);

Αιμορροΐδες: Ποιες ασκήσεις πρέπει να αποφεύγονται;

Αιμορροΐδες: Ποιες ασκήσεις πρέπει να αποφεύγονται;

Η προπόνηση με αντιστάσεις και η προπόνηση αντοχής αυξάνουν τις πιθανότητες για εμφάνιση αιμορροΐδων, μιας πάθησης που ταλαιπωρεί πολύ μεγάλο ποσοστό ανθρώπων. Η ηλικία αποτελεί επιβαρυντικό παράγοντα, καθώς οι σημερινοί αθλητές αλλά και όσοι έχουν ενεργό τρόπο ζωής επιλέγουν να συνεχίζουν αυτές τις δραστηριότητες έως πιο προχωρημένη ηλικία, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο.

«Η άσκηση ωφελεί τον οργανισμό ποικιλοτρόπως. Ενισχύει το καρδιαγγειακό, αναπνευστικό και ανοσοποιητικό σύστημα, ενδυναμώνει τους μυς και βοηθά στη διατήρηση του βάρους σε κανονικά επίπεδα. Παράλληλα, βελτιώνει τη λειτουργία του εντέρου προλαμβάνοντας τη δυσκοιλιότητα, η οποία είναι η κύρια αιτία εμφάνισης της αιμορροϊδοπάθειας. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένοι τύποι άσκησης που θα μπορούσαν να επιδεινώσουν τις φλεγμαίνουσες αιμορροΐδες. Βέβαια, η ύπαρξη της πάθησης δεν πρέπει να αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα και να αποτρέπει τους ασθενείς από την άσκηση. Το μόνο που χρειάζεται είναι η σωστή επιλογή του είδους της γυμναστικής που θα πρέπει να ακολουθούν», επισημαίνει ο γενικός χειρουργός Δρ. Αναστάσιος Ξιάρχος – Διευθυντής της χειρουργικής κλινικής του Ομίλου Ιατρικού Αθηνών – Ιατρικού Περιστερίου και Πρόεδρος της Επιστημονικής Εταιρείας Ορθοπρωκτικής Χειρουργικής (www.axiarchos.gr).

Τι είναι όμως οι αιμορροΐδες και ποιες οι αιτίες εμφάνισής τους; «Οι αιμορροΐδες δεν είναι άλλο από αιμοφόρα αγγεία, μικρές φλέβες και αρτηρίες γύρω από τον πρωκτό ή στο εσωτερικό του ορθού. Το πλέγμα που σχηματίζουν είναι γεμάτο με αίμα, το οποίο κατά την αφόδευση αδειάζει και ξαναγεμίζει μετά το πέρας της λειτουργίας αυτής. Κατά τη διάρκεια της κένωσης δρα σαν προστατευτικό μαξιλάρι στην περιοχή που βρίσκεται ο σφιγκτήρας του πρωκτού, ο οποίος συγκρατεί τα κόπρανα μέσα στο τελευταίο μέρος του εντέρου, αλλά και επιτρέπει την δίοδό τους κατά την αφόδευση. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν οι αιμορροΐδες διογκώνονται, μεγαλώνουν και φουσκώνουν και οι ιστοί που τις κρατούν στη θέση τους χαλαρώνουν, οπότε προκύπτει η αιμορροϊδοπάθεια. Η πάθηση συχνά προκαλεί συμπτώματα που περιλαμβάνουν αιμορραγία, πόνο, κνησμό ή πρήξιμο. Κύριο αίτιο εμφάνισής της είναι η εξασθένιση των μυών και του συνδετικού ιστού στην περιπρωκτική περιοχή που σχετίζεται συνήθως με την ηλικία. Εκτός από την ηλικία, η εγκυμοσύνη και η παχυσαρκία είναι επίσης πρωταρχικοί παράγοντες κινδύνου», εξηγεί ο Δρ. Ξιάρχος.

Η τακτική άσκηση συστήνεται, αφού βοηθά στην πρόληψη και στη θεραπεία τους, δεδομένου ότι προωθεί τις φυσιολογικές κενώσεις του εντέρου, οι οποίες με τη σειρά τους μπορούν να αποτρέψουν τη δυσκοιλιότητα και την τάνυση κατά την κένωση. Η ενίσχυση των μυών και η βελτίωση της ροής του αίματος που προκαλεί η άσκηση συμβάλει και στη θεραπεία τους. Οι ασκήσεις που προωθούν την καρδιαγγειακή υγεία, καθώς και οι ασκήσεις γιόγκα και πιλάτες ωφελούν, όπως και όσες βελτιώσουν τον μυϊκό τόνο, δυναμώνουν τους κοιλιακούς μυς, τον μυ του σφιγκτήρα και τον πρωκτικό ιστό.

Όμως, μερικές ασκήσεις προκαλούν πίεση στις φλέβες της περιοχής που μπορεί να επιδεινώσουν την κατάσταση των αιμορροΐδων. «Καταρχάς είναι εξαιρετικής σημασίας η αποφυγή οποιασδήποτε δραστηριότητας προκαλεί ενόχληση ή πόνο. Σπορ όπως η ιππασία, η ποδηλασία και η κωπηλασία μπορεί να επιδεινώσουν το πρόβλημα, εξαιτίας της πίεσης που προκαλούν στην περιοχή του πρωκτού. Σοβαρό πρόβλημα δημιουργεί και η άρση βαρών (και όχι μόνο στους αθλητές αλλά και σε όλους όσοι σηκώνουν βάρη στην καθημερινότητά τους), αφού η πίεση στην περιοχή της κοιλιάς και του πρωκτού -ιδίως σε όσους κρατούν την αναπνοή τους πιέζοντας κατά την εκπνοή (ελιγμός Valsalva)- επιδεινώνει το πρόβλημα», προειδοποιεί ο Δρ. Ξιάρχος.

Η ύπαρξη αιμορροϊδοπάθειας δεν πρέπει να αποτελεί εμπόδιο στην επιθυμία του ασθενή να γυμνάζεται. Ακόμα και επαγγελματίες αθλητές σε αθλήματα που δημιουργούν σημαντική κοιλιακή και αρτηριακή πίεση που μπορούν να προπονούνται σκληρά και να είναι ανταγωνιστικοί. «Με τη συνεργασία προπονητή, αθλητή και ειδικού γιατρού και την τροποποίηση των τεχνικών προπόνησης είναι εφικτή η ελαχιστοποίηση των συμπτωμάτων, αλλά και η πρόληψη της πάθησης. Παράλληλα, οι αθλητές πρέπει να υιοθετούν ορισμένες απλές οδηγίες που δίνονται σ’ όλους τους ανθρώπους που ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου για εμφάνιση αιμορροΐδων. Το τρίπτυχο: περισσότερες ίνες, περισσότερα υγρά και περισσότερη άσκηση, είναι ο χρυσός κανόνας», συμβουλεύει.

Εάν όμως το τρίπτυχο αυτό δεν αρκεί για την αποφυγή της δυσκοιλιότητας, συστήνονται καθαρτικά που βοηθούν στις κενώσεις. Όταν τα συμπτώματα είναι ενοχλητικά και δεν υποχωρούν με συντηρητικές μεθόδους, τότε απαιτείται χειρουργική επέμβαση για να διακοπεί η παροχή αίματος.

Σύμφωνα με τον Δρ. Ξιάρχο, η καθοδηγούμενη με υπέρηχο απολίνωση των αιμορροϊδικών αρτηριών είναι μια ελάχιστα επεμβατική μέθοδος, που αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια στηριζόμενη στη γνώση της ανατομίας των αιμορροϊδικών αγγείων και της σχέσης αιματικής ροής και δημιουργίας αιμορροϊδικών όζων, για την αντιμετώπιση της αιμορροϊδοπάθειας. Οι εντοπισμένες με υπέρηχο Doppler αιμορροϊδικές αρτηρίες απολινώνονται, διακόπτεται η κυκλοφορία του αίματος, οι αιμορροΐδες παύουν να τροφοδοτούνται, ατροφούν και συρρικνώνονται. Πρόκειται για μια ανώδυνη μέθοδο που δεν απαιτεί χρήση γενικής αναισθησίας, ούτε τομές και ολοκληρώνεται σε περίπου 15-30 λεπτά, οπότε ο ασθενής επιστρέφει στο σπίτι του την ίδια ημέρα χωρίς την ανάγκη φροντίδας ή φαρμακευτικής αγωγής.

Αρθροπλαστική ισχίου: Η επέμβαση χαρίζει χρόνια ζωής στους ασθενείς

Αρθροπλαστική ισχίου: Η επέμβαση χαρίζει χρόνια ζωής στους ασθενείς

Πολλαπλά είναι τα οφέλη της υποβολής σε ολική αρθροπλαστική ισχίου, καθώς, πέραν της βελτίωσης της ποιότητας ζωής που προσφέρει, μπορεί να αυξήσει ελαφρά και το προσδόκιμο ζωής εντός της δεκαετίας μετά την επέμβαση. Σε αρθροπλαστική ισχίου υποβάλλονται οι ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα, την πιο συχνή μορφή αρθρίτιδας που προκύπτει από τη φθορά των χόνδρων, των συνδέσμων και των οστών της άρθρωσης, εξαιτίας της γήρανσης αλλά και εξαιτίας τραυματισμού.

«Οι περισσότεροι ασθενείς με συμπτωματική οστεοαρθρίτιδα υποβάλλονται σε ολική αρθροπλαστική ισχίου για να ανακουφιστούν από τον επίμονο πόνο, που δεν ανταποκρίνεται σε καμία άλλη θεραπεία. Η εξάλειψή του και η μεγαλύτερη κινητικότητα των αρθρώσεων επιφέρουν βελτίωση της δραστηριότητας των ασθενών και της ποιότητας ζωής. Από τη συγκεκριμένη μελέτη φαίνεται ότι προσθέτει και χρόνια ζωής τη δεκαετία μετά τη χειρουργική επέμβαση, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο σε ηλικία και φύλο πληθυσμό. Αν και είναι πολυπαραγοντικοί οι λόγοι της αύξησης της επιβίωσης, μεταξύ αυτών είναι και ότι η εξάλειψη του πόνου και η καλύτερη λειτουργικότητα της άρθρωσης καθιστά ικανούς τους ασθενείς να κινούνται περισσότερο. Συνέπεια αυτού είναι η βελτίωση της καρδιαγγειακής τους υγείας και η διατήρηση του βάρους τους σε φυσιολογικά επίπεδα, με τα γνωστά σε όλους οφέλη», διευκρινίζει ο εξειδικευμένος στις αρθροπλαστικές ισχίου και γόνατος ορθοπαιδικός χειρουργός Δρ. Αθανάσιος Τσουτσάνης.

Σύμφωνα με τη δημοσιευμένη μελέτη στο Clinical Orthopaedics and Related Research, ο Peter Cnudde, MD και οι συνάδελφοί του χρησιμοποίησαν δεδομένα από το σουηδικό μητρώο αρθροπλαστικής ισχίου για να εντοπίσουν 131.808 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ολική αρθροπλαστική της άρθρωσης. Οι ερευνητές συνέκριναν την επιβίωση των ασθενών ή τη σχετική επιβίωση με δεδομένα επιβίωσης ανά ηλικία και φύλο του σουηδικού πληθυσμού. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι υπάρχει αύξηση στο ποσοστό επιβίωσης εντός της δεκαετίας μετά την επέμβαση. Συγκεκριμένα, οι χειρουργημένοι ασθενείς είχαν 1% αυξημένο ποσοστό επιβίωσης 1 χρόνο μετά από μετά την επέμβαση, ποσοστό που αυξήθηκε στο 3% μετά από 5 χρόνια. Μετά από 10 χρόνια, η διαφορά ήταν 2% και μετά από 12 χρόνια το ποσοστό μεταξύ εκείνων που είχαν υποβληθεί σε ολική αρθροπλαστική ισχίου και του γενικού πληθυσμού εξισώθηκε. Επίσης, παρατηρήθηκε παρόμοιο ποσοστό επιβίωσης στους ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ολική αρθροπλαστική ισχίου λόγω της νόσου του ισχίου της παιδικής ηλικίας.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, η διαφορά ήταν σημαντική κυρίως στους ασθενείς που διαγνώστηκαν με πρωτογενή οστεοαρθρίτιδα. Αυτή η πάθηση, που αφορά τη φθορά της άρθρωσης λόγω της γήρανσης, αντιστοιχούσε στο 91% των ασθενών που υποβλήθηκαν σε ολική αρθροπλαστική ισχίου. Ωστόσο, σε ασθενείς με άλλες διαγνώσεις – συμπεριλαμβανομένης της οστεονέκρωσης, της φλεγμονώδους αρθρίτιδας και της δευτεροπαθούς οστεοαρθρίτιδας – η επιβίωση μετά από την ολική αρθροπλαστική ισχίου ήταν μικρότερη σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό. Δεν αποτελεί έκπληξη και το γεγονός ότι οι ασθενείς με περισσότερες συννοσηρότητες είχαν μικρότερη επιβίωση μετά από την υποβολή τους σε ολική αρθροπλαστική ισχίου. Επίσης, μικρότερη επιβίωση παρατηρήθηκε στους ανύπαντρους ασθενείς αλλά και σε όσους δεν είχαν υψηλή εκπαίδευση.

Κατά τον Δρ. Cnudde τα ευρήματα της μελέτης δεν θα πρέπει να προτρέψουν τους χειρουργούς να συστήνουν στους ασθενείς τους την ολική αρθροπλαστική ισχίου μόνο και μόνο για να ζήσουν περισσότερο. Όμως, είναι πιθανό μετά από μια επιτυχή επέμβαση οι ασθενείς να έχουν περισσότερες πιθανότητες να παρατείνουν τη ζωή τους.

Σύμφωνα με τον Δρ. Τσουτσάνη, η πρόληψη ή η καθυστέρηση της εκδήλωσης της πάθησης είναι το αρχικό ζητούμενο. Αυτή μπορεί να επιτευχθεί με τη διατήρηση ενός κανονικού βάρος και την τακτική άσκηση, η οποία ενδυναμώνει τους μυς γύρω από την άρθρωση. Οι δυνατότεροι μύες βοηθούν στην αποφυγή φθοράς του χόνδρου της άρθρωσης του ισχίου. Στην περίπτωση αποτυχίας των μέτρων αυτών (ή όταν κληρονομικοί λόγοι ή τραυματισμός είναι η αιτία της εκδήλωσής της) αλλά και των προσπαθειών ελέγχου των συμπτωμάτων με συντηρητικά μέσα, η οστεοαρθρίτιδα θεραπεύεται χειρουργικά. Ειδάλλως, η κάθε κίνηση του ασθενή επηρεάζεται, καθιστώντας τη ζωή του βασανιστική.

«Η αντικατάσταση ισχίου είναι μια χειρουργική διαδικασία κατά την οποία το ισχίο αφαιρείται και αντικαθίσταται με μια τεχνητή άρθρωση. Τέτοιες χειρουργικές αντικαταστάσεις πραγματοποιούνται εδώ και χρόνια και οι χειρουργικές τεχνικές βελτιώνονται συνεχώς. Οι ελάχιστα επεμβατικές χειρουργικές τεχνικές που έχουν αναπτυχθεί τις τελευταίες δεκαετίες έχουν περιορίσει σημαντικά την ταλαιπωρία των ασθενών. Όμως, υπάρχουν πολλές που διαφημίζονται ως ελάχιστα επεμβατικές μα στην ουσία είναι τεχνικές μόνο μειωμένων τομών. Η λιγότερο επεμβατική τεχνική είναι η AMIS (Anterior Minimally Invasive Surgery – Πρόσθια Ελάχιστης Επεμβατικότητας Χειρουργική) και η μοναδική ατραυματική. Στην πραγματικότητα, στη πρόσθια προσπέλαση ο χειρουργός περνά ανάμεσα από μυϊκούς και νευρικούς ιστούς για να φτάσει στην άρθρωση, οπότε ο κίνδυνος τραυματισμού των μυών, των τενόντων, των αγγείων και των νεύρων εξαλείφεται. Αποτέλεσμα αυτού είναι ο ασθενής, έχοντας σημαντικά μικρότερο κίνδυνο διεγχειρητικών και μετεγχειρητικών επιπλοκών, να αναρρώνει γρηγορότερα», επισημαίνει ο Δρ. Τσουτσάνης.

Η απλοποίηση της επέμβασης καθιστά ευκολότερη την απόφαση για επέμβαση αντικατάστασης ισχίου, η οποία προσθέτει και ζωντάνια στα χρόνια που θα ζήσει ο ασθενής και χρόνια στη ζωή του.

Εμμηνόπαυση: Η ορμονοθεραπεία μειώνει το σπλαχνικό λίπος

 

Εμμηνόπαυση: Η ορμονοθεραπεία μειώνει το σπλαχνικό λίπος

Οι εμμηνοπαυσιακές γυναίκες που λαμβάνουν ορμονοθεραπεία έχουν λιγότερο σπλαχνικό λιπώδη ιστό και δείκτη μάζας σώματος σε σύγκριση με εκείνες που δεν επιλέγουν αυτή τη θεραπεία για την ύφεση των συμπτωμάτων τους. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε μια νέα μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Endocrine Society Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism. Ωστόσο, οι ερευνητές προειδοποιούν τους γιατρούς να είναι προσεκτικοί μετά τη διακοπή της θεραπείας και τις γυναίκες να ακολουθήσουν πρακτικές προκειμένου να αποφύγουν την αύξηση του σωματικού τους βάρους.

«Η εμμηνόπαυση σηματοδοτεί την οριστική λήξη του εμμηνορρυσιακού κύκλου της γυναίκας, η οποία προκαλείται εξαιτίας της γήρανσης των ωοθηκών και τη μείωση των οιστρογόνων. Διαγιγνώσκεται μετά από 12μηνη απουσία εμμήνου ρύσεως, η οποία συμβαίνει συνήθως όταν η γυναίκα διανύει τη δεκαετία των 40 ή των 50. Είναι μια σταδιακή, βιολογική διαδικασία, που η ηλικία έναρξής της δε σχετίζεται με την εμμηναρχή. Οι εμμηνοπαυσιακές γυναίκες μπορεί να βιώσουν κολπική ξηρότητα και διαταραχές του ύπνου, να έχουν εξάψεις, νυχτερινές εφιδρώσεις, τριχόπτωση, ξηροδερμία αλλά και επιβράδυνση του μεταβολισμού με τις ιδιαίτερα αρνητικές επιπτώσεις που αυτή επιφέρει», μας εξηγεί ο κ. Αντώνιος Χατζηιωαννίδης, επιστημονικά υπεύθυνος του Ενδοκρινολογικού τμήματος του Ιδιωτικού Πολυϊατρείου Ηλιούπολης.

Οι γυναίκες που διέρχονται σ’ αυτή τη φάση της ζωής τους συχνά είναι πιο επιρρεπείς στην αύξηση του βάρους και οι επιστήμονες εξακολουθούν να ερευνούν προκειμένου να ανακαλύψουν τρόπους για τη μείωση των συμπτωμάτων που προκαλούνται. Στη συγκεκριμένη μελέτη οι ερευνητές -με επικεφαλής τον Γεώργιο Ε. Παπαδάκη, MD, FMH, της Υπηρεσίας Ενδοκρινολογίας, CHUV, του πανεπιστημιακού νοσοκομείου της Λωζάνης- θέλοντας να κατανοήσουν καλύτερα την επίδραση της ορμονοθεραπείας στη σύνθεση του σώματος, εξέτασαν στοιχεία από μια υπομελέτη της μελέτης CoLaus, που αφορά την αξιολόγηση των παραγόντων που επηρεάζουν την έκβαση των καρδιαγγειακών νοσημάτων. Οι 1.086 συμμετέχουσες στην υπομελέτη OsteoLaus, ήταν εμμηνοπαυσιακές γυναίκες ηλικίας 50 έως 80 ετών, οι οποίες ρωτήθηκαν εάν λαμβάνουν ή έλαβαν κάποια στιγμή στο παρελθόν εμμηνοπαυσιακή ορμονοθεραπεία. Επιπλέον, υποβλήθηκαν σε Απορροφησιομετρία Ακτίνων Χ Διπλής Ενέργειας (Dual-Energy X-Ray Absorptiometry – DXA), προκειμένου οι ερευνητές να προσδιορίσουν τη σύσταση των μαλακών ιστών τους.

Διαπιστώθηκε ότι όσες βρίσκονταν σε ορμονοθεραπεία τη χρονική περίοδο της μελέτης εμφάνισαν σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα λιπώδους ιστού στην κοιλιά από ό,τι οι γυναίκες που δεν είχαν ποτέ υποβληθεί σε εμμηνοπαυσιακή ορμονοθεραπεία. Επίσης, εκείνες που έκαναν θεραπεία με ορμόνες έτειναν να έχουν ελαφρώς χαμηλότερα επίπεδα ολικής λιπώδους μάζας και Δείκτη Μάζας Σώματος.

Όσον αφορά στις γυναίκες που είχαν υποβληθεί στο παρελθόν σε εμμηνοπαυσιακή ορμονοθεραπεία, τα ευρήματα δεν έδειξαν να υπάρχει επίδραση στον κοιλιακό λιπώδη ιστό. Ανεξάρτητα από το πόσο καιρό οι γυναίκες υποβλήθηκαν σε θεραπεία και πόσο χρονικό διάστημα είχε περάσει από τη χρήση της, τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι η θετική επίδραση εξαφανίζεται μετά την παύση της.

Τα αποτελέσματα της μελέτης ενισχύουν αυτά προηγούμενων μελετών, σύμφωνα με τα οποία η απώλεια οιστρογόνων είναι από τις κύριες αιτίες αύξησης του λίπους στην κοιλιά. Μια προηγούμενη αμερικανική ανασκόπηση του 2014 που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό BioMed Research International έδειξε ότι τα ποσοστά παχυσαρκίας σημειώνουν κατακόρυφη άνοδο μετά την ηλικία των 40 ετών οπότε αρχίζει και η μεταβατική περίοδο στην εμμηνόπαυση. Τα ευρήματά της κατέδειξαν ότι το 65% των γυναικών ηλικίας 40 έως 59 ετών ήταν παχύσαρκες και το 73,8% των γυναικών ηλικίας 60 ετών και άνω ήταν παχύσαρκες. Οι ερευνητές σημείωσαν ότι κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας οι γυναίκες αποθηκεύουν το μεγαλύτερο μέρος του σωματικού τους βάρους ως κοιλιακό λίπος, που ονομάζεται επίσης σπλαγχνικός λιπώδης ιστός. Οι ίδιοι ερευνητές σε επόμενη μελέτη τους διαπίστωσαν ότι η πλήρης απώλεια οιστρογόνων προκαλεί αύξηση του σπλαχνικού λίπους κατά 10% σε μόλις πέντε μήνες.

Όπως εξηγεί περαιτέρω ο κ. Χαζηιωαννίδης, υπάρχουν δύο είδη κοιλιακού λίπους: το υποδόριο, που εντοπίζεται ακριβώς κάτω από το δέρμα και το σπλαχνικό που περιβάλει τα ζωτικά όργανα. Το τελευταίο, διεγείρει την έκκριση ορμονών που εμποδίζουν την επαρκή λειτουργία του παγκρέατος, οπότε αυξάνεται ο κίνδυνος για εμφάνιση διαβήτη τύπου ΙΙ. Επιπλέον οδηγεί σε αύξηση της LDL (κακής) χοληστερόλης αλλά και της αρτηριακής πίεσης. Όλα αυτά αποτελούν παράγοντες κινδύνου για εμφάνιση καρδιαγγειακών παθήσεων αλλά και καρκίνου, όπως έδειξε μια μελέτη του Πανεπιστημίου του Μίτσιγκαν που δημοσιεύθηκε πέρσι στο Oncogene. Από τα αποτελέσματά της καταδείχθηκε ότι ο σπλαχνικός λιπώδης ιστός παράγει μεγάλες ποσότητες ινωδοβλαστικού αυξητικού παράγοντα 2 (FGF2), μια πρωτεΐνη που έχει ευρεία δράση στην κυτταρική επιβίωση και που εμπλέκεται σε μια ποικιλία βιολογικών διεργασιών, συμπεριλαμβανομένης της εμβρυϊκής και κυτταρικής ανάπτυξης, της μορφογένεσης, της αποκατάστασης των ιστών αλλά και της ανάπτυξης όγκων.

Η ορμονοθεραπεία που αποτελείται από οιστρογόνα ή από συνδυασμό οιστρογόνων και προγεστερόνης και χρησιμοποιείται για τον έλεγχο των συμπτωμάτων της εμμηνόπαυσης που σχετίζονται με την πτώση των επιπέδων των οιστρογόνων έχει πλεονεκτήματα αλλά και μειονεκτήματα, όπως δείχνει πλήθος μελετών.  Επίσης, τα τελευταία χρόνια γίνεται λόγος και για τις βιομιμητικές ή βιοπανομοιότυπες ορμόνες (bioidentical hormones), οι οποίες κατασκευάζονται στο εργαστήριο και έχουν την ίδια μοριακή δομή με τις ορμόνες που εκκρίνει φυσικά ο οργανισμός. Κυκλοφορούν στο εμπόριο σε μορφή τζελ ή κρέμας, αλλά δεν έχει ακόμα επαληθευτεί η ασφάλειά τους.

«Η απόφαση σχετικά με τη λήψη ή όχι ορμονοθεραπείας είναι πολύ προσωπική και για τη λήψη της θα πρέπει να συνεκτιμηθεί το ιατρικό ιστορικό της γυναίκας, τα οφέλη και οι πιθανές αρνητικές επιπτώσεις. Όποια κι αν είναι η απόφαση οι γυναίκες θα πρέπει να γνωρίζουν ότι είναι πολύ πιθανή η αύξηση του σπλαχνικού λίπους μετά την εμμηνόπαυση και η γνώση αυτή θα πρέπει να τις προτρέψει να βελτιστοποιήσουν τη διατροφή τους, να γυμνάζονται περισσότερο επιδιώκοντας την καύση κατά το δυνατόν περισσότερων θερμίδων καθημερινά, προκειμένου να αποφύγουν την αύξηση του σωματικού τους βάρους», καταλήγει ο κ. Αντώνιος Χατζηιωαννίδης.

ΩΡΛ έλεγχος στα παιδιά πριν χτυπήσει το πρώτο κουδούνι: είναι απαραίτητος!

ΩΡΛ έλεγχος στα παιδιά πριν χτυπήσει το πρώτο κουδούνι: είναι απαραίτητος!

Οι διακοπές τελείωσαν και μετράμε αντίστροφα για την επιστροφή στα θρανία. Αυτή είναι η κατάλληλη περίοδος για μια επίσκεψη στον ωτορινολαρυγγολόγο μαζί με τα παιδιά μας, καθώς κάποια προβλήματα που, ως γονείς, έχουμε παρατηρήσει σε αυτά, καλό είναι να αντιμετωπιστούν πριν έρθει ο χειμώνας.

Κρεατάκια, αμυγδαλές, ροχαλητό, αλλά και προβλήματα ακοής είναι κάποια από τα πιο συνήθη ζητήματα, που καλείται να επιλύσει ο ειδικός γιατρός.

«Η έγκαιρη διάγνωση διαταραχών της ακοής εξασφαλίζει στο παιδί άριστη θεραπευτική παρέμβαση. Η βαρηκοΐα επηρεάζει την ανάπτυξη της ομιλίας στα παιδιά, γι’ αυτό και η παρέμβαση του ειδικού είναι πολύ σημαντική, ώστε το παιδί να μπορέσει να αναπτύξει τις επικοινωνιακές και τις μαθησιακές του δυνατότητες», επισημαίνει η Δρ. Ανατολή Παταρίδου, χειρουργός ωτορινολαρυγγολόγος κεφαλής-τραχήλου, παιδο-ΩΡΛ, επιστημονική συνεργάτης νοσοκομείου ΥΓΕΙΑ-ΜΗΤΕΡΑ (www.pataridou.gr).

«Πέρα, όμως, από αυτό, υπάρχουν αρκετά προβλήματα, που παρατηρούνται συχνά στα παιδιά, τα οποία, χάρη στην πρόοδο της χειρουργικής αντιμετώπισης στην ωτορινολαρυγγολογία, αντιμετωπίζονται πιο αποτελεσματικά από ό,τι στο παρελθόν. Οπότε η επίσκεψη στον παιδο-ΩΡΛ αυτή την εποχή είναι, θα έλεγα, επιβεβλημένη».

Βέβαια βασική προϋπόθεση, κατά την κυρία Παταρίδου, αποτελεί η προσέγγιση από τον γιατρό, η οποία, όταν χαρακτηρίζεται από αγάπη και από ενδιαφέρον, δίνει εξατομικευμένα την κατάλληλη λύση στο πρόβλημα.

«Να μην ξεχνάμε ότι πολλές φορές το παιδί έχει, ήδη, περάσει από άλλα ιατρεία και είναι ταλαιπωρημένο», επισημαίνει η χειρουργός ωτορινολαρυγγολόγος κεφαλής-τραχήλου, παιδο-ΩΡΛ.

Σημαντική πρόοδος έχει συντελεστεί στις μεθόδους διάγνωσης ασθενειών και προβλημάτων, χάρη στη χρήση των ενδοσκοπίων. Τα ενδοσκόπια εξασφαλίζουν μια σωστή και ολοκληρωμένη διάγνωση, με ακρίβεια. Επιπλέον, χάρη σε αυτά, η εξέταση μπορεί να μετατραπεί σε ευχάριστο παιχνίδι, που οδηγεί ανώδυνα σε μια ολοκληρωμένη διάγνωση, η οποία εγγυάται μια στοχευμένη και ριζική αντιμετώπιση.

Τα πιο συχνά προβλήματα στα παιδιά

Τα πιο συχνά ωτορινολαρυγγολογικά προβλήματα στην παιδική ηλικία είναι οι άπνοιες και το ροχαλητό, που οφείλονται συνήθως στα μεγάλα κρεατάκια και στις υπερτροφικές αμυγδαλές, οι υποτροπιάζουσες αμυγδαλίτιδες και η επίμονη παρουσία υγρού στο αυτί.

Επίσης η βραχνή φωνή, που μπορεί να οφείλεται σε θηλώματα, κάλους, πολύποδες του λάρυγγα ή γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση. Πιο σπάνια η εμφάνιση μιας διόγκωσης στον τράχηλο μπορεί να είναι ένας πρησμένος λεμφαδένας, που οφείλεται σε μια απλή λοίμωξη, κάποια συγγενής κύστη, όπως η κύστη του λεγόμενου θυρεογλωσσικού πόρου ή η βραγχιακή κύστη. Αυτές οι κύστες καλό είναι να αφαιρούνται πριν παρουσιάσουν φλεγμονή.

«Ο έλεγχος του λάρυγγα με το εύκαμπτο ενδοσκόπιο σε περιπτώσεις όπως αυτές, που αναφέρονται παραπάνω, είναι πολύ σημαντικό μέσο, ώστε να εξακριβωθεί αν συνυπάρχει άλλη παθολογία», λέει χαρακτηριστικά η Δρ. Ανατολή Παταρίδου.

Το ροχαλητό και οι άπνοιες είναι συχνά χειρουργικά προβλήματα στα παιδιά, που κυρίως οφείλονται σε μεγάλα κρεατάκια και στις αμυγδαλές. Σήμερα οι επεμβάσεις αυτές γίνονται με τη χρήση ραδιοσυχνοτήτων και νέων δυναμικών εργαλείων, τα οποία εξασφαλίζουν μικρότερο τραυματισμό και πολύ πιο ήπια ανάρρωση.

Η παρουσία υγρού στα αυτιά, δηλαδή η εκκριτική ωτίτιδα, σε κάποιες περιπτώσεις αντιμετωπίζεται με παρακέντηση του τυμπάνου, με ή χωρίς τοποθέτηση σωληνίσκου αερισμού, ώστε να αποφευχθούν οι μόνιμες βλάβες στην ακοή. Επίσης η χρόνια ιγμορίτιδα στα παιδιά, όπως και στους ενήλικες εξάλλου, αντιμετωπίζεται πλέον αποτελεσματικά με την ενδοσκοπική χειρουργική, η οποία διορθώνει την αιτία, χωρίς να βλάπτει τις υγιείς ανατομικές δομές. Σπανιότερα προβλήματα αποτελούν οι συγγενείς κύστες του τραχήλου, με πιο συχνή την κύστη του θυρεογλωσσικού πόρου.

Ο δεκάλογος της καθημερινότητας

Η κα Παταρίδου αναφέρει κάποιες καθημερινές πρακτικές, ώστε τα παιδιά να ζουν καλύτερα:

1. Όταν το παιδί γυρίζει από το σχολείο ή τον παιδικό σταθμό, είναι σημαντικό να το μάθουμε να πλένει αμέσως τα χέρια και τη μύτη του.

2. Αδειάζουμε το δωμάτιό του από περιττά παιχνίδια και πράγματα που είναι εκτεθειμένα στη σκόνη.

3. Καλό είναι να αποφύγουμε τα βαριά χαλιά.

4. Διώχνουμε τα μαλλιαρά κουκλάκια – κυρίως από το κρεβάτι του παιδιού -, γιατί συνήθως κοιμάται κολλώντας τα στο πρόσωπό του.

5. Αφήνουμε το παιδί να συμμετέχει στο μαγείρεμα και στην ετοιμασία του φαγητού και ακολουθούμε τους βασικούς κανόνες της μεσογειακής διατροφής.

6. Δεν βάζουμε στα ντουλάπια και στο ψυγείο μας βιομηχανοποιημένα τρόφιμα, που περιέχουν δεκάδες συντηρητικά, πρόσθετα αρώματα και χημικά.

7. Δίνουμε στο παιδί να καταλάβει πως, σε ό,τι αφορά στη διατροφή, η διαδικασία που εγγυάται το ιδανικό αποτέλεσμα έχει έναν σχετικό κόπο (π.χ., είναι προτιμότερο να στύψουμε έναν φυσικό χυμό από ό,τι να τον σερβίρουμε από το κουτί).

8. Αποφεύγουμε εντελώς το κάπνισμα! Διαφορετικά εκθέτουμε το παιδί μας όχι μόνο στους κινδύνους του παθητικού καπνίσματος, αλλά και στο λεγόμενο «κάπνισμα από τρίτο χέρι».

9. Όταν το παιδί ροχαλίζει έντονα, κάνει άπνοιες στον ύπνο ή δεν απαντάει άμεσα όταν του μιλάμε, πρέπει να το δει ωτορινολαρυγγολόγος. Κάποια παιδιά, που αρρωσταίνουν συχνά με λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού, χρειάζονται χειρουργείο.

10. Γινόμαστε σωστό πρότυπο για το παιδί μας, δείχνοντάς του ότι η άθληση, η σωστή διατροφή και ο καλός ύπνος είναι πολύ σημαντικά στοιχεία για την καλή υγεία.

Κοιλιοπλαστική: Όσα πρέπει να ξέρετε

Κοιλιοπλαστική: Όσα πρέπει να ξέρετε

Η κοιλιοπλαστική είναι μία από τις πιο δημοφιλείς επεμβάσεις, με πολύ καλά αποτελέσματα. Χρειάζεται, ωστόσο, να γνωρίζουμε κάποια πράγματα για αυτήν, πριν μπούμε στο χειρουργείο, προκειμένου να έχουμε κάνει μια σωστή προεργασία σχετικά με την όλη διαδικασία και με την επιλογή του κατάλληλου πλαστικού χειρουργού.

Ο πλαστικός χειρουργός Απόστολος Γαϊτάνης, MD CCST, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Πλαστικής Χειρουργικής και της Διεθνούς Ένωσης Πλαστικών Χειρουργών ISAPS, συνεργάτης του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών (www.agaitanis.gr) λύνει τις βασικότερες απορίες των υποψήφιων για την επέμβαση.

Είναι ο γιατρός μου εξειδικευμένος για την ασφαλή εκτέλεση της επέμβασης;

Όλοι οι πλαστικοί χειρουργοί θα πρέπει να πιστοποιούνται από την Ελληνική Εταιρεία Πλαστικής Επανορθωτικής & Αισθητικής Χειρουργικής. Η πλαστική χειρουργική είναι μια εξαιρετικά πολύπλοκη ειδικότητα, που απαιτεί χρόνια εκπαίδευσης και κατάρτισης. Θα πρέπει να έχει την κατάρτιση, την εμπειρία και τις ικανότητες που απαιτούνται για ασφαλή και επιτυχημένα αποτελέσματα.

Πού εκτελείται η χειρουργική επέμβαση, σε ποια κλινική;

Η κοιλιοπλαστική, όπως και κάθε χειρουργική επέμβαση, πρέπει να πραγματοποιείται σε σύγχρονο νοσοκομείο, που να διαθέτει άριστα καταρτισμένο επιστημονικό και νοσηλευτικό προσωπικό, να παρέχει υπηρεσίες υψηλών προδιαγραφών και να διαθέτει σύγχρονη ιατρική τεχνολογία, παρέχοντας, έτσι, ασφάλεια στους ασθενείς.

Θα μπορούσα να δω φωτογραφίες ασθενών σας πριν από την επέμβαση και μετά;

Ένας εξειδικευμένος και έμπειρος πλαστικός χειρουργός πρέπει να διατηρεί αρχείο με φωτογραφίες πριν και μετά από ασθενείς, ώστε να σας δώσει μια ιδέα για την ποιότητα της εργασίας του.

Υπάρχουν διαθέσιμα σχόλια, που έχουν συνταχθεί από ασθενείς σας;

Η ανάγνωση σχολίων (πάντα ανώνυμα λόγω ιατρικού απορρήτου), που γράφτηκαν από ασθενείς του γιατρού σας, μπορεί να σας είναι χρήσιμη, ώστε να λάβετε μία επιπλέον εικόνα ως προς τον τρόπο που παρέχει τις ιατρικές του υπηρεσίες, το προσωπικό του και το περιβάλλον του ιατρείου του και του νοσοκομείου, με το οποίο συνεργάζεται.

Είμαι καλός υποψήφιος για κοιλιοπλαστική;

Ο πλαστικός χειρουργός σας θα εξετάσει την υγεία σας, το ιατρικό σας ιστορικό και τους στόχους της θεραπείας. Μετά από αξιολόγηση θα μπορέσει να σας απαντήσει αν η κοιλιοπλαστική θα σας δώσει τα αποτελέσματα που θέλετε.

Πώς θα γίνει η επέμβαση στη δική μου περίπτωση;

Ζητήστε από τον χειρουργό σας να σας εξηγήσει τη διαδικασία και τι περιλαμβάνεται στην χειρουργική επέμβαση. Για παράδειγμα, θα επιδιορθωθούν οι κοιλιακοί μύες και θα συνδυαστεί η κοιλιοπλαστική με λιποαναρρόφηση; Πού θα γίνουν οι τομές;

«Όταν ο βαθμός της χαλάρωσης είναι σχετικά μικρός, τότε επιλέγουμε μίνι κοιλιοπλαστική, η οποία πραγματοποιείται με χειρουργική τομή ακριβώς πάνω από το εφήβαιο. Σε μεγαλύτερου βαθμού χαλάρωση πραγματοποιείται κανονική κοιλιοπλαστική, με την τομή να επεκτείνεται από τη μια πλευρά στην άλλη, ενώ συχνά η επέμβαση συνδυάζεται με λιποαναρρόφηση, για καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα. Με την κοιλιοπλαστική γίνεται συρραφή μυών και αφαιρείται το περιττό δέρμα», εξηγεί ο κύριος Γαϊτάνης.

Ποιοι είναι οι κίνδυνοι της χειρουργικής επέμβασης;

Ο χειρουργός σας θα πρέπει να σας εξηγήσει τους πιθανούς κινδύνους και τις επιπλοκές, ώστε να έχετε όλες τις πληροφορίες που χρειάζεστε για να λάβετε αποφάσεις σχετικά με τη μετεγχειρητική σας φροντίδα.

«Οι κίνδυνοι περιορίζονται πολύ, όταν η επέμβαση πραγματοποιείται από ειδικό πλαστικό χειρουργό, με διαπιστωμένη εμπειρία», τονίζει ο Δρ. Γαϊτάνης.

Ποια είναι η διαδικασία ανάρρωσης;

Ρωτήστε τον γιατρό σας για πόσο καιρό θα πρέπει να απουσιάσετε από την εργασία σας και αν θα έχετε κάποιους περιορισμούς, ειδικά τις πρώτες μέρες.

«Ο χρόνος αποκατάστασης συνήθως είναι μια εβδομάδα, αλλά η κανονική επάνοδος στις βαριές δραστηριότητες θα γίνει μετά από τέσσερις εβδομάδες», υπογραμμίζει ο ειδικός.

Πότε θα δω αποτελέσματα;

Οι περισσότεροι υποψήφιοι θέλουν να γνωρίζουν περίπου το πότε μπορούν να περιμένουν να δουν αξιοσημείωτα αποτελέσματα μετά από την χειρουργική επέμβαση.

Εμφανίζονται σταδιακά και ο χρόνος ολοκλήρωσής τους εξαρτάται από ατομικούς παράγοντες. Στο τέλος της αποθεραπείας η κοιλιά εμφανίζεται σφικτή και γεροδεμένη.

Θα έχω ουλές από τη χειρουργική επέμβαση;

Κάθε χειρουργική επέμβαση αφήνει μια ουλή. Ο πλαστικός χειρουργός της επιλογής σας μπορεί να εξηγήσει πού θα είναι η ουλή και πόσο καλά θα εξασθενίσει με την πάροδο του χρόνου.

Οι χειρουργικές τομές διαφέρουν από άτομο σε άτομο, ανάλογα με το δέρμα, αλλά με την πάροδο του χρόνου βελτιώνονται στις περισσότερες περιπτώσεις. Άλλωστε βρίσκονται σε τέτοιο σημείο, ώστε να καλύπτονται από το εσώρουχο ή το μαγιό.

Δωρεά ωαρίων: Πότε αποτελεί επιλογή για το ζευγάρι

 

Δωρεά ωαρίων: Πότε αποτελεί επιλογή για το ζευγάρι

Ολοένα περισσότερα ζευγάρια με πρόβλημα υπογονιμότητας στρέφονται στη δωρεά ωαρίων για να αποκτήσουν παιδί.

Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στις αρχές Ιουλίου στη δημοσιότητα η Εθνική Αρχή Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής (ΕΑΙΥΑ), το 2015 έγιναν στη χώρα μας 4.768 κύκλοι εξωσωματικής γονιμοποίησης με δωρεά ωαρίων. Ο αριθμός αυτός είναι αυξημένος κατά 41% σε σύγκριση με τους αντίστοιχους κύκλους του 2014.

Περισσότεροι από τους μισούς από αυτούς τους κύκλους ήταν επιτυχημένοι, καθώς το 55,1% οδήγησαν σε εγκυμοσύνη.

Ποιες είναι όμως οι ενδείξεις της δωρεάς ωαρίων και ποιες γυναίκες είναι κατάλληλες δωρήτριες; «Ο κύριος λόγος για τη χρήση δωρεάς ωαρίων είναι η υπογονιμότητα που οφείλεται σε μειωμένη ωοθηκική εφεδρεία», λέει ο μαιευτήρας-χειρουργός γυναικολόγος Δρ. Ιωάννης Π. Βασιλόπουλος, MD, MSc, ειδικός στην Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή και ιδρυτικό μέλος του Institute of Life-ΙΑΣΩ. «Αυτό σημαίνει ότι η γυναίκα έχει μειωμένο αριθμό ωοθυλακίων κυρίως λόγω ηλικίας ή πρόωρης ωοθηκικής ανεπάρκειας».

Πρόωρη ωοθηκική ανεπάρκεια

Η πρόωρη ωοθηκική ανεπάρκεια είναι μία διαταραχή κατά την οποία εξαντλούνται ή υπολειτουργούν τα ωοθυλάκια από πολύ πρώιμη ηλικία, μερικές φορές ακόμα και από την εφηβεία. Αυτό έχει ως συνέπεια να εκδηλώνει η γυναίκα εμμηνόπαυση πολύ πριν την φυσιολογική ηλικία των 45-50 ετών.

Υπολογίζεται ότι μία γυναίκα στις 250 στις ηλικίες κάτω των 30 ετών και μία στις 100 σε ηλικία κάτω των 40 ετών εμφανίζουν πρόωρη ωοθηκική ανεπάρκεια. Αυτή μπορεί να οφείλεται σε πολλούς λόγους, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται:

* Χρωμοσωμικές ανωμαλίες κυρίως του χρωμοσώματος Χ (όπως η λεγόμενη γοναδική δυσγενεσία με ή χωρίς σύνδρομο Turner, και το σύνδρομο του εύθραυστου Χ)

* Χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία για καρκίνο.

* Πολλαπλές ενδοκρινικές παθήσεις (π.χ. υποπαραθυρεοειδισμός και υποαδρεναλισμός).

«Λιγότερο συχνά η πρόωρη ωοθηκική ανεπάρκεια είναι επακόλουθο διηθητικών ή λοιμωδών νόσων, όπως η παρωτίτιδα, ή ακόμα και εγχειρήσεων στην πυελική χώρα», προσθέτει ο Δρ. Βασιλόπουλος. «Μπορεί επίσης να είναι αυτοάνοσο νόσημα σε κάποιες περιπτώσεις. Ωστόσο στο 80-90% των περιπτώσεων η αιτιολογία της είναι άγνωστη και έτσι χαρακτηρίζεται ως ιδιοπαθής».

Η ηλικία και άλλες ενδείξεις

Η προχωρημένη ηλικία επίσης είναι σημαντική ένδειξη για δωρεά ωαρίων. Υπολογίζεται ότι η δωρεά είναι απαραίτητη σε περισσότερο από το 70% των γυναικών ηλικίας άνω των 45 ετών οι οποίες προσπαθούν να αποκτήσουν μωρό, αλλά και σε πολλές γυναίκες ηλικίας άνω των 40 ετών. Οι γυναίκες αυτές έχουν μειωμένο αριθμό ωοθυλακίων που κατά κανόνα υποδηλώνει και χαμηλής ποιότητας ωάρια, γιατί η ποιότητα των ωαρίων φθίνει ραγδαία μετά την ηλικία των 35-40 ετών.

Η δωρεά ωαρίων μπορεί επίσης να είναι απαραίτητη σε περιπτώσεις κατά τις οποίες η εξωσωματική γονιμοποίηση έχει αποτύχει κατ’ επανάληψη, καθώς και όταν υπάρχει κίνδυνος η μητέρα να μεταδώσει κάποιο γενετικό νόσημα στα παιδιά της.

Ειδικά όταν αυτό το γενετικό νόσημα ή το όποιο πρόβλημα στο ωάριο είναι μιτοχονδριακό μπορεί να εφαρμοστεί μια πρωτοποριακή μέθοδος που λέγεται μεταφορά μητρικής ατράκτου (spindle transfer ή MST). 

Η τεχνική MST περιλαμβάνει την αφαίρεση του πυρήνα από το ωάριο της μέλλουσας μητέρας και τη μεταφορά του σε ένα ωάριο δότριας από το οποίο έχει αφαιρεθεί ο πυρήνας. Αυτό γίνεται επειδή τα μιτοχόνδρια βρίσκονται εκτός πυρήνα (στο κυτταρόπλασμα) και εφόσον υπάρχει μιτοχονδριακό πρόβλημα πρέπει να απορριφθεί το κυτταρόπλασμα. Τα μιτοχόνδρια είναι οι δομές όπου παράγεται η ενέργεια κάθε κυττάρου (στην προκειμένη περίπτωση του ωαρίου).

Με τη μεταφορά του πυρήνα της μέλλουσας μητέρας στο κυτταρόπλασμα της δότριας δημιουργείται ένα νέο, διορθωμένο ωάριο, χωρίς μιτοχονδριακό πρόβλημα.

Στο Institute of Life-ΙΑΣΩ διεξάγεται, έπειτα από ειδική άδεια της ΕΑΙΥΑ, μεγάλη έρευνα με τη μέθοδο αυτή για να διαπιστωθεί εάν μπορεί να βοηθήσει:

* Γυναίκες με ενδομητρίωση, εφόσον έχουν προηγουμένως εξαντληθεί οι υπόλοιπες θεραπευτικές επιλογές

* Γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, με επαναλαμβανόμενες αποτυχίες στις προσπάθειες εξωσωματικής

* Γυναίκες αυξημένης αναπαραγωγικής ηλικίας

* Γυναίκες με επαναλαμβανόμενες αποτυχίες εμφύτευσης καλής ποιότητας εμβρύων ή επαναλαμβανόμενες αποβολές. 

Στην έρευνα του Institute of Life- ΙΑΣΩ συμμετέχουν γυναίκες ηλικίας κάτω των 40 ετών οι οποίες ουσιαστικά πάσχουν από υπογονιμότητα εξαιτίας φτωχής ποιότητας ωαρίων και οι οποίες είχαν τουλάχιστον δύο αποτυχημένους κύκλους εξωσωματικής γονιμοποίησης με ή χωρίς εμβρυομεταφορά.

Η μελέτη άρχισε τον Μάιο του 2017 και θα διαρκέσει έως τον Μάρτιο του 2022.

Οι δότριες

Ποιες γυναίκες όμως είναι κατάλληλες δότριες ωαρίων; «Με βάση την ισχύουσα νομοθεσία, οι δότριες πρέπει να έχουν ηλικία άνω των 18 ετών αλλά να μην έχουν συμπληρώσει το 35ο έτος της ηλικίας τους», απαντά ο Δρ. Βασιλόπουλος.

Ωστόσο το ηλικιακό όριο μπορεί να αυξηθεί στα 40 έτη αν συντρέχει σπουδαίος λόγος, ύστερα από απόφαση της Αρχής Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής.

Οι δότριες πρέπει επίσης να έχουν πλήρη δικαιοπρακτική ικανότητα (επομένως να μην έχουν τεθεί σε δικαστική συμπαράσταση), καθώς και να είναι υγιείς.

Δεν γίνονται δεκτές ως δότριες οι γυναίκες που πάσχουν από κληρονομικά, γενετικά ή μεταδοτικά νοσήματα.

Αν η γυναίκα είναι έγγαμη ή συζεί με ελεύθερη ένωση, απαιτείται και η έγγραφη συναίνεση του συζύγου ή συντρόφου, πέρα από τη δική της έγγραφη συναίνεση να προσφέρει τα ωάριά της για την τεκνοποίηση τρίτων προσώπων.

Η διαδικασία της δωρεάς ωαρίων και της εμφύτευσης είναι παρόμοια με την κλασική εξωσωματική γονιμοποίηση. Η λήψη των ωαρίων από τη δότρια γίνεται αφού πρώτα περάσει από μια σειρά εξετάσεων που αφορούν γενικά την υγεία της, την φυσική και νοητική της κατάσταση, αλλά και το γενετικό υλικό της (πρέπει να εξασφαλιστεί ότι δεν είναι η ίδια φορέας κάποιας άγνωστης γενετικής νόσου).

Όταν ο έλεγχος είναι επιτυχημένος, υποβάλλεται σε ωοθηκική διέγερση με ενέσιμες ορμόνες και όταν έρθει η κατάλληλη μέρα, γίνεται η ωοληψία.

Η δότρια είναι ανώνυμη και έτσι δεν επιτρέπεται η δωρεά ωαρίων σε γνωστούς της.

Όσον αφορά, τέλος, την ασφάλεια της μεθόδου, «οι όποιοι κίνδυνοι είναι εξίσου χαμηλοί με εκείνους που θα διέτρεχε μια γυναίκα εάν προχωρούσε σε ωοληψία για να αποκτήσει δικό της παιδί», καταλήγει ο Δρ. Βασιλόπουλος.

Παιδιά: Ποια αθλήματα είναι επικίνδυνα για τραυματισμό στα μάτια

Παιδιά: Ποια αθλήματα είναι επικίνδυνα για τραυματισμό στα μάτια

Οι τραυματισμοί των ματιών αποτελούν την κυριότερη αιτία απώλειας της όρασης στα παιδιά σχολικής ηλικίας, με τους τραυματισμούς στη διάρκεια αθλημάτων να είναι οι πιο συνηθισμένοι. Ευτυχώς, στο 90% των περιπτώσεων οι σοβαροί τραυματισμοί των ματιών στη διάρκεια της άθλησης μπορούν να αποφευχθούν.

«Οι πιθανότητες τραυματισμού στο μάτι εξαρτώνται από τη δραστηριότητα», λέει ο χειρουργός-οφθαλμίατρος Δρ. Αναστάσιος-Ι. Κανελλόπουλος, MD, ιδρυτής και επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Οφθαλμολογίας LaserVision, καθηγητής Οφθαλμολογίας Πανεπιστημίου Νέας Υόρκης, NYU Medical School. «Το μπάσκετ είναι η κύρια αιτία τραυματισμού των ματιών στην εφηβεία, ενώ πολλοί τραυματισμοί συμβαίνουν κατά τα αθλήματα με ρακέτες, τα αθλήματα στο νερό αλλά και το ποδόσφαιρο».

Στην πραγματικότητα, τα αθλήματα μπορεί να ταξινομηθούν ως χαμηλού, υψηλού ή πολύ υψηλού κινδύνου για τραυματισμό στα μάτια.

Τα αθλήματα χαμηλού κινδύνου είναι αυτά που κατά κανόνα δεν απαιτούν επαφή με άλλα άτομα, ούτε χρήση μπάλας, ρακέτας, ροπάλου ή άλλου εξοπλισμού χειρός. Παραδείγματα χαμηλού κινδύνου αθλημάτων είναι η κολύμβηση, ο χορός, η ενόργανη γυμναστική, το τρέξιμο, το βάδην κ.λπ.

Τα υψηλού κινδύνου αθλήματα συχνά χρησιμοποιούν εξοπλισμό ή/και μπορεί να εμπεριέχουν σωματική επαφή, έκθεση στον ήλιο ή έκθεση σε επιβλαβή αντικείμενα. Παραδείγματα τέτοιων αθλημάτων είναι το μπάσκετ, το μπέιζμπολ, το χόκεϊ, το ποδόσφαιρο, το ράγκμπι, το λακρός κ.λπ. Η ποδηλασία σε υπαίθριους χώρους, η ξιφασκία, το τένις, το πινγκ πονγκ και τα άλλα αθλήματα με ρακέτες επίσης είναι υψηλού κινδύνου.

Πολύ υψηλό κίνδυνο τραυματισμού στα μάτια έχουν τα αθλήματα που περιλαμβάνουν άμεση επαφή με το πρόσωπο, όπως το μποξ, η πάλη, οι πολεμικές τέχνες κ.λπ.

Τί είδους τραυματισμοί μπορεί να συμβούν; «Είναι πολλοί και διαφορετικοί, αλλά πιο συχνοί είναι αυτοί που οφείλονται σε αμβλύ τραύμα, δηλαδή σε πρόσκρουση αντικειμένου με το μάτι», απαντά ο Δρ. Κανελλόπουλος.

Πιο επικίνδυνα για σοβαρό τραυματισμό του βολβού και πιθανή απώλεια όρασης είναι τα αθλήματα στα οποία χρησιμοποιείται μπάλα μικρού μεγέθους (μικρότερη από αυτή του τένις). Τα κτυπήματα με μπάλες μεγάλου μεγέθους μπορεί να απειλήσουν κυρίως τα οστά γύρω τον βολβό του ματιού, καθώς και το κεφάλι (κυρίως διάσειση εγκεφάλου).

Η μελανιά στο μάτι (ή «μαυρισμένο» μάτι) συνήθως υποδηλώνει τραύμα γύρω από το μάτι, αλλά σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να συνοδεύεται και από βλάβη στο ίδιο το μάτι.

Πιο σοβαροί τραυματισμοί είναι το κάταγμα της οφθαλμικής κόγχης (δηλαδή το κάταγμα στο οστό κάτω από τον βολβό του ματιού), η ρήξη του οφθαλμικού βολβού και η αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς χιτώνα. Ο αμφιβληστροειδής βρίσκεται βαθιά μέσα στο μάτι και περιέχει τα κύτταρα που είναι υπεύθυνα για την όραση. Γι’ αυτό υπάρχει κίνδυνος τύφλωσης, αν δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως η αποκόλλησή του.

Άλλα είδη τραυματισμών στα μάτια είναι οι διεισδυτικοί τραυματισμοί (διάτρηση του ματιού) που αναπτύσσονται όταν μπαίνει στο μάτι κάποιο αντικείμενο. Κλασικά παραδείγματα είναι να σπάσουν τα γυαλιά που φοράει το παιδί και ένα κομμάτι γυαλί να μπει στο μάτι ή το να κτυπήσει ένα παιδί με το δάκτυλό του το μάτι ενός συμπαίκτη ή αντιπάλου του. Οι διεισδυτικοί τραυματισμοί κυμαίνονται από ήπια έως βαθιά κοψίματα στο βολβό του ματιού.

Τέλος, υπάρχουν και οι τραυματισμοί από την υπεριώδη ακτινοβολία (UV) του ηλίου, που είναι πιο συχνοί με τις υπαίθριες δραστηριότητες, όπως η ποδηλασία, το σκι και τα άλλα αθλήματα στο νερό και στο χιόνι κ.λπ.

Η πρόληψη

«Οι επιπτώσεις των τραυματισμών μπορεί να είναι από ήπιες έως πολύ σοβαρές, καθώς σε μερικές περιπτώσεις οδηγούν σε μερική ή πλήρη απώλεια της οράσεως», λέει ο Δρ. Κανελλόπουλος. «Επομένως, τα παιδιά και οι γονείς τους πρέπει να συμβουλεύονται έναν εξειδικευμένο οφθαλμίατρο για τους τρόπους προστασίας, κυρίως όταν οι ανήλικοι πρόκειται να συμμετάσχουν σε σπορ υψηλού ή πολύ υψηλού κινδύνου».

Το πρώτο βήμα της πρόληψης είναι ο ετήσιος οφθαλμολογικός έλεγχος πριν από την έναρξη της άθλησης. «Μην ξεχάσετε στη διάρκειά του να ενημερώσετε τον οφθαλμίατρο αν το παιδί έχει ιστορικό προβλημάτων με τα μάτια ή αν στην οικογένειά σας υπάρχει ιστορικό προβλημάτων στον αμφιβληστροειδή χιτώνα», συνιστά ο ειδικός. «Αν υπάρχει τέτοιο ιστορικό, είναι απαραίτητο να φορά το παιδί ειδικά προστατευτικά ματιών όταν αθλείται».

Επιπλέον, αν το παιδί πρόκειται να ασχοληθεί με υπαίθρια δραστηριότητα, έχει ζωτική σημασία να φορά ένα καλό ζευγάρι γυαλιών ηλίου.

Ωστόσο, ούτε τα γυαλιά ηλίου ούτε τα διορθωτικά γυαλιά οράσεως ή οι φακοί επαφής μπορούν να προστατεύσουν τα μάτια από τα τραύματα λόγω πρόσκρουσης ή διείσδυσης, υπογραμμίζει ο Δρ. Κανελλόπουλος. Αντιθέτως, «μπορεί να αυξάνουν τους κινδύνους, διότι δημιουργούν ένα ψευδές αίσθημα ασφαλείας», τονίζει. «Αν το παιδί χρειάζεται γυαλιά οράσεως ή φακούς επαφής, είναι απαραίτητο να φορά από πάνω τους ειδικά προστατευτικά γυαλιά. Και αυτό ισχύει ακόμα και για τα αθλήματα στα οποία θα φορά επιπροσθέτως κράνος ή μάσκα (π.χ. ράγκμπι, ξιφασκία κ.λπ.)».

Η αντιμετώπιση

Εάν το παιδί κτυπήσει στο μάτι, δεν πρέπει να προσπαθήσει να αντιμετωπίσει το τραύμα μόνο του. Και αυτό, διότι άλλα μπορεί να νιώθει και άλλα να έχει. Η αμυχή στο μάτι, λ.χ., δημιουργεί την αίσθηση ότι υπάρχει ξένο σώμα (π.χ. μια βλεφαρίδα) την οποία δεν μπορεί να δει για να την αφαιρέσει. Επομένως, αν τρίψει το μάτι του μπορεί να κάνει μεγαλύτερη ζημιά.

Άμεση εξέταση από τον οφθαλμίατρο απαιτείται αν μετά το κτύπημα εκδηλωθούν συμπτώματα όπως διαταραχή ή απώλεια της όρασης, έντονος πόνος, αίμα στο μάτι, εκροή πύου ή υγρού από το μάτι, εμφανές κόψιμο (στον βολβό του ματιού, το βλέφαρο ή στην περιοχή γύρω από το μάτι), αντικείμενο μέσα στο μάτι ή πρήξιμο που «κλείνει» το μάτι.

«Οι περισσότεροι τραυματισμοί στα μάτια απαιτούν θεραπεία, η οποία εξαρτάται από το είδος και τη σοβαρότητα του τραυματισμού», λέει ο Δρ. Κανελλόπουλος. «Ωστόσο στις σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να απαιτηθεί ακόμα και χειρουργική επέμβαση. Σε κάθε περίπτωση, το παιδί δεν πρέπει να επιστρέψει στην άθληση εάν δεν αποθεραπευτεί εντελώς και δεν πρέπει ποτέ να συμμετέχει στα σπορ παίρνοντας παυσίπονα ή βάζοντας τοπικά αναισθητικά. Δεν πρέπει επίσης να επιστρέψει στην άθληση εάν έχει οποιαδήποτε διαταραχή της όρασης εξαιτίας του τραυματισμού. Και βεβαίως μετά από την αποθεραπεία του δεν πρέπει ποτέ ούτε να ξαναπροπονηθεί, ούτε να ξαναγωνιστεί χωρίς να φορά ειδικά προστατευτικά ματιών».

Νέα σχολική χρονιά: συμβουλές για τους μικρούς μας φίλους

Νέα σχολική χρονιά: συμβουλές για τους μικρούς μας φίλους

Με τη νέα σχολική χρονιά πρέπει να δώσουμε ορισμένες συμβουλές στους μικρούς μας φίλους, για να αποφευχθούν προβλήματα στη σπονδυλική τους στήλη.

Κατά πρώτον, το βάρος της σχολικής τσάντας δεν πρέπει να υπερβαίνει το 10% του σωματικού τους βάρους. Αυτό σημαίνει για ένα παιδί 6-8 ετών το βάρος της σχολικής τσάντας δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 3 (τρία) κιλά, πρέπει δε η τσάντα να μεταφέρεται στις πλάτες για τη σωστή κατανομή του βάρους της. Η πιο σωστή επιλογή για την τσάντα είναι αυτή τύπου “ τρόλεϋ ” και να έχει όσο το δυνατόν μικρότερο βάρος.

Μια τσάντα πολύ βαριά, που μεταφέρεται αρκετό χρόνο από άτομα που δεν έχει αναπτυχθεί καλά το μυϊκό τους σύστημα, μπορεί να είναι παράγοντας κινδύνου για πόνους στην πλάτη.

Ωστόσο, δεν έχει αποδειχθεί κάποια σχέση της σχολικής τσάντας με σκολίωση ή κύφωση, η οποία εμφανίζεται σε επτά παιδιά από τα χίλια κάθε χρόνο.

Μπορεί όμως να υπάρχουν επιπτώσεις στην αναπνοή των μαθητών, διότι το υπερβολικό βάρος της τσάντας επιδρά στην κόπωση των αναπνευστικών μυών.

Ο Φυσικοθεραπευτής κ. Γιώργος Χατζηθεοδωρίδης, δίνει τις ακόλουθες χρηστικές οδηγίες:

Το Γραφείο

Το γραφείο του μαθητή θα πρέπει να είναι ανάλογο του ύψους του. Όταν ακουμπά τα χέρια του στο γραφείο, οι ωμοπλάτες θα πρέπει να είναι χαλαρές. Η χειρότερη θέση είναι όταν είναι σκυμμένος μπροστά. Όταν κάθεται, θα πρέπει να διατηρούνται οι κυρτότητες της σπονδυλικής στήλης χωρίς να αυξομειώνονται. Η λεκάνη πρέπει να ακουμπά καλά στην καρέκλα. Ομοίως, η μέση πρέπει να εφάπτεται καλά στην πλάτη της καρέκλας. Το κεφάλι να είναι ευθυγραμμισμένο με τον λαιμό και τα πόδια να ακουμπούν καλά στο πάτωμα. Επίσης, είναι λάθος να διαβάζουμε στο ντιβάνι ή στο κρεβάτι, διότι η σπονδυλική στήλη παίρνει λάθος μορφή (παραμορφώνεται).

Η Καρέκλα

Η ιδανική καρέκλα θα πρέπει να είναι ρυθμιζόμενη καθ΄ύψος και η πλάτη της καρέκλας θα πρέπει να έχει μια κλίση 95 – 110 μοίρες. Επιπλέον θα πρέπει να υπάρχουν βραχίονες για να στηρίζονται καλά τα χέρια.

Το PC ή το TABLET

Όταν χρησιμοποιούμε το tablet, πρέπει να έχουμε σωστή θέση. Δεν πρέπει να το έχουμε στα πόδια μας και να είμαστε σκυμμένοι. Θα πρέπει να το τοποθετούμε σε σταθερή επιφάνεια: γραφείο ή τραπέζι. Αν η σπονδυλική στήλη έχει θέση κάμψης για αρκετή ώρα, μπορεί να προκληθεί πόνος στον αυχένα, στην πλάτη ή στη μέση. Μια συμβουλή είναι να κάνουμε μικρά διαλείμματα κάθε μισή ώρα, να τεντώνουμε τη σπονδυλική στήλη και να αλλάζουμε θέση.

Η φωτεινότητα του δωματίου

Θα πρέπει να δίνουμε αρκετή προσοχή στη φωτεινότητα του δωματίου όπου μελετά ο μαθητής. Για την ιδανική φωτεινότητα θα πρέπει να υπάρχουν δύο πηγές φωτισμού: μία φυσική και μία τεχνική ρυθμιζόμενη σε ένταση. Πιο συγκεκριμένα για τους δεξιόχειρες το φυσικό φως θα πρέπει να εισέρχεται από αριστερά. Ένα επιτραπέζιο πορτατίφ γραφείου παρέχει το πρόσθετο φως στην επιφάνεια εργασίας. Εάν είστε δεξιόχειρες τοποθετήστε την πηγή φωτός στην αριστερή πλευρά του γραφείου σας. Κατά την επιλογή ενός πορτατίφ γραφείου σιγουρευτείτε ότι ο βραχίονας είναι αρκετά μακρύς και εύκαμπτος, ώστε να φωτίζει όπου χρειάζεστε έχοντας τη δυνατότητα να τον απομακρύνετε από τη μέση όταν δεν χρειάζεται.

Συμπληρωματικά πρέπει να πούμε ότι η φυσική δραστηριότητα, τα διάφορα sports, βοηθούν πολύ στο να αποφευχθούν τα πάσης φύσεως μυοσκελετικά προβλήματα. Για τις μικρές ηλικίες οποιοδήποτε sport βοηθάει στο να μην εμφανίζονται τα προβλήματα αυτά και το παιδί μπορεί να ακολουθήσει όποιο sport του αρέσει.

 

Πανάδες μετά τις διακοπές: Υπάρχει μόνιμη θεραπεία;

Πανάδες μετά τις διακοπές: Υπάρχει μόνιμη θεραπεία;

Σοβαρή επίπτωση στην αυτοεκτίμηση έχει διαπιστωθεί ότι προκαλούν, ιδιαίτερα στις γυναίκες, οι σκούρες κηλίδες στο δέρμα, που συχνά εμφανίζονται μετά την υπερβολική έκθεση στην ηλιακή ακτινοβολία. Σύμφωνα με έρευνες, η επιτυχής θεραπεία τους, βοηθά τους πάσχοντες να βελτιώσουν την αίσθηση που έχουν για τον εαυτό τους.

«Ο ήλιος, που τόσο αγαπάμε και απολαύσαμε στις καλοκαιρινές διακοπές, μάς χαρίζει – εκτός από το υπέροχο μπρονζέ χρώμα – υγεία και ευεξία. Όμως, είναι υπεύθυνος και για μεγάλο αριθμό δερματικών προβλημάτων στους ενήλικες, δεδομένου ότι αφυδατώνει το δέρμα, προκαλεί ρυτίδες και πολύ συχνά δυσχρωμικές κηλίδες. Αυτοί οι σκούροι λεκέδες στο δέρμα, οι γνωστές πανάδες, που συχνά εμφανίζονται κυρίως στις γυναίκες σε σημεία του προσώπου όπως το μέτωπο, τα μάγουλα ή μεταξύ μύτης και άνω χείλους, προκαλούν όχι μόνο αμηχανία, αλλά μπορεί να επηρεάσουν και τη διάθεση και επομένως την ποιότητα ζωής των ασθενών. Αυτή είναι και η αιτία που οι πάσχοντες αναζητούν οριστική θεραπεία», επισημαίνει η πλαστική χειρουργός προσώπου – ΩΡΛ Δρ. Γεωργία Κατσούλη.

Οι σκούρες κηλίδες, που ιατρικά ονομάζονται μέλασμα (χλόασμα παλαιότερα), είναι μια επίκτητη διαταραχή των μελανοκυττάρων, που προκαλεί συμμετρική συσσώρευσή τους. Εμφανίζεται συχνότερα στο πρόσωπο, κυρίως των γυναικών και ιδίως όσων έχουν σκούρο δέρμα. Οφείλεται, κατά κύριο λόγο στην έκθεση σε υπεριώδη (UV) ακτινοβολία και στις ορμονικές επιδράσεις. Επιδημιολογικές μελέτες έχουν εκτιμήσει ότι περίπου το 1% του γενικού πληθυσμού εμφανίζει μέλασμα, ενώ το ποσοστό σε πληθυσμούς υψηλότερου κινδύνου ανέρχεται στο 9-50%. Αυτές οι διακυμάνσεις οφείλονται στον τύπο του δέρματος, σε κληρονομικούς λόγους και σε διαφορές των επιπέδων έκθεσης σε ακτινοβολία UV στις διάφορες γεωγραφικές τοποθεσίες. Ο μέσος όρος ηλικίας εμφάνισης του μελάσματος είναι μεταξύ 20 και 40 ετών.

Όπως μας εξηγεί η Δρ. Κατσούλη ανάλογα με την εντόπιση της βλάβης στο πρόσωπο, το μέλασμα ταξινομείται σε 3 τύπους: τον κεντροπροσωπικό τύπο, τον παρειακό και τον γναθικό τύπο. Στο 50-80% των περιπτώσεων εμφανίζεται στη κεντρική γραμμή του προσώπου, δηλαδή στο μέτωπο, τη μύτη, το άνω χείλος και το πηγούνι. Η δεύτερη συχνότερη μορφή είναι το παρειακό μέλασμα, το οποίο περιορίζεται στην περιοχή της μύτης και στα μάγουλα. Σπανιότερη είναι η παρουσία του στο όριο της κάτω γνάθου που θεωρείται ότι εμφανίζεται σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας και μπορεί να σχετίζεται περισσότερο με σοβαρή φωτογήρανση. Βέβαια, το μέλασμα μπορεί να δημιουργηθεί και σε σημεία εκτός προσώπου, όπως ο λαιμός, το στέρνο και τα άνω άκρα.

Ανάλογα με το βάθος της εντόπισης της μελανίνης, το μέλασμα κατηγοριοποιείται σε επιδερμικό τύπο (70% των περιστατικών), όπου οι καφέχροες βλάβες είναι επιφανειακές με σαφή όρια, στον χοριακό ή δερματικό που αφορά σε μεγαλύτερου βάθους βλάβες στην περιοχή του χορίου, με σαφή όρια και χρώμα πολύ σκούρο έως και μαύρο, και σε μικτό τύπο, με τις σκούρες καφέ βλάβες να εμφανίζονται σε βαθύτερα στρώματα της επιδερμίδας, χωρίς πάντα σαφή όρια. Ο διαχωρισμός αυτός βασίζεται στην εξέταση με τη λυχνία του Wood. Υπάρχει και η κατηγορία των ακαθόριστων βλαβών οι οποίες δεν μπορούν να αξιολογηθούν με τη λυχνία αυτή.

Η διάγνωση τίθεται με τη λήψη του ιστορικού, όπου συχνά αναφέρεται παρατεταμένη έκθεση στον ήλιο, χρήση solarium, πρόσφατη κύηση, λήψη αντισυλληπτικής θεραπείας, ορμονικές διαταραχές ή κληρονομικότητα. Επίσης, η χρήση ορισμένων φαρμάκων (π.χ. αντιεπιληπτικά φάρμακα, ορισμένα αντιβιοτικά κλπ), και αρωματικών σαπουνιών, γαλακτωμάτων μπορεί να επιδεινώσουν την πάθηση.

Παρόλο που είναι συχνή αυτή η διαταραχή, η αντιμετώπισή της παραμένει πρόκληση, δεδομένης της πολύπλοκης παθογένειας και της συχνότητας υποτροπής της. Οι θεραπείες είναι τοπικές, από του στόματος ή συνδυαστικές. Οι τοπικές θεραπείες, συμπεριλαμβανομένης της αντηλιακής προστασίας, είναι συνήθως οι θεραπείες πρώτης γραμμής. Οι λευκαντικοί παράγοντες που χρησιμοποιούνται είναι εκείνοι που αναστέλλουν την παραγωγή μελανίνης και τον πολλαπλασιασμό των μελανοκυττάρων, αλλά συχνά υπάρχουν περιπτώσεις επανεμφάνισης του προβλήματος. Στη σύγχρονη ιατρική, υπάρχουν καθοριστικοί τρόποι αντιμετώπισης αυτής της δερματικής διαταραχής.

«Συχνά πολλές βλάβες υποτροπιάζουν ακόμη και μετά από δραστικούς τρόπους αντιμετώπισης, λευκαντικές κρέμες, χρήση laser. Ο εξειδικευμένος γιατρός είναι εκείνος που ανάλογα με τον τύπο της βλάβης και τον τύπο του δέρματος θα επιλέξει την κατάλληλη θεραπεία για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Από τις πιο αξιόπιστες είναι η θεραπεία λεύκανσης με microneedling και η διαδερμική μεσοθεραπεία λεύκανσης. Ουσίες όπως γλουταθειόνη, γλυκολικό οξύ, αλλά και τα ρετινοειδή, το υαλουρονικό οξύ και η βιταμίνη C, είναι κάποιες από εκείνες που χρησιμοποιούνται στις μεθόδους αυτές χωρίς να ερεθίζουν το δέρμα», σημειώνει η Δρ. Κατσούλη.

Πρόκειται για ασφαλείς και εξαιρετικά αποτελεσματικές θεραπείες που αποτελούν ισχυρό όπλο στην αντιμετώπιση των διαφόρων προβλημάτων του δέρματος. Η μεσοθεραπεία για το μέλασμα και άλλες διαταραχές της μελάγχρωσης του δέρματος, πραγματοποιείται με μικροέγχυση απευθείας στις βλάβες, σε μικρό ή μεγαλύτερο βάθος, και γι’ αυτό το λόγο είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος στόχευσης του προβλήματος, με τα πιο γρήγορα αποτελέσματα. Τα συστατικά που εγχέονται διορθώνουν τις βλάβες των μελανοκυττάρων, μειώνουν την ποσότητα της συσσωρευμένης μελανίνης και προάγουν την παραγωγή κολλαγόνου του χορίου που παίζει σημαντικό ρόλο στη φυσιολογική χρώση του δέρματος.

Είναι μια μη χειρουργική, μη επεμβατική διαδικασία, που είναι ανώδυνη για τον ασθενή, ο οποίος δεν χρειάζεται χρόνο αποθεραπείας, αλλά μπορεί να επιστρέψει στην εργασία του αμέσως μετά την κάθε συνεδρία. Ο αριθμός των συνεδριών που χρειάζονται είναι συνήθως 2-3, με ενδιάμεσα διαστήματα 15-20 ημερών.

Όπως επισημαίνει η Δρ. Κατσούλη, με τη μεσοθεραπεία χαρίζουμε λεύκανση και λάμψη στην επιδερμίδα, αφού εισχωρούμε στις βαθύτερες στιβάδες του δέρματος, και με τις ουσίες που εγχέουμε ρυθμίζουμε, ουσιαστικά, την ενζυμική λειτουργία ώστε η έκκριση της μελανίνης να γίνεται ομοιόμορφα και φυσιολογικά. Οι όποιες άλλες θεραπείες λεύκανσης (peeling, laser, λευκαντικές κρέμες) δρουν κυρίως επιφανειακά, καλύπτοντας μόνο τις ανάγκες για τις επιφανειακές βλάβες με συχνά επεισόδια υποτροπών, αφού αν δεν ρυθμιστεί ενδοδερμικά ο παράγοντας της βλάβης, είναι αδύνατο να μην επανεμφανιστεί!

Άγχος και αγχώδης διαταραχή: ποιες είναι οι διαφορές

 

Άγχος και αγχώδης διαταραχή: ποιες είναι οι διαφορές

Το άγχος είναι πολύ συνηθισμένο συναίσθημα. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν νιώσει χαρακτηριστικά συμπτώματά του, όπως την ανάσα τους να επιταχύνεται, την καρδιά τους να κτυπά ξέφρενα και ένα έντονο αίσθημα ανασφάλειας και φόβου.

Τα συμπτώματα αυτά, όσο κι αν μοιάζουν απειλητικά, είναι φυσιολογικά. «Είναι ο τρόπος που έχει ο οργανισμός για να προετοιμαστεί να παλέψει ή να ξεφύγει από μία κατάσταση, άνθρωπο ή συνθήκη που εκλαμβάνει ως απειλή», λέει ο νευρολόγος-ψυχίατρος Δρ. Νίκος Ε. Δέγλερης, διδάσκων Ψυχοθεραπείας στο Πανεπιστήμιο Paris V, στη Γαλλία. «Σε τέτοιες περιπτώσεις, ο καρδιακός παλμός και η αναπνοή επιταχύνονται για να προωθηθεί οξυγονωμένο αίμα στους μυς που προετοιμάζονται για μάχη ή για τροπή σε φυγή. Το άγχος είναι επίσης κινητήριος δύναμη που μπορεί, λ.χ., να μας οδηγήσει εγκαίρως στη δουλειά, να μας ωθήσει να διαβάσουμε σκληρά για τις εξετάσεις ή να μας αποθαρρύνει από μια νυκτερινή βόλτα σε έναν έρημο δρόμο».

Πρακτικά αυτά σημαίνουν ότι όχι μόνο είναι φυσιολογικό να νιώθουμε άγχος, αλλά βοηθάμε και τον εαυτό μας. Τα δύσκολα αρχίζουν όταν απορρυθμίζονται οι εσωτερικοί μηχανισμοί αντίδρασης στα αγχώδη γεγονότα/ανθρώπους/συνθήκες και αρχίζουν οι υπερβολικές αντιδράσεις ή οι αντιδράσεις σε λάθος στιγμές.

Στην πραγματικότητα, η σοβαρότητα των συμπτωμάτων και η ικανότητα του ατόμου να αντιμετωπίζει ό,τι του συμβαίνει ξεχωρίζουν το κοινό άγχος από τις αγχώδεις διαταραχές.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά ότι 264 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πάσχουν από κάποια αγχώδη διαταραχή. Στην Ευρώπη ο αριθμός τους υπολογίζεται σε 36,17 εκατομμύρια (ή στο 14% του γενικού πληθυσμού).

Οι αγχώδεις διαταραχές είναι πιο συχνές στις γυναίκες απ’ ό,τι στους άνδρες, ενώ σε ετήσια βάση ποσοστό έως και 7% των ανθρώπων εκδηλώνουν κάποια από αυτές.

Τί είναι όμως αυτές οι διαταραχές; «Ουσιαστικά πρόκειται για επίμονο, υπερβολικό άγχος και φόβο που προκαλούνται από καταστάσεις που δεν συνιστούν αληθινή απειλή», απαντά ο Δρ. Δέγλερης. «Τα συναισθήματα αυτά προκαλούν πολλά και διαφορετικά ψυχοσωματικά συμπτώματα τα οποία, αναλόγως με το είδος και τη σοβαρότητα της διαταραχής, μπορεί να είναι ακόμα και καθημερινά».

Στα πιθανά ψυχοσωματικά συμπτώματα των αγχωδών διαταραχών συμπεριλαμβάνονται δυσκολίες στον ύπνο και κατ’ επέκταση κόπωση, δυσκολίες στην συγκέντρωση, ευερεθιστότητα, συνεχής εγρήγορση, συνεχής ένταση και αδυναμία χαλάρωσης, ευσυγκινησία, ταχυπαλμίες, «φτερουγίσματα» της καρδιάς, ίλιγγος, τάσεις λιποθυμίας, εφίδρωση, ναυτία, πόνος στο στήθος, πονοκέφαλος, ανορεξία κ.λπ.

Μερικές από τις πιο συνηθισμένες αγχώδεις διαταραχές είναι οι εξής:

* Γενικευμένη αγχώδης διαταραχή. Χαρακτηρίζεται από υπερβολική αγωνία για πολλά θέματα, η οποία εκδηλώνεται πολύ συχνά (τις περισσότερες ημέρες επί ένα τουλάχιστον εξάμηνο). Η γενικευμένη αγχώδης διαταραχή συνήθως επηρεάζει αρνητικά την καθημερινότητα του ασθενούς.

* Διαταραχή κοινωνικού άγχους (ή κοινωνική φοβία). Οι πάσχοντες αισθάνονται έντονο άγχος στις κοινωνικές περιστάσεις ή όταν καλούνται να κάνουν κάτι ενώπιον κοινού (π.χ. να δώσουν μία ομιλία).

* Φοβίες. Ο πάσχων μπορεί να εκδηλώσει ακραίο άγχος όταν έρθει αντιμέτωπος ή ακόμα και σκεφτεί αυτό που τον φοβίζει και το οποίο μπορεί να είναι οτιδήποτε (ζώο, αντικείμενο, έντομο, κατάσταση κ.λπ.).

* Διαταραχή πανικού. Είναι γνωστή και ως κρίσεις πανικού. Πρόκειται για αιφνίδια, έντονα επεισόδια ταχυπαλμίας, δύσπνοιας και άκρατου τρόμου.

«Οι αγχώδεις διαταραχές έχουν βαρύ τίμημα στην υγεία, καθώς προκαλούν συνεχείς αυξήσεις στα επίπεδα της αρτηριακής πίεσης και της ορμόνης του στρες, της κορτιζόλης», λέει ο Δρ. Δέγλερης. «Με το πέρασμα του χρόνου οι αυξήσεις αυτές συμβάλλουν στην εκδήλωση καρδιολογικών προβλημάτων, εγκεφαλικών επεισοδίων, νεφρικής νόσου και άλλων προβλημάτων υγείας».

Η ποιότητα ζωής των ασθενών επίσης υποβαθμίζεται, καθώς πασχίζουν καθημερινά να αποφύγουν το αντικείμενο του άγχους τους και το μυαλό τους απασχολείται συνεχώς με το πως θα τα καταφέρουν. Η συνέπεια είναι να διαταράσσονται οι διαπροσωπικές σχέσεις τους και να αντιμετωπίζουν προβλήματα στο σπίτι, στη δουλειά και σε κάθε κοινωνική συναναστροφή.

Ευτυχώς υπάρχουν τρόποι να αντιμετωπιστούν οι αγχώδεις διαταραχές. Μέθοδοι που μπορεί να αποδώσουν είναι:

* Οι αλλαγές στον τρόπο ζωής. Όπως η αποφυγή της καφεΐνης, η συστηματική γυμναστική και η αποφυγή φαρμάκων ή ουσιών που μπορεί να προκαλέσουν συμπτώματα άγχους.

* Τεχνικές χαλάρωσης. Όπως ο διαλογισμός, οι βαθιές ανάσες, η ενσυνειδητότητα (mindfulness) και οι τεχνικές που καταπραΰνουν την μυϊκή ένταση και παρέχουν χαλάρωση.

* Μέθοδοι ψυχολογικής υποστήριξης. Όπως η γνωστική (ή γνωσιακή) συμπεριφορική θεραπεία και η ελεγχόμενη έκθεση στο φοβικό αντικείμενο. Η γνωστική συμπεριφορική θεραπεία διδάσκει στο άτομο να σκέπτεται και να συμπεριφέρεται με διαφορετικό τρόπο, ώστε να επαναδιαμορφώσει τις σκέψεις που του προκαλούν άγχος. Όσον αφορά την έκθεση στο φοβικό αντικείμενο, αυτή γίνεται υπό την καθοδήγηση του θεραπευτή και βοηθάει τους πάσχοντες να μάθουν σταδιακά να αντέχουν το φοβικό αντικείμενό τους και να ελέγχουν την αγωνία που νιώθουν.

* Φαρμακευτική αγωγή. Στους ασθενείς μπορεί να χορηγηθεί από τον ψυχίατρο αγχολυτική και ηρεμιστική θεραπεία, όπως φάρμακα της οικογένειας των βενζοδιαζεπινών ή των αναστολέων επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs).

«Στις περισσότερες περιπτώσεις αποδοτικότεροι είναι οι συνδυασμοί των παραπάνω τεχνικών», λέει ο Δρ. Δέγλερης. «Έχει διαπιστωθεί ότι ιδιαίτερα αποτελεσματική είναι η παροδική καταπράυνση του άγχους με φαρμακευτική αγωγή ενώ παράλληλα ο ασθενής υποβάλλεται σε ψυχολογική υποστήριξη για να ενισχύσει την ικανότητά του να αντιμετωπίζει τις πηγές του άγχους του».