιγμή και στον κατάλληλο τόπο, χωρίς να αδιαφορήσουν για τα συναισθήματά μας.

Οι φιλίες από την παιδική ηλικία και στην εφηβεία μάς μαθαίνουν επίσης πως να κάνουμε συμβιβασμούς στις σχέσεις μας, ποιες μάχες αξίζει να δώσουμε στη ζωή μας και πως να επικοινωνούμε με τους άλλους. Όλες αυτές οι δεξιότητες είναι απαραίτητες για να δημιουργήσουμε υγιείς σχέσεις μεγαλώνοντας – και σε αυτές συμπεριλαμβάνονται και οι σχέσεις συντροφικής δέσμευσης.

Και φυσικά, οι καλοί φίλοι κάνουν καλό στην υγεία. Μελέτες έχουν δείξει πως όσοι έχουν στενούς φίλους, είναι πιθανό να ζήσουν περισσότερο, ακόμα κι αν εκδηλώσουν σοβαρές ασθένειες (η στήριξη και η φροντίδα των καλών φίλων σε τέτοιες περιπτώσεις έχει ανυπολόγιστη αξία).

Οι καλοί φίλοι μπορεί επίσης να μας προστατεύσουν από την κατάθλιψη, να τονώσουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα και να μας προφυλάξουν από την εκδήλωση ασθενειών, όπως η καρδιοπάθεια και ο διαβήτης, μεταδίδοντάς μας καλές συνήθειες όπως η προσεγμένη διατροφή και η συστηματική άσκηση.

«Οι ζωές μας είναι πολυάσχολες και οι φίλοι μπορεί να έρχονται και να φεύγουν στην πορεία τους. Είναι όμως σημαντικό να κάνουμε τις φιλίες προτεραιότητα, διότι οι καλοί φίλοι έρχονται στη ζωή μας για να μείνουν», καταλήγει ο Δρ. Δέγλερης.

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΒΟΗΘΕΙΩΝ​

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΒΟΗΘΕΙΩΝ​

Ειναι σαφες σε ολους μας και οχι μονο ενεκα της επικαιροτητας,η χρησιμοτητα των πρωτων
βοηθειων και το ποσο καλα εκπαιδευμενος οφειλει να ειναι κανεις ετσι ωστε να αποδειχθεί
χρήσιμος στις κρισιμες στιγμες που καποιος συνανθρωπος μας βιωνει μια εκτακτη
κατασταση.
Βεβαια το μυαλο ολων πηγαινει στις πρωτες βοηθειες των διασωστων οπως για παραδειγμα
η καρδιοαναπνευστικη αναζωογονηση αλλα υπαρχουν και οι Ψυχολογικες Πρωτες Βοηθειες,
οι οποιες μπορουν να αποδειχθουν ιδιαιτερα κρισιμες στα περιστατικα που χρηζουν της
εφαρμογης τους.
Αν λάβουμε υπόψιν μας καποια στατιστικα στοιχεια που μας λενε οτι καθε σαραντα
δευτερολεπτα αυτοκτονει καποιος ανθρωπος καπου στον κοσμο,οτι ενας στους τεσσερις
ενηλικες καποια στιγμη θα εκδηλωσουν καποιο ψυχικο νοσημα και οτι ενα μικρο ποσοστο
απο αυτους θα λαβουν συστηματικες και επαρκεις υπηρεσιες ψυχικης υγειας,τοτε η αναγκη
για ανθρωπους που να γνωριζουν τι ειναι και πως παρεχονται οι Ψυχολογικες Πρωτες;
Βοηθειες ειναι απλα υπερπολυτιμη!
Σε αντιδιαστολή με τους ανθρωπους που εχουν αναγκη απο πρωτες βοηθειες για καποιο
σωματικο προβλημα ή τραυμα και που θα λαβουν αυτες τις υπηρεσιες,οι ανθρωποι που
αντιμετωπιζουν μια εκτακτη κατασταση ψυχικης υφής και χροιας,μια κριση πανικου ή και μια
κατασταση αυτοκτονικου ιδεασμου,δεν εχουν καμια πιθανοτητα να δεχθούν μιας πρωτης
μορφης και εκτακτης αναγκης ευεργεσια, σε καμια περιπτωση.
Οι ψυχολογικες πρωτες βοηθειες ειναι υπηρεσιες που παρεχονται στα ατομα που
αναπτυσσουν καποιο ψυχολογικο προβλημα ή βρισκονται σε μια κατασταση εντονης
ψυχολογικης κρισης και θα ηταν εξαιρετικα παρήγορο και χρησιμο για τους ιδιους να
δεχθούν αυτες τις ψυχολογικες πρωτες βοηθειες μεχρι να τους δει καποιος ειδικος και μεχρι
να υποχωρησουν τα σημαδια της ψυχικής κρισης.
Στοχος των ψυχολογικων πρωτων βοηθειων ειναι να ανακουφιστεί το ατομο που υποφερει
απο ψυχικη νοσο,να προαχθεί η αποκατασταση της καλης ψυχικης υγειας του,να προληφθεί
μια τυχον επιδείνωση της ψυχικης καταστασης του και να διατηρηθει στη ζωη αν ειναι
επικινδυνος για τον εαυτο του ή και για τους αλλους.
Γενικα οι Ψυχολογικες Πρωτες Βοηθειες μπορουν να χαρακτηριστουν σαν μια ανθρωπινη
και ενθαρρυντικη ανταποκριση σε εναν συνανθρωπο μας που υποφερει,δεν ειναι σε θεση να
βοηθησει τον εαυτο του και χρειαζεται την αμεση και στοχευμένη στήριξή μας.
Μια πλειαδα απο πολυ σοβαρους και εξαιρετικά αληθινους και δυστυχως και επικαιρους
λογους ειναι που καθιστουν τις πρωτες ψυχολογικες βοηθειες εξισου σημαντικες με τις
πρωτες βοηθειες που συνδραμουν σε προβληματα σωματικης υγειας.
Πιο αναλυτικα: Καθε ψυχολογικη και ψυχικη κριση ειναι δυνατον να συμβει παντου και καθε
στιγμη ειτε στο σχολειο,ειτε στο σπιτι,ειτε στο χωρο εργασιας μας,σε καθε δημοσιο χωρο,σε
καθε μεσο μαζικης μεταφορας,σε καθε χωρο γενικοτερα οπου υπαρχει πιθανοτητα να
συμβει και κατι που θα ταράξει και διασαλευσει και την σωματικη μας υγεια.
Πρεπει να γνωριζουμε πως η παροχη πρωτων βοηθειων ψυχικης υγειας ειναι πιθανοτατα
μια σωτηρια δραση και ικανοτητα και που, οπως εκτιμούν οι ειδικοι, χρειαζεται να εχουν ολοι
οι πολιτες και προτεινουν ταυτοχρονα να εφοδιάζονται ολο και περισσοτεροι συμπολιτες μας
με βασικες ικανοτητες παροχης πρωτων ψυχολογικων βοηθειων γ
Ειναι πλεον πολλοι εκεινοι οι ανθρωποι που υποφερουν απο ψυχολογικα προβληματα ή
φερουν ανυποφορο ψυχικο πονο,ασχετα αν κανουν κατι για αυτο η οχι.
Αναφερονται πολλα περιστατικα προσωπικων κρισεων και διαταραχων τα οποια ουτε οι
αστυνομικες αρχες ειναι αρμοδιες να εξυπηρετήσουν, ουτε οι υπαρχοντες επαγγελματιες
ψυχικης υγειας να βρισκονται παντου και ετσι η συνδρομη του γενικου κοινου κρινεται κατι
παραπανω απο απαραιτητη.
Την σημαντικοτητα των Ψυχολογικων Πρωτων Βοηθειων και τους λογους που καθιστουν
επιτακτικη την εφαρμογη τους θα προσπαθήσω να εκθέσω στην συνεχεια.
-​Πλεον οι ψυχικες παθησεις ειναι πολυ συχνες.Ειδικα οι καταθλιψεις,το αγχος,οι καταχρησεις
αλκοολ και ουσιων ειναι πολυ πιθανον να γινουν αντιληπτες και να λάβουν χωρα σε καποιο
μελος της οικογενειας μας ή του ευρυτερου κοινωνικου μας περιβαλλοντος.
Δεδομενου οτι ολοι μας εχουμε μια στις τεσσερις πιθανοτητες να εμφανισουμε καποια
ψυχικη διαταραχη κατα την διαρκεια της ζωης μας,ειτε το κατανοήσουμε και το αποδεχτούμε,
ειτε οχι.
-​Δυστυχως οι ψυχικες παθησεις συνδεονται με το κοινωνικο στιγμα και αυτο αποτελει
εμποδιο και ανασταλτικο παραγοντα για την αναζητηση υποστηριξης καθως οι ανθρωποι
ντρεπονται και εχουν ενδοιασμους να μιλήσουν για τετοιας φυσης προβληματα με
αποτελεσμα αυτα να μεγενθυνονται ,να επιδεινώνονται και να ειναι αγνωστο που και με
ποιες συνθηκες θα κανουν εμφατικα την κορύφωσή τους(να κανουν το μπαμ που λεμε στην
καθομιλουμενη).
-​Ειναι πολυ πλημμελης η ενημερωση στον γενικο πληθυσμο στο να αναγνωρίζουν τετοιου
ειδους προβληματα και ακομη περισσοτερη αγνοια επικρατει για τις διαθεσιμες θεραπειες και
που εχει σαν αποτελεσμα να ή να μην αναζητουν καθολου βοηθεια ή ακομη χειροτερα να
την αναζητουν σε εντελως ακαταλληλα περιβαλλοντα και ανθρωπους.
Αν ομως υπαρξει μια ενημερωση και μια ευαισθητοποιηση της κοινωνιας σχετικα με τα
προβληματα που απτονται της ψυχικης μας υγειας και ευεξιας,πιο ανετα θα μπορει ο
καθενας μας να προστρεξει και να επωφεληθεί της βοηθειας και της συμπαραστασης ενος
ειδικου και επαγγελματια του ειδους.
-​Σε μερικες περιπτωσεις που εχουμε να κανουμε με θεματα ψυχικης υγειας, ο πασχων
συνανθρωπος μας μπορει να μην ειναι σε θεση να κατανοησει την αναγκαιοτητα ληψης
θεραπευτικης παρεμβασης και με θολωμενο νου να μην κατανοει ποιες ειναι οι καταλληλες
και οι διαθεσιμες βοηθειες που μπορουν να τον απεγκλωβισουν απο την δυστυχια του και
απο τον ψυχικο πονο που αισθανεται και απο τον οποιο εχει κυριευτει.
-​Στις περισσοτερες των περιπτωσεων ο καθημερινος ανθρωπος δεν γνωριζει πως πρεπει να
αντιδρασει σε καποια περιπτωση εκτακτης αναγκης ψυχικης φυσεως.
Διχως καποια εκπαιδευση και να θελει να βοηθησει το αποφευγει, γιατι φοβαται μηπως κανει
λαθος και χειροτερέψει τα πραγματα κανοντας κινησεις που μπορει να επιβαρυνουν το ηδη
εκδηλωδεν προβλημα.
Οπως ομως και στις περιπτωσεις επειγοντος περιστατικου με σωματικα συμπτωματα,οι
ενεργειες που το αμεσο και οικογενειακο περιβαλλον θα κανει μπορει να καθορίσουν
αποφασιστικα το ποσο γρηγορα ο πασχων θα λαβει βοηθεια ή και θα αναρρώσει.
Στα μαθηματα Ψυχολογικων Πρωτων Βοηθειων υπαρχουν σχεδια δρασης που με την ορθη
και στοχευμενη μας κριση, καθοριζουν την σειρα των ενεργειων και των δρασεων που
πρεπει να διεξαγουμε σε μια αναλογη περιπτωση.
Καταφανως οπως και στην παροχη οποιωνδηποτε αλλων πρωτων βοηθειων, το ατομο που
παρεμβαινει βοηθητικα πρωτα απο ολα πρεπει να ελεγχει πως δεν υπαρχει κανενας
κινδυνος για τον εαυτο του και για τους αλλους.
Σε τετοιες περιπτωσεις αλλωστε συχνότερα συναντάμε να ειναι το ιδιο το ατομο επικινδυνο
για τον εαυτο του,παρα για τους αλλους και γιαυτο ειναι ιδιαιτερως χρησιμο να τον
ακουσουμε, μιας και οι περισσοτεροι ανθρωποι σε τετοιες περιπτωσεις βιωνουν
ανυποφορες σκεψεις και οδυνηρα συναισθηματα και σιγουρα επιθυμουν να τους ακουσουμε
με ενσυναίσθηση,πριν τους προτείνουμε κατι πιο δραστικο και βοηθητικο.
Συντομα οι δρασεις Ψυχολογικων Πρωτων Βοηθειων:
-​Αξιολογηση επικινδυνοτητας για αυτοκτονια ή αυτοτραυματισμο.
-​Ακουμε με ενσυναίσθηση χωρις καθολου αξιολογηση και επικριση.
-​Παρεχουμε αμεριστη ενθαρρυνση και πληροφοριες απο τις οποιες δυναται να επωφεληθεί ο
συνανθρωπος μας.
-​Ενθαρρύνουμε με διακριτικο τροπο το ατομο να αναζητησει και να λαβει την καταλληλη
επαγγελματικη βοηθεια.
-​Ενθαρρύνουμε παντα στρατηγικες και μεθοδους αυτοβοηθειας.

Μάνθος Μυριούνης, Ψυχλόγος- Ψυχοθεραπευτής

Το έντονο συναίσθημα της μοναξιάς και πως αντιμετωπίζεται

Το έντονο συναίσθημα της μοναξιάς και πως αντιμετωπίζεται

Συχνά ακούμε άτομα γύρω μας που είτε βρίσκονται σε σχέση είτε με κοντινό περιβάλλον, παρόλα αυτά μέσα τους νιώθουν μόνοι. Για να μη βγάλουμε τον εαυτό μας απέξω αυτό το συναίσθημα του «μόνου» ίσως το νιώθουμε ή το έχουμε νιώσει και εμείς. Για κάθε άνθρωπο το αίσθημα του μόνου βιώνεται με διαφορετική ένταση, σε διαφορετική συχνότητα και για διαφορετικούς λόγους.

Ποια είναι η αληθινή διάσταση του «Νιώθω μόνος»; Υπάρχει περίπτωση αυτό το αίσθημα να βιώνεται με μεγαλύτερη πικρία από ότι υπάρχει ανάγκη; Πόσο ρεαλιστικό για τον καθένα μας είναι το «Νιώθω μόνος, άρα είμαι μόνος»;

ΔΕΝ ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ. Αν ρωτήσουμε τους εαυτούς μας σίγουρα κάποιοι από εμάς θα πουν ότι κανείς δεν τους καταλαβαίνει, ότι ο καθένας κοιτάει το συμφέρον και τη βόλεψη του. Αυτή η αντίληψη κυριαρχεί για δύο λόγους: Είτε έχουμε δώσει τόσα πολλά, ανεβάζοντας τον πήχη πολύ ψηλά, είτε προσπαθούμε να δούμε αν ο άλλος ενδιαφέρεται για εμάς παύοντας να επικοινωνούμε αυτό που μας έχει ενοχλήσει. Αν είμαστε σε μια από τις δύο αυτές κατηγορίες τότε πιθανότατα έχουμε περισσότερες προσδοκίες από όσες χρειάζεται για το πώς «πρέπει» να μας φέρονται. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί το γεγονός ότι έχουμε δώσει πάρα πολλά και ότι πολλές φορές έχουμε υποχωρήσει, απλά: Ποιος είπε ότι χρειάζεται να ανέχεστε τα πάντα για να μην σας εγκαταλείψουν όπως βαθιά μέσα σας μπορεί να υποθέτετε;

Αν λοιπόν δείχνουμε ότι κάποιες συμπεριφορές μας πειράζουν αλλά συνεχίζουμε να υπομένουμε, δίνουμε το μήνυμα ότι μπορούν να μας συμπεριφερθούν ανάλογα. Αν από την άλλη επιλέξουμε να σηκώσουμε «τείχος» θα μείνουμε εμείς και το ολοένα πικρότερο συναίσθημα μας που δεν είναι άλλο από απογοήτευση και θυμό προς όλες τις κατευθύνσεις.

Ας σταματήσουμε να κάνουμε τα πράγματα πιο σοβαρά στο κεφάλι μας από ότι είναι.

-Αν πολλές φορές δεν μιλήσουμε για αυτό που μας ενοχλεί το πιθανότερο είναι να μην έρθει σε εμάς όχι γιατί μπορεί να μην θέλει αλλά για τι μπορεί να του έχουμε δώσει το μήνυμα ότι «δεν έγινε και τίποτα σπουδαίο».

-Αν νιώθουμε μόνοι, ας δούμε: Είμαστε όντως μόνοι; Δεν έχουμε κανένα; Δεν είχαμε ποτέ κανένα; Μήπως νιώθουμε μόνοι γιατί αλλιώς έχουμε στο μυαλό μας το «μαζί»; Μήπως ζητάμε πάρα πολλά για να μην νιώθουμε μόνοι;

-Κανείς δεν μπορεί να μας καταλάβει 100%, όχι γιατί μπορεί να μην θέλει αλλά γιατί δεν είναι εμείς. Ο καθένας μας βιώνει τόσο τα ευχάριστα όσο και τα δυσάρεστα συναισθήματα με μοναδικό τρόπο.

Συμπερασματικά,

Δώσε πρώτος αυτό που θέλεις να σου δοθεί. Δώστο επειδή το θέλεις όχι για να πάρεις κάτι αντίστοιχο ή ακόμη περισσότερο. Δεν σου ζήτησε κανείς να δώσεις όλο σου το είναι. Κράτα και για εσένα λίγο χρόνο, φροντίδα και αγάπη ώστε να μην «αδειάσεις» όπως συχνά λες. Δεν υπάρχει λόγος να κλείνεσαι. Σιγουρέψου ότι δεν έχεις κάνει το βήμα σου προς τους άλλους και ότι έχεις ξεκαθαρίσει τη μεριά σου.

Αν ξέρω ποιος είμαι θα σταματήσω να περιορίζω τον εαυτό μου, θα πάψω να του ρίχνω τις ευθύνες για όλα και θα κάνω νέο ξεκίνημα, δεν είναι ποτέ πολύ αργά.

Σταυρούλα Γεωργακοπούλου, Ψυχολόγος, Υπεύθυνη Psychopedia.gr
Κέντρο Δια Βίου Μάθησης 1 –Ε.Ο.Π.Π.Ε.Π.,Υπ.Παιδείας
τηλ.2106413306  (ώρες 11-17.00)
τηλ.6934650265

 

Μουντιάλ: Γιατί οδηγεί τις γυναίκες στην απιστία;

Μουντιάλ: Γιατί οδηγεί τις γυναίκες στην απιστία;

Ενώ οι άνδρες, λόγω Μουντιάλ, είναι κολλημένοι στις οθόνες,  την ίδια ώρα οι γυναίκες έχουν «ελευθέρας» και αλωνίζουν εκτός αγωνιστικού χώρου, σκοράροντας σε ξένα κρεβάτια.

Οι… ποδοσφαιρόπληκτοι κάθε τέσσερα χρόνια κόβουν το σεξ και αφιερώνονται στα στοιχήματα για το ποιος θα πάρει το κύπελλο και ποιος παίκτης θα βάλει τα περισσότερα γκολ. Με δυο – τρία ματς την ημέρα, με παρατάσεις και πέναλτι, κάθονται σερί ως τις πρώτες πρωινές ώρες στην τηλεόραση. Πού καιρός για σεξουαλικές επαφές…

Του λόγου το αληθές έδειξε και η νέα έρευνα του Ανδρολογικού Ινστιτούτου, σε δείγμα πεδίου με χρονικό παράθυρο τον Ιούνιο. Οι επιδόσεις των ανδρών σε συχνότητα επαφών ήταν οι μισές, σε σχέση με όλους τους υπόλοιπους μήνες του χρόνου, ενώ στις γυναίκες η συχνότητα ήταν ίδια ή λίγο ανεβασμένη. Απλά μαθηματικά…

Εικόνα: Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης- Χειρουργός Ουρολόγος- Ανδρολόγος, ιδρυτής και πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών.

«Το εύλογο συμπέρασμα είναι πως, αφού οι άνδρες μείωσαν τις επαφές τους λόγω ποδοσφαιροπληξίας, ενώ οι γυναίκες είχαν ίδιες ή και καλύτερες επιδόσεις την περίοδο αυτή, οι γυναίκες θα έπαιζαν εκτός γηπέδου τις ώρες που οι άνδρες έπαιζαν εντός», λέει ο Δρ. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, χειρουργός ουρολόγος – ανδρολόγος, ιδρυτής και πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών.

Σε πολλές έρευνες του εξωτερικού η μείωση συχνότητας στις ερωτικές επαφές των ανδρών παρατηρήθηκε επανειλημμένα στις αθλητικές Κυριακές και σε μεγάλες διοργανώσεις. 

Οι άρρενες του πλανήτη μειοδοτούν σε επιδόσεις ερωτικές, ενώ πλειοδοτούν σε ασκήσεις κατανάλωσης μπύρας και πίτσας,  αφού η γυναικεία παρουσία την ώρα του ποδοσφαιρικού οργασμού τους προκαλεί συνήθως ένα είδος αλλεργίας. 

«Η βιολογική ερμηνεία της απέχθειας στα οιστρογόνα των γυναικών – ανδρών σε υπερέκκριση ανδρογόνων είναι γονιδιακή και πανάρχαια, γιατί τα ομαδικά αθλήματα οι άνδρες τα ξεκίνησαν ήδη από τους τροφοσυλλέκτες κυνηγούς, μέχρι την εποχή του Πλάτωνα, που έτρεχαν γυμνοί στα στάδια για να ξοδέψουν την τεστοστερόνη των μυών και να αναπτύξουν ίσως την διάνοια των μυαλών», εξηγεί περαιτέρω ο Δρ. Κωνσταντινίδης.

Και προσθέτει: «Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει, λέει ο γνωστός στίχος του Διονύση Σαββόπουλου και ίσως αυτό να εξηγεί πως η γυνή βαριαναστενάζει αλλά και ξενοκοιτάζει, όταν ο σύντροφός της φέρνει την μόνιμη ερωμένη του, τη μπάλα, στο σαλόνι, με τους φωνακλάδες φίλους του μάλα ενοχλητικούς για την αδιάφορη στο σπορ συνήθως γυνή».

Οι ειδικοί του Ανδρολογικού Ινστιτούτου σημειώνουν τους λόγους της γυναικείας απιστίας στην ποδοσφαιρομανία του Μουντιάλ.

Η εκδίκηση της αμαζόνας 

Αυτή η ομαδική υστερία των ανδρών στη θέα της μάχης των γηπέδων ξυπνά πανάρχαιες μνήμες και φόβους των γυναικών, θυμάτων κλοπών και βιασμών στην ιστορία της ανάπτυξης των φύλων και των εθνών (η Αρπαγή των Σαβίνων Γυναικών δημιούργησε τη Ρώμη). Και οι μνήμες αυτές γίνονται εφιάλτες, όταν συνειδητοποιούν ότι ο σύντροφός τους είναι συνέχεια αυτής της αρχαίας συνήθειας της βίας ενάντια στις γυναίκες (το φεμινιστικό γονίδιο ξυπνά) και καλύτερη εκδίκηση από το κεράτωμα ενός αρσενικού, με βεβαιότητες ερωτικές και βιαιότητες ιστορικές, δεν έχει ακόμη εφευρεθεί.

Ερωτικός λόγος (ακουστική διέγερση)

Οι άνδρες, όταν παίζουν ποδόσφαιρο ή όταν απλά παρακολουθούν, συνήθως εκστομίζουν λεκτικές  ατοπίες, αλλά και ουτοπίες για τους αντιπάλους, που έχουν σχέση με το σεξ όλων των ειδών. 

Σύμφωνα με τον χειρουργό ουρολόγο ανδρολόγο, συνεργάτη του Ανδρολογικού Ινστιτούτου, Χρήστο Φλιάτουρα, οι φραστικές υπερβολές θα έκαναν και τον Ντεσάντ να κοκκινίσει. Τα, δε, σαδομαζοχιστικά σχόλια θα υπέβαλλαν στο μαρτύριο της αμφιβολίας για το πρωτότυπο του έργου του και τον βαρόνο Μάζωχ, συγγραφέα του βιβλίου. 

«Οι γυναίκες των ποδοσφαιρόφιλων αντιλαμβάνονται πλέον, ως ευφυή θηλυκά, ότι οι δικοί τους άνδρες είναι περισσότερο ικανοί να περιγράφουν τα ανήθικα, παρά να τα κάνουν με τις ίδιες. Γι΄αυτό και αποδράμουν σε αναζήτηση άλλων ανδρών, που θα τις κοιτάζουν σαν γυναίκες και ερωμένες και όχι σαν… ντελιβεράδες πίτσας», λέει χαριτολογώντας ο κ. Φλιάτουρας. 

Οπτική διέγερση (πορνογραφία)

Η αρρενωπότητα είναι ταυτισμένη με τη τεστοστερόνη και την επιθετικότητα – αμφότερες περισσεύουν στο ποδόσφαιρο. Τα ιδρωμένα γυμνασμένα αρσενικά κυνηγούν την νίκη και την παραβίαση της εστίας του αντιπάλου. Οι, δε, μάχες σώμα με σώμα στο γήπεδο μεταφράζονται στον ερωτικό εγκέφαλο με τις μάχες στα ερωτικά κρεβάτια. 

Ως γνωστόν, το σεξουαλικό του ανθρώπου γίνεται πιο έντονο, όσο απομακρύνεται από το πνευματικό. Η βαθειά σκέψη καταστρέφει την ερωτική επιθυμία. Όσο λιγότερο σκεφτόμαστε, τόσο περισσότερο θέλουμε, αυτή είναι η βιολογική εξίσωση του σεξουαλικού μας εαυτού.

Η εκδίκηση της απατημένης

Ερμηνεύοντας τα ευρήματα της έρευνας, ο πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών επισημαίνει ότι στο διάστημα αυτής της μάχης των αρσενικών για την θεά μπάλα, η ερωτική γυναίκα νοιώθει μια βαθειά εγκατάλειψη, μια αδιαφορία, που την οδηγεί σε πρόθυρα νευρικής κρίσης και μίσους για τον καθρέφτη της. 

«Η γυναίκα, ως μεγάλο εχθρό θεωρεί την απουσία επιθυμίας στο βλέμμα του αρσενικού, που την εγκαταλείπει σε δυο περιπτώσεις κυρίως. Όταν αυτός βλέπει ποδόσφαιρο και αδιαφορεί και όταν εστιάζει στις ρυτίδες της, παρά τα μπότοξ που πλήρωσε για να τις εξαφανίσουν. Το πάθος της απατημένης ερωμένης ξέρουμε πού οδηγεί την ανθρώπινη φύση και η Μήδεια είναι μια εκδοχή της ερωτικής εκδίκησης, ενώ στον σύγχρονο κόσμο αυτή η μανία θα μεταφραστεί σε μια δολοφονία του άρρενος, που φοβάται το κέρατο, όπως ο διάολος το λιβάνι», λέει.

Η εκδίκηση της σύγκρισης

Η μητέρα – σύντροφος – σύζυγος – ερωμένη την περίοδο του Μουντιάλ μετατρέπεται ενίοτε και σε υπηρέτη των φίλων του ανδρός, που έχουν κάνει το σαλόνι γήπεδο και αυτή την προσβολή δεν την αντέχει. Γι΄αυτό και θα σαλπάρει σε μέρη εξωτικά και μαγεμένα με άλλους ναύτες και δεν θα κλείσει τα αυτιά της στις… Σειρήνες, που θα της λένε λόγια ερωτικά, αφού, όπως είναι γνωστό, όποιος ψάχνει μακριά από τα αυτιά τον οργασμό της γυναίκας, είναι βαθειά νυχτωμένος.

Η παρεξήγηση 

Οι περισσότεροι άνδρες έχουν την εντύπωση πως η αρρενωπότητα – όσο ταυτίζεται με την αρχετυπική εικόνα, το μεγάλο σώμα και τη μυϊκή δύναμη, με απόλυτο συμβολισμό τον μεγάλο αήττητο φαλλό – τόσο πιο ελκυστική θα γίνεται για το θηλυκό. Εικόνα που ξεκινά από την μητέρα φύση, όπου ο μεγάλος ουρακοτάγκος έχει όλο το χαρέμι, ενώ οι μικρόσωμοι είναι καταδικασμένοι να πεθάνουν ανέραστοι στην άκρη του δάσους. Αυτή η ερμηνεία κάνει τους άνδρες να ξεχνούν πως η γυναίκα θα ερωτεύεται σχεδόν πάντα αυτό που θα την κάνει να γίνεται μητέρα, προστάτιδα του αδυνάτου και ανάπηρου, είτε αυτό είναι άνδρας, είτε το παιδί που γέννησε.

«Οι γυναίκες αυτήν την περίοδο θα ερωτεύονται αρσενικά που θα ανατρέπουν την ακεραιότητα της πανοπλίας, του αρσενικού που φωνάζει στα γήπεδα, ψάχνοντας αυτούς που θα της ψιθυρίζουν στα αυτιά βεβαιότητες για το αρυτίδωτο της ομορφιάς της», τονίζει ο κ. Φλιάτουρας.

Η αποκαθήλωση του πατριάρχη

Η αρρενωπότητα ταυτισμένη με την πατριαρχία, δηλαδή την εξουσία, γίνεται εδώ και εκατόν εξήντα χιλιάδες χρόνια (όση η διάρκεια της ζωής των ανθρωπίδων) το απόλυτο αφροδισιακό για την κατάκτηση του θηλυκού από το αρσενικό. Η αρρενωπότητα, μια επίκτητη διαφορά, κατασκευάζεται συνήθως ως μια πανοπλία, που η ομαδική συμπεριφορά πολλών αρρένων ξορκίζει τη θηλυκότητα στα γήπεδα, στα Κολοσσαία, στα χρηματιστήρια και στην πολιτική, αφήνοντας στη γυναίκα την εξιδανικευμένη θέση της αναπαραγωγής, της μητέρας, της Αγίας, αλλά και της γεροντοκόρης, είτε της ανοργασμικής θεούσας ενίοτε.

«Αυτήν την αδικία του συστήματος η γυναίκα θα την αντιμετωπίζει ευφυώς, είτε με ειρωνεία για τα ανατομικά προσόντα του ανδρός, που η μοίρα δεν τον προίκισε, είτε συγκρίνοντάς τον πάντα με έναν ιδανικό και ανάξιο αυτόχειρα εραστή, που δε θα μοιάζει με τίποτα στον οπαδό της εξέδρας, που έχει κάνει κατάληψη στο σαλόνι του σπιτιού, αναγκάζοντάς την να μετοικήσει σε άλλα γήπεδα, όπου οι κραυγές και οι ψίθυροι των δικών της οργασμών θα της θυμίζουν κάτι ίσως από την ηδονική κραυγή του οπαδού της ομάδας, που παραβίασε την εστία του αντιπάλου, βάζοντας το περιπόθητο γκολ της νίκης» καταλήγει ο κ. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης.

https://andrologia.gr/